Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Ζητιάνες ανάσες


Το μαξιλάρι ιδρωμένο.
Δεν ξέρω αν είναι
Από τον φόβο
Από τα όνειρα
Ή από μια
Βιαστική συνουσία.
Μην κλαις Σοφία
Έτσι απλά χάνονται
Οι νύχτες μας
Και γίνονται ένα
Με τις μέρες.

Στο αχνό φως
Που μπαίνει δειλά
Από το παράθυρο.
Σε αυτό το φως
Ενός κόκκινου φαναριού,
Έστειλα τις προσευχές μου
Να ταξιδέψουν.
Σκιά μου,δεν περιμένω
Να γυρίσουν ποτέ ξανά.

Ποιος άφησε
Την μουσική αυτή
Ακόμα να παίζει.
Η αγάπη χορεύει γυμνή
Γύρω από ξεφτισμένα
Ξύλινα παγκάκια
Και πεταμένες γόπες.
Τα όνειρα σαν μικρά
Φτωχά παιδάκια,
Τής χτυπούν παλαμάκια.
Και οι ανάσες μας
Ζητιανεύουν ψιλά
Σε ένα βουβό κοινό
Από ελπίδες…

2 σχόλια:

  1. Το κακό με την ελπίδα είναι πως
    δηλητηριάζει τα πάντα.
    Το καλό δεν ξέρω ποιο είναι.

    Υ.Γ.:
    ωραιότατο ποίημα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι η ελπίδα δηλητηριάζει τις μέρες και τις νύχτες μας..το καλό με αυτήν ίσως είναι ότι δίνει έναν λόγο να χαμογελάς που και που..
    Ευχαριστώ για το σχόλιό σου..Αποφάσισα να αφήσω την οργή λίγο έξω από τους στίχους.Άλλωστε δεν βοηθάει πουθενά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή