Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Tα βράδια που δεν πέθανα


Ξέρεις αυτές τις νύχτες
Κόντεψα να πεθάνω
Όχι από την μοναξιά
Ούτε από τις τύψεις
Που σαν άγκυρα βαριά
Εδώ και μήνες δένουν
Σε έναν υπόνομο
Την ψυχή μου.
Κόντεψα να πεθάνω
Από την αηδία της στιγμής
Και την φρίκη της παρακμής.
Οι άνθρωποι γύρω μου
Λες κι έχουν τρελαθεί
Και με τρομάζουν.
Εκείνη η κοπέλα
Μου ζήτησε ικετευτικά
Να την παντρευτώ
Κι ας με ήξερε ένα βράδυ.
Τι σκατένια παραμύθια
Την ποτίσανε μικρή
Και τι όνειρα την μεθύσανε…
Η άλλη δεν μιλάει πολύ
Και η φίλη της μου είπε
Ναι σοβαρά μου είπε
Είναι επειδή είναι μισή Γερμανίδα…
Ναι εκεί πήγα να ξεράσω
Μα κατάφερα τελικά
Να χαμογελάσω.
Υπάρχει κι αυτή η Έφη
Που μου απαγόρευσαν
Να της μιλήσω
Επειδή λέει,η φίλη της
Είναι με τον Στέλιο…
Είναι ηλίθιοι τόσο οι άνθρωποι
Ή μήπως υποκρίνονται
Και κρύβονται στην γύμνια τους?

Ξέρεις κάποτε είχα γνωρίσει εκείνο
Το χλωμό κορίτσι από τον Βορρά.
Είχε ταξιδέψει μόνη της
Στην άκρη της χώρας για μένα.
Είχε αυτό το χαμόγελο το αληθινό
Και κείνα τα μάτια αγάπη.
Ξέρεις την είχα αγαπήσει
Αλλά με τον καιρό τής
Έσβησα αυτό το χαμόγελο.
Ξέρεις την αναζητώ εδώ και καιρό
Μα δεν την βρίσκω πουθενά.
Δεν την βρίσκω πουθενά.
Κι αυτή είναι η κατάρα μου.
Και αυτή είναι η τιμωρία μου.

Άλλο ένα ποίημα για σένα
Κι ας είχα πει ποτέ ξανά.
Άλλωστε
Ποτέ
Δεν κράταγα
Τις υποσχέσεις μου,
Έλεγες.

3 σχόλια:

  1. Ό,τι είναι υπόσχεση δεν αξίζει να κρατιέται.
    Κράτα το χέρι του άλλου
    κι έτσι δεν θα χρειαστείς ποτέ
    υποσχέσεις-πατερίτσες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ..Αλλά οι άνθρωποι δεν επιμένουν πιο πολύ στα λόγια των υποσχέσεων,στην ψευδαίσθησή τους,παρά στην πράξη,σ αυτό το κράτημα χεριού όπως λες??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα έλεγα πως κάποιοι άνθρωποι ναι
    επιμένουν πιο πολύ στα λόγια των υποσχέσεων
    και στην ψευδαίσθησή της
    παρά στην πράξη και το κράτημα του χεριού
    και κάποιοι άλλοι όχι.
    Εσύ τους διαλέγεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή