Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Νεύμα στα σκιάχτρα που περιμένουν καρτερικά στο λιμάνι






Από το κρεβάτι μου μέχρι την πόρτα

50 χρόνια απόσταση.

            Κι από τον κήπο

Μέχρι το σπίτι της

2 τσιγάρα δρόμος.

Συνήθως στα τελευταία βήματα

            Έφευγε ο πόνος.

Το σπίτι μου φυτρώνει ανάμεσα

Σε ήλιο και βροχή, έλεγες γελώντας

Κι απάνταγα

            Γελώντας.

Τι γλυκό καθίκι γίνεσαι όταν προσπαθείς,

Θυμάμαι να λες,

Έλα τώρα ποιητή μου σταμάτα να κλαις.



Έφευγες από δω, πέθαινες,

Το χέρι σου στα μαλλιά μου

Άφηνε ζωή ηλεκτροφόρα και σπασμούς.

            Ζωή!



Πρέπει να πάρεις από το νησί

Εκείνους τους άμοιρους στρατιώτες

Που ξέχασες χρόνια πριν σε έναν oίστρο πάνω

Πρέπει να γυρίσουν πίσω πια.



Στην επιστροφή,

Ανατέλλει ο ήλιος πίσω από πολυκατοικίες,

Κάτι ραδιόφωνα παίζουν ρομαντικές

Μαλακίες,

Η αγρύπνια σου

          Μαρία

Περνάει κι αυτή στα παλιά.

Ο ελάχιστος κόσμος μαζεύεται κάτω στο λιμάνι,

Από τα νερά ξεπροβάλλουν δειλά σαν σκιές

Κάτι σκουριασμένοι σταυροφόροι.

Είναι βρώμικοι και δακρυσμένοι

Όμως περιμένουν -

Με το χέρι μου τους κάνω

         Νεύμα

Να βγουν.

Τρέχουν σαν μικρά ευτυχισμένα παιδιά

Πάνω στο μώλο.


Τι γλυκό καθίκι γίνεσαι όταν προσπαθείς,

Θυμάμαι να λες

Γελώντας.

10 σχόλια:

  1. Ξέρω ότι μία τέτοια υπέροχη δημιουργία δεν πρέπει να την "τεμαχίζεις", αλλά για μένα η δύναμη που πηγάζει από το παρακάτω απλά με κάνει να αναριγώ:
    Το χέρι σου στα μαλλιά μου
    Άφηνε ζωή ηλεκτροφόρα και σπασμούς.
    Ζωή!

    Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να "χορέψουν" για να περιγράψουν τον ρυθμό της ποίησης σου Ηλία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κάθε που σε διαβάζω, πυρπολείται το είναι μου φίλε μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. α ρε δεσύλλα είσαι ένας ιδεαλιστής μπάσταρδος που ονειροπολεί. μπορεί να είσαι κι ο τελευταίος τέτοιος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στήριγμα μεγάλο δάσκαλε και φίλε Nimerti τα λόγια σου...
    Ανώνυμε, υπάρχουν κι άλλοι ιδεαλιστές μπάσταρδοι ή σκέτο μπάσταρδοι.
    Sins Veil ευχαριστώ για το σχόλιό σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. έχω κάμει κι εγώ νεύμα σε σκουριασμένους σταυροφόρους
    μα δεν έτρεξαν ανάθεμα τους.
    Μπράβο φίλε μου εξαιρετικό !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τους σταυροφόρους μόνο τους φτύνουμε αγαπητέ Τάκη,
    για δύο λόγους:
    Πρώτον, γιατί βρωμίζουν με την υποκρισία τους τον σταυρό
    και δεύτερον, γιατί δεν είναι άντρες,
    αφού ταυτίζονται με το θηλυκό μέσα από την ιδεολογία των στοών που έχουν ασπασθεί...
    Ας έχουμε ελπίδα, θα ταλαιπωρηθούμε λίγο, αλλά το σίγουρο είναι ότι όχι εμείς, αλλά εκείνοι θα τελειώσουν...
    Καταλαβαίνω βέβαια την ειρωνεία σου, Ηλία!

    Και η αγρύπνια πια είναι απαραίτητη, αλλά για άλλους λόγους!
    Να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευχαριστώ Τάκη για τα λόγια σου , Lady εν μέρει συμφωνώ μαζί σου αλλά ας μην είμαστε τόσο σκληροί με τους όποιους ''σταυροφόρους'' ταλαιπωρούσαν τις ψυχές μας στο παρελθόν αλλά και τώρα . Δεν μπορείς ποτέ να είσαι σκληρός και απόλυτος σε αυτό που κάποτε πίστεψες (μεταφορικά πάντα για τους σταυροφόρους μας )...
    Τις καλημέρες μου και χρόνια πολλά στην Ποίηση μέσα μας :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν είναι θέμα σκληρότητας, Ηλία...
    Ο σκληρός δεν έχει μάτια ούτε πάθος για κανέναν...
    Κάποτε όμως πρέπει να πάμε παραπέρα και η αποστασιοποίηση
    και - από κάποιους πιο θαρραλέους - ο "φόνος" αναδύονται εξισορροπιστικά και μόνο, από το βάθος της ψυχής, να ολοκληρώσουν το άνοιγμα της ανυποψίαστης αγάπης σε εκείνο που δεν το άξιζε, επέμενε όμως στην εκμετάλλευση...
    Ο βαμπιρισμός είναι μεγάλη πληγή...
    Είτε πεθαίνεις αγαπητικά και μεταμορφώνεσαι μαζί με τον άλλο είτε φροντίζεις να τον "ξεκάνεις" πριν σε "ξεκάνει" εκείνος.
    Δεν υπάρχουν, νομίζω, άλλες επιλογές.
    Καλή σου μέρα!

    υ.γ. Και μια αληθινή ιστορία... παράλληλης
    αγαπητικής "μεταμόρφωσης"!

    Η κοπέλα γύρω στα είκοσι, εύθραστη, ευγενική, με τα μαλλιά ψηλά, διάφανη, σχεδόν χωρίς ηλικία. Παλιό μπλουτζήν και παλτό Βαϊμάρης, μια 'αγρία' belle-époque, με έναν αδιόρατο πόνο στο βλέμμα, δείχνει παράξενη, σαν ξένη... Στηρίζεται στο μπράτσο του. Αυτός έχει τα διπλά της χρόνια, χαμογελάει, είναι τόσο ανάλαφρος, στα μάτια αστράφτει η φλόγα της καρδιάς. Ένας αρχαίος Έλληνας της Τραπεζούντας, με τις αυστηρές γραμμές του προσώπου, μακριά μαλλιά και γενειάδα σοφού, μα και τόσο παιδί...
    Μπαίνουν στο μικρό γραφείο του μεσόκοπου τυπογράφου. Της λέει στο αυτί: «Ο Φίλιππας... ψυχή... μας έχει φτιάξει ακετά βιβλία...»
    Αμήχανη, ντρέπεται λίγο, προσπαθεί να δείχνει κάπως αδιάφορη. Δεν τα καταφέρνει.
    «Σου φέραμε για ανατύπωση το βιβλίο της Ρόζας Λούξεμπουργκ...», ο Χρήστος έσπασε τη σιωπή, στρέφοντας ασυναίσθητα τη ματιά του σε κείνη, να μην αισθάνεται παρείσακτη.
    Και ο Φίλιππας, άσχετος ο άνθρωπος, της δίνει πρόσχαρος το χέρι: «Χαίρω πολύ, κυρία Λούξεμπουργκ!».
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Eντυπωσιακή Lady όπως πάντα , δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με αυτά που είπες...! Καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γιατί εντυπωσιακή;
    Δεν είναι κοινός τόπος;
    Όσο για το "Lady...", μου τη δίνει ώρες-ώρες,
    μιας και επιλέχθηκε εσκεμμένα ...
    "πεμπτοφαλαγγίτικο" στο είδος του!
    Και για την ημέρα, αφήνω κάτι λιγάκι "διαφορετικό", για κάποιον άλλο αγαπημένο αδελφό, επίσης Χρήστο και... αιώνιο!

    http://www.youtube.com/watch?v=2ChNqc_hHN0

    Κατά Σεφέρη, σ' αυτό τον κόσμο που ολοένα στενεύει,πρέπει ν' αναζητήσουμε τον άνθρωπο,
    όπου κι αν βρίσκεται. Η απλή λέξη άνθρωπος χάλασε το τέρας, τη σφίγγα. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε!
    Καλή λευτεριά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή