Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Το Ξύλινο Καφέ








Λέγανε τα παιδιά – οι φίλοι μου παλιά -
Βγες Ηλία το κρυφτό τελείωσε πια .
Τώρα βλέπω ανθρώπους γύρω μου,
Το Ξύλινο Καφέ είναι γεμάτο,
Δύο μεγάλα τζάκια καίνε στη μέση,
Ρωτάω την κοπέλα μου κάτι,
Κοιτάει κάτω τη θάλασσα , δεν ακούει.
Περνάει άλλος ένας γνωστός,
Με χαιρετάει , εύχεται καλή χρονιά
Κάποιος πιο πέρα του φωνάζει ΄΄γειά!’’.
Θέλω ένα τσιγάρο , στο μυαλό μου
Ήδη καπνίζω ένα εκεί κάτω στην παραλία,
Τα κύματα χτυπάνε τα ακριβά μου
Μαύρα σκαρπίνια , και η γραβάτα μου
Πλέει προς τα πίσω, άλυτη, ίδιο μπολερό
Αποτυχημένης Γαλλικής Επανάστασης
Σε ένα δεύτερο Παρίσι κάπου μέσα
Στη ψυχή μου .Στοπ.
Η γυναίκα μου κάτι με ρωτάει .
Χωρίς να ακούσω απαντάω ναι,
Μου χαμογελάει, το ζευγάρι δίπλα μας
Χαμογελάει, ο σερβιτόρος χαμογελάει,
Ο φανταστικός εαυτός μου, εκεί κάτω
Στην μανιασμένη παραλία, γυρνάει
Και μού χαμογελάει. Στοπ.
Είναι όλα τόσο τρομαχτικά απλά ∙
Μέσα στη ζεστασιά αυτής της φωτιάς,
Μοιάζει το μαζεμένο πλήθος μνημόσυνο,
Για τα καλοκαίρια της ζωής μου
Μέσα στη δίνη του χειμώνα.
Και ο λαιμός της φωτιάς, δίδυμη αδερφή
Μιας κάργιας γκόμενας που αγάπησα,
Χιλιάδες χρόνια πριν σε ένα ξύλινο καφέ
Στους πρόποδες μιας θάλασσας
Από ασημένιες κλωστές .

5 σχόλια:

  1. απλα υπεροχο!

    μνημες αλμυρας ξυπνησαν!

    καλη συνεχεια φιλια πολλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για το 'Παρίσι' εντός και εκτός...:
    Πάντα κάθε γαλλική επανάσταση θα αποτυχαίνει,
    γιατί στηρίζεται στο ψέμμα,
    στην επίφαση της ελευθερίας και της αγάπης,
    για μένα κάθε 'γαλλία' δεν είναι παρά η 'ιδεολογία του λάθους' που καταλήγει να θεοποιεί το κενό...
    Εξαιρέσεις, ελάχιστες: το πάθος του Breton,
    η αυτογνωσία του Rimbaud, και κάποιοι καλλιτέχνες και φιλόσοφοι που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον Διαφωτισμό ή τα 'ελευθεριακά' κατεστημένα
    και να επαναφέρουν το ζήτημα της ψυχής ως μείζον θεϊκό στοιχείο στην τέχνη και στον κοινωνικό πυρήνα...

    Για τη γραβάτα:
    Βγάλτη και πέταξέ τη στη θάλασσα!
    :)

    Και για τις θύμισες, αφήνω ένα τραγούδι που αγαπώ τόσο και μου έχει "κολλήσει" τελευταία!

    http://www.youtube.com/watch?v=emhwwCTZr4k

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ηλία...;

    Βαρέθηκα...Σχεδόν σε όλη μου τη ζωή αισθάνομαι σαν να παίζω πετροπόλεμο με βαμπίρ και ζόμπι που το παίζουν 'φωτισμένοι' και μύστες και έχουν δήθεν αποκωδικοποιήσει την επιστήμη, τον χριστιανισμό, την τέχνη, την ποίηση και τις "ανώτερες" διαστάσεις...
    Στην πράξη, είναι σχιζοφρενείς και εξουσιομανείς ανίσχυροι που θέλουν μόνο δύναμη και κάθε λεπτό προδίδουν την αθωότητα της ψυχής, γιατί απλά οι ίδιοι την έχουν χάσει για πάντα...
    Θέλησα να ξαναδιαβάσω αυτή την εποχή και Dostoyevsky!
    Όπως και με τη γαλλία, είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτική επίσης απέναντι στη ρωσική διανόηση και τέχνη (γιατί, στο σύνολό της, ασπάστηκε τον γερμανικό ιδεαλισμό ανοίγοντας δρόμο στον απάνθρωπο ολοκληρωτισμό του 20ού αι.), όμως...
    βρήκα μια ταινία πολύ επίκαιρη, για την υποκρισία της εξουσίας και την κατάληξή της, που πιστεύω, επειδή κατά καιρούς έχεις θίξει τέτοια ζητήματα, θα σου αρέσει!

    http://www.antifono.gr/portal/Κατηγορίες/Τέχνες/προβολή-Ταινιών/2345-Ο-Τσάρος.html

    Μην χάνεσαι, έτσι;
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. lady ,ξεκίνησα να να απαντώ στα όμορφα και εύστοχα σχόλιά σου , είχα γράψει 3 παραγράφους με θεωρίες μου κι αναλύσεις πάνω σε αυτά που είπες για Γαλλία και Ρωσία , αλλά ο υπολογιστής έσβησε απότομα κι έτσι χάθηκαν όλα εκείνα τα ωραία μου . Σηκώθηκα νευριασμένος , έκανα καφέ , έφαγα κάτι και να κάθομαι πάλι και σου γράφω .
    Ο κόσμος είναι κάλπικος σε μεγάλο ποσοστό , αυτή είναι η λέξη που ψάχνεις στον πετροπόλεμό σου με τα βαμπίρ και τα ζόμπι. Στην υπέροχη ταινία που μου προτείνεις , εγώ σου αντιπροτείνω τον ΄΄Φύλακα στη σίκαλη '' , εαν δεν το έχεις διαβάσει ήδη .
    Σου προτείνω και τον Καπετάνιο του Μπουκόφσκι που έχει κόψει αλυσίδα και το πλοίο βρίσκεται στα χέρια των ναυτών.
    Ισως κατάλαβες και ποια είναι η προτίμηση μου στη λογοτεχνία .
    Η Γαλλία έχει το μεθυστικό άρωμα ενός καφέ , αλλά μόλις η μέρα προχωρά εσύ τον ξεχνάς . Η Ρωσία όπως και η Γερμανία , συμφωνώντας με αυτά που είπες, είναι κομμάτι βαριές και ολίγον τι ολοκληρωτικά αχώνευτες , αυστηρά πειθαρχημένες σε ένας είδος αυτομαστιγώματος του νου.
    Η αμερικανική Beat γενιά λοιπόν και τα παρακλάδια της με ενδιαφέρει , με γοητεύει . Έστω κι αν στην πορεία προέκυψαν διάφοροι κάλπικοι κι εκεί, δήθεν τάδε συγγραφείς παρακμιακοί..
    Δίπλα της είναι η αγγλική η οποία με την ατμόσφαιρά της , το φλέγμα της , τον κυνισμό της , ακόμα και σε φανταστικές ιστορίες περιγράφει ρεαλιστικά τα πάθη του ανθρώπου, τους φόβους του μ το σκοτεινό αλλά και φωτεινό χαρακτήρα του.
    Η ελληνική πλευρά τώρα , θεωρώ ότι είναι κάτι σαν το νερό που σε βαφτίζει στην παγκόσμια λογοτεχνία - δεν είμαι μονόφθαλμος εθνικιστής - αλλά όπως και να το κάνω με αγγίζουν κείμενα γραμμένα στη γλώσσα που σκέφτομαι , για τον τόπο που ζω , για ανθρώπους που ζήσαν εδώ πριν από μένα - να πχ σε αυτό τον πλάτανο που πίνω καφέ, στη σκιά του έγραφε πριν 100 χρόνια εκείνος ο τύπος , είχε κι αυτός φόβους , αγωνίες , πάθη , ελπίδες.
    Δεν χρειάζεται να αναφέρω ονόματα , ας πούμε ότι η δική μου Χρυσή Εποχή της ελληνικής λογοτεχνίας και διανόησης μπορεί άνετα να αφορά και το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα .
    Γιατί μέσα στις φωτιές του κόσμου , αυτοί οι άνθρωποι μίλησαν αληθινά - μάλλον αυθεντικά για τους φόβους τους , ο πόνος από τα γεγονότα της ιστορίας πέρασε στο χαρτί τους και μετέπειτα ξεπήδησε πάλι στην Ιστορία . Ο πόνος , η αγωνία και η ελπίδα .
    Ο καφές τελειώνει και πεινάω πάλι :)
    Σε ευχαριστώ για τα πολύτιμα σχόλια σου , δεν χάνομαι , απλά επαγγελματικοί λόγοι σακατεύουν συχνά το χρόνο μου.. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα
    Ηλίας Δεσύλλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Kαλημέρα Εύη !!Ευχαριστώ κι ελπίζω οι μνήμες από αλμύρα να είναι ευχάριστες !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή