Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010

Ο δρόμος


Έτσι ξεκίνησα λοιπόν
για το ταξίδι
για τον δρόμο
στοιβάζοντας τα πράγματά μου
σε ένα σάκο,
φορτώνοντας την ζωή μου
στην πλάτη.
Το ταξίδι
είσαι συ,

είχες πει.
Ο συνοδοιπόρος είναι
η σκιά σου
και το αύριο
ο ήλιος σου.


Αρκετά με τις σοφίες
και τις σκέψεις.
Οι εικόνες σε αρπάζουν
από τα μαλλιά
και σου φωνάζουν δυνατά
Δες!

Οι άνθρωποι τρέχουν
και χάνονται στον δρόμο.
Ζουν.
Η θάλασσα στα αριστερά
μού γνέφει ερωτικά
όλο υποσχέσεις.
Δεν τρελαίνομαι,
γυναίκα είναι κι αυτή.

Αυτός ο δρόμος
αυτός ο ήλιος
αυτή η θάλασσα
αυτός ο λαός
που επιμένει
που αγωνίζεται
που ποτέ δεν χάνει.

Αυτή η ψυχή
που ψάχνει τον προορισμό της
που ταξιδεύει συνεχώς.
Αυτή η ψυχή
και ο δρόμος της...

Σάββατο 10 Ιουλίου 2010

Είναι όλες Εκεί




Mπαίνω σκυφτός στο σπίτι
Αφουγκράζομαι
Για λίγο
Το σκοτάδι.
Μυρίζει ησυχία
Αλλά ξέρω
Ότι
Με περιμένουν εκεί
Σιωπηλές
Στον καναπέ.
Με περιμένουν
Εκεί
Οι γυναίκες μου.
Σιωπηλές όπως πάντα.
Θέλουν να με κεράσουν
Συντροφιά
Κι απόψε.

Ανοίγω το φως
Και τις βλέπω
Εκεί
Πανέμορφες
Ηδονικές
Με ένα ποτήρι
Αλκοόλ
Στο χέρι.
Ναι
Είναι
Εκεί
Η Θλίψη
Η Μοναξιά
Η Ντροπή
Και η Ανάμνηση.
Μόνο η Ελπίδα
Λείπει απόψε.
Ναι
Θυμάμαι
Την πέταξα από
Το μπαλκόνι μου
Χτες.
Δεν μου άρεσε.
Ήταν άσχημη πολύ
Και δεν κόλλαγε
Με τιs άλλες.
Ήταν άσχημη
Και
Μίλαγε πολύ…

Νανούρισμα




Τρελέ..όλες μοιάζουν να λατρεύουν αυτή την λέξη όταν αναφέρονται σε μένα.Είναι όντως τρελό πως μια λέξη περιέχει τόσα διαφορετικά πρόσωπα.
Είμαι μεθυσμένος.Είμαι τσακισμένος.Από το μπαράκι έσυρα τα πόδια μου,έσυρα το κορμί μου μέχρι τα σκαλιά του σπιτιού μου.Μέχρι την μοναξιά των τοίχων του.Των τοίων που κάποτε φώτιζαν λαμπάκια χριστουγεννιάτικα,όχι επειδή ήταν γιορτές αλλά επειδή σου άρεσαν.ΧΑΧΑΧΑ.Και γω έφερα για καιρό τα χριστούγεννα σε σένα και στο σαλόνι μας.
Ανακάλυψα έναν παλιό δίσκο με τραγούδια του Χατζιδάκι και τον ακούω συνέχεια τελευταία.Κυρίως το τραγούδι Ορφέας.Ξέρεις την ιστορία.Μακάρι να την είχα γράψει εγώ.Το πιο πιθανό να στην αφιέρωνα κιόλας.Ως συνήθως.Παλιά έπαιρνα αντάλλαγμα ένα χαμόγελο και αυτό ήταν το μοναδικό μου και το πολύτιμο βραβείο μου.Παλιά όμως δεν έγραφα πολύ αλλά τώρα που μου χαρίζεις μόνο ΣΙΩΠΗ,τώρα γράφω σαν πούστης.Η απώλεια μας ταΐζει πιο γλυκά.
Ξέρεις την ιστορία με τον Ορφέα.Όλα τα ήξερες άλλωστε.Του είπαν να μην κοιτάξει πίσω κι όμως αυτός το έκανε.Ένας άλλος τραγικός μαλάκας που σκότωσε μια αγάπη ΚΑΙ μαζί του την ίδια του την ψυχή.Γιατί να γαμιόνται όλα τα ωραία έτσι κάποια στιγμή?Γιατί την ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΤΙΓΜΗ οι επιλογές που κάνουμε είναι οι χειρότερες και φερόμαστε σαν ατάλαντοι πρωτάρηδες.Νόμιζα πάντα ότι στο χέρι μου κρατούσα τριαντάφυλλο μα τώρα βλέπω το μαχαίρι που στάζει αίμα.
Αύριο θα ντυθείς πριγκίπισσα,θα χαμογελάς σε όλους,θα χορεύεις και θα κατακτάς.Σαν πανέμορφη Χιονάτη με τους 7 νάνους.Λάθος αυτή ήταν η Σταχτομπούτα.Γαμημένο ποτό.Ναι θα μοιράζεις ομορφιά στους νάνους σου γύρω και θα γελάς μωρό μου.
Τελικά αυτό που μετράει είναι οι σιωπές.Αλλά αυτές που έχεις τον άλλον απεναντί σου.Οι σιωπές και οι αγκαλιές.Έλα μην γελάς,γίνομαι και γω ένας ρομαντικός μαλάκας που και που.Ναι οι σιωπές.Όλα τα άλλα είναι πορδές.
Αυτό το κείμενο δεν είναι αφιερωμένο σε σένα.Ακούς??Κι ας λέει για σένα.Θα το μοιράσω κομμάτι κομμάτι όπως την ψυσή μου σε άλλες.Και δεν θα θυμάμαι καν τα ονόματά τους.Αυτή η ιστορία για σένα,αυτό το χάδι για σένα,αυτή η ερημική παραλία για σένα,το πρώτο μας μεθυσμένο φιλί σε κείνη,η πρώτη φορά που κάναμε έρωτα στην άλλη,το κλάμα σου στο δωμάτιό μου σε κείνη,η αφιέρωση σου στο βιβλίο μου στα σκουπίδια,ο πίνακάς σου στην γειτόνισσα,τα πρωινά σου στο τασάκι,τα γαμημένα σ αγαπώ σου στην λεκάνη της τουαλέτας.Βλέπεις ??Τα μοίρασα απλόχερα όλα.Βλέπεις ??
Ξέχασα κάτι?Το τσιγάρο δεν μιλάει.Δεν μου απαντάει.Ξέχασα κάτι?Άφησα κάτι?Κοιτάω την πόρτα.Μισώ την ακινησία της ,μοιάζει να στέκει ασάλευτη και να παρακολουθεί το τρελό παζάρι μου,Μοιάζει να με κρίνει κι αυτή με το βλέμμα που θυμίζει εσένα.
ΧΑΧΑΧΑΧΑ.Μην επιχειρήσεις ποτέ να χτυπήσεις μανιωδώς μια πόρτα.Θα σε τρελάνει στον πόνο μετά.
Λέω να κοιμηθώ αγάπη μου.Είμαι κουρασμένος πάλι.Σε παρακαλώ μην έρθεις να με βρεις απόψε.Δεν το αντέχω να έρχεσαι το βράδυ και να φεύγεις όταν ανοίγω τα μάτια
Ξέχασα τίποτα?
Α ναι πάντα ξεχνάω αυτή την καριόλα την ελπίδα.Την βλέπω κρύβεται κάτω από τα σεντόνια τώρα.Παλιοπουτάνα.Θα κοιμηθείς έξω στον δρόμο απόψε.Εκεί ανήκεις.Στον δρόμο.

Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010

Ο Ιούλιος κλαίει για μας


Η μουσική άρχισε να χαμηλώνει
Μαζί με τα φώτα και τις φωνές.
Οι γκόμενες έπαψαν να λικνίζονται
Στον δικό τους καυλωτικό χορό
Και ακούμπησαν τα κεφάλια τους
Πάνω στους ώμους των αγοριών τους.
Άλλες,οι πιο μοναχικές,ακούμπησαν
Την ψυχή τους πάνω στα ποτήρια τους.
Εγώ μαζεύτηκα στην γωνιά μου
Με την πικρή μπύρα στο χέρι
Και το τσιγάρο στο στόμα,
Να θυμίζει ότι αναπνέω που και που.
Ο παλιόφιλος δίπλα μου,κάθισε
Στο πέτρινο παγκάκι ψιλομεθυσμένος
Ψιλοτελειωμένος.

Η χαρά είναι παροδική και εύθραυστη
Σαν μικρό νεογέννητο παιδί
Που σαλεύει κατά που το κινήσουν.
Η χαρά είναι γυναίκα δυστυχισμένη
Και οι αναμνήσεις κοράκια μαύρα
Που διψούν για σάρκα και αίμα.
Και που πάντα επιστρέφουν
Για να φάνε λίγο ακόμα.

Ένα γνωστό παλιό τραγούδι,
Ένα γνώριμο ξεχασμένο άρωμα,
Ένα γέλιο,ένα γέλιο,
Είναι ικανά να σε τσακίσουν,
Να σε σπρώξουν στην γωνιά σου
Φοβισμένο,ηττημένο,τελειωμένο.
Παλιά έρχονταν συνέχεια
Και μου σκοτώνανε τις νύχτες
Και τα πρωινά ένα ένα.
Τώρα έρχονται σε ακαθόριστες
Στιγμές
Και διαρκούν όσο τρεις χτύποι της καρδιάς.
Ο πρώτος ρίχνει σκιές στα μάτια σου
Ο δεύτερος σε παραπατά προς τα πίσω
Και ο τρίτος
Ο τρίτος
Σου χαμηλώνει το κεφάλι.
Τρεις χτύποι της καρδιάς,
Τρεις χοροί με τον θάνατο.
Κι ανάμεσά τους
Η σιωπή
Της αγάπης
Και της απώλειας.
Ναι κούκλα μου
Ο Ιούλιος κλαίει
Για μας…

Τελευταίο ποτό με το διάβολο




Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
Απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
Αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
Αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
Που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
Και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
Στα ερωτηματικά και τους τρόμους
Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
Και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή
Φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
Και την ανία της ζωής χωρίς εσένα

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω



Παντελής Ροδοστόγλου

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010

Δειλοί εραστές


Το σκυλί κοιμόταν κάτω
από τα πέτρινα σκαλιά,
γέρικο πια
και ξεχασμένο.
Παλιά του μίλαγαν
οι σκοποί
και το φωνάζαν Λίζα.
Της μίλαγα και γω
τα βράδια
που σωριαζόμουν
στην γωνία με το όπλο
και το κρύο να δίνει
μορφή
στις ανάσες μου.
Κουραζόμουν όμως γρήγορα
και έμενα εκεί αδύναμος
ξεχασμένος
να παρατηρώ την Λίζα
και την ψυχή μου
πιο δίπλα
να της σιγοψιθυρίζει.
Μα δεν άκουγα καλά
τι λέγανε.
Κάποτε έβλεπα την ψυχή
να στρέφει το κεφάλι της
αλλού
και να κλαίει
ντροπιασμένη.
Άλλοτε πάλι
άρχιζε να γελά
και να γυρνάει εδώ και κει
σαν μικρό παιδί.
Τώρα
η Λίζα γέρασε
και η ψυχή μου κάνει
σαν να ξέχασε.

Κι αυτές οι βροχές
που πάντα μάς
προσπερνούσαν επιδεικτικά
και που πάντα όμως
σε θυμίζαν,
αυτές οι βροχές
δώσανε την θέση τους
σε ήλιο μισό.
Οι βροχές είναι
οι πιο δειλοί εραστές,
έλεγες.

Λι,δεν ήσουν ποτέ σου
παιδί
και
πάντα δάκρυζες
στα μακρινά καράβια.
Μην λυπάσαι Λι
ο δράκος σου
πήρε την θέση του σταυρού
στο λαιμό μου
και η σιωπή σου
την θέση
του δήμιου στο πλευρό μου.

Οι βροχές
είναι οι πιο δειλοί εραστές,
έλεγες.
Λάθος,αγάπη μου,
δεν είναι οι βροχές.
Είναι αυτά που στην φυγή σου
καις...

Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Oι παραμυθάδες είναι οι πιο μοναχικοί άνθρωποι


Χτες αργά το βράδυ
Κρέμασα τα ποιήματά μου
Σε όλο το σπίτι.
Γέμισε το σαλόνι
Και η καινούρια κουζίνα
Στίχους και αφιερώσεις.
Θα με πεις τρελό πάλι
Άλλα ήταν σαν να ξόρκιζα
Για πάντα μακριά το χάλι.
Τώρα αν θες να διαβάσεις,
Αν θες να μάθεις την ψυχή μου,
Δεν έχεις παρά το φως
Να ανάψεις.
Κι αν είναι μέρα αυτή,
Που πάλι εδώ θα βρεθείς,
Δεν έχεις παρά να πλησιάσεις
Πιο κοντά
Στις μαύρες αυτές λέξεις
Που κάποτε αγάπησες.
Αυτές οι λέξεις
Είναι όλη η αλήθεια
Που χρόνια έψαχνες…
Που μεθοδικά βιάστηκε
Στις μονότονες μέρες
Και την συνήθεια.
Στους τσακωμούς
Και τους εγωισμούς
Των στιγμών.
Τότε που φανήκαμε μικροί
Μπροστά στους πόθους μας
Και κείνα τα χάδια
Που βαφτίσαμε όνειρα.

Θα με πεις τρελό πάλι..
Μα θυμήσου τα λόγια
Εκείνου του γέρου ψαρά
Που ξέμπλεκε τα δίχτυα του.
Στην θάλασσα που απλόχερα
Χαρίσαμε τις καρδιές μας
Ένα καλοκαίρι.
Οι παραμυθάδες είναι
Οι πιο μοναχικοί άνθρωποι…