Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Μπροστάρη στα χνώτα μου, άντε γαμήσου






Πόσο λάθος έκανα σε όλη μου την ζωή,
Τα φαντάσματα που με κυνηγούσαν
Ήταν δούλοι μου που έραιναν με μύρα
Το δρόμο μου προς τον πέτρινο τάφο.
Προσταγές δικές μου εκτελούσαν
Ακόμη και στις χαρές έψαχνα την λύπη
Και τώρα να στέκομαι εδώ μπροστά σου
Και με ρωτάς με βλέμμα αφ υψηλού
Αν μετανιώνω για τίποτα, για κάτι.
Και γω σου λέω μονάχα για ένα θλίβομαι,
Που σε άφησα μπροστάρη στα χνώτα μου,
Εσένα, και τους δούλους μου ξοπίσω,
Μια φάλαγγα γελοίους και τρελούς.
Η ερώτησή σου παγίδα ή όχι,
Εισιτήριο ή όχι για κόλαση και παραδείσους,
Δεν με αφορά.
Τώρα άσε με λίγο να δώσω ένα φιλί
Στο μέτωπο της αγαπημένης μου
Γιατί στο πλάι της αύριο θα ξαναγεννηθώ
Και αυτή είναι η απάντησή μου
Στην παράνοια και τη φθορά που πρεσβεύεις .

3 σχόλια:

  1. Είδες που και η Κόλαση ακόμη σαν Επινόηση Δική τους ήταν τέχνασμα να παγιδέψει το Βήμα?....

    Ακόμη γραφοτναι στίχοι πανω σε μία ηλεκτρική κιθάρα που γριλίζει Εαυτό και Πρωτοβουλία....

    Κάθε που τραγουδιέται από Στόμα αυθάδειας ΑΥΤΟ το τραγούδι
    οι Σκιές κάνουν τουμπεκί και ο Δρόμος ανήκει σ'αυτούς που δε Βολεύονται....

    καλημερες.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Kαλημέρα και σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας..Reflection είναι ακριβώς όπως τα λες, το Βήμα ελευθερώνεται για αυτούς που δεν βολεύονται ποτέ..
    Καλή συνέχεια !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή