Οι ποντικοί κάτω στο κελάρι

 

Ο ήλιος βγαίνει σιγά σιγά,

Οι πολυκατοικίες βάφονται χλωμές
Στο νεογέννητο φως του - 
Στέκομαι γυμνός στο παράθυρο
Και κοιτάζω τη νέα μέρα.
Ο καφές στο χέρι μου αχνίζει,
Καθώς αόρατα σωματίδια
Διαπερνούν κατά χιλιάδες
Το σώμα μου.
Βγαλμένα από την αρχή του σκότους
Αφηγούνται την ιστορία τους.
Πώς κάναμε έτσι τον κόσμο μας;

Οι ποντικοί κάτω στο κελάρι
Ξεσκίζουν τη νεκρή γάτα με μανία.
Σκέφτομαι,
Η αλήθεια αυτή είναι Μαρία -
Μια μικρή λάμψη  
Και το σώμα μου αναφλέγεται
Καθώς
Ο ήλιος ανατέλλει σιγά σιγά
Πίσω από τις χλωμές πολιτείες …