Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Βρώμικη ανάσα


Στο πέμπτο ποτήρι τεκίλα
Άρχισε να γελάει ασταμάτητα
Και ήταν το γέλιο του προάγγελος
Της μεγάλης του πτώσης στο
Πουθενά..
Ο καπνός από το τσιγάρο του
Άλλαζε μορφές στο πρόσωπό του
Και έκρυβε την θλίψη του
Σε έναν άτσαλο χορό της παρακμής
Και της φυγής.
Οι λέξεις της,οι τελευταίες της
Σέρνονταν στο τραπέζι ύπουλα
Πριν σηκωθούν τρομαχτικές
Και τον κοιτάξουν στα μάτια.
Πάλι φέρθηκες σαν γαμημένος
Τρελός.
Η ζωή μου είναι σκατά
Αλλά τα προτιμώ από σένα…

4 σχόλια:

  1. το αλκοολ παντα σε πετα σε ενα γλυκο πουθενα... ωραιο ποιημα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το αλκοόλ κάνει τον κάπνό του δωματίου να σχηματίζει εικόνες και σκηνές από τις αναμνήσεις και τις στιγμές που ζεις ξανά και ξανά προσπαθόντας να μην τις χάσεις ποτέ... Τελικά ποιές είναι οι σωστές επίλογές;;; Εγω πάντως δεν μπορώ να απαντήσω μιας και δεν είμαι η κατάλληλη απλά μπράβο για ένα ακόμη υπέροχο ποιήμα σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. στο τέλος, η κορύφωση... ένα χαστούκι που έφτασε ως εδώ! πολύ δυνατό φίλε... πιο πολύ απ'τη τεκίλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας...
    χαχα!ναι nimerti τα λόγια ήταν πιο δυνάτα από όλο το μπουκάλι τεκίλα!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή