Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Χωρίς ανθρώπους


Η πόρτα φεύγει προς τα πίσω απαλά
Αφήνοντας ένα συρτό ήχο για καλησπέρα.
Πάνε χρόνια τώρα που μιλάει στον αέρα
Και στην απατηλή οπτασία μιας γυναίκας
Ξαπλωμένης στη γωνιά του σαλονιού.

Απόψε η βροχή θα χτυπά ζητιάνα
Και το ραγισμένο παράθυρο θα σιωπά.
Καθώς το σκοτάδι θα καλύπτει ό,τι αγαπά
Οι τοίχοι θα αναδύουν εικόνες και φωνές
Ίδιες ασπρόμαυρες κινούμενες προβολές.

Οι γάτες θα ουρλιάζουν στο ξέφωτο πάλι
Και το ραδιόφωνο θα παίζει λυπηρά .
Στην αυγή της νύχτας θα με κοιτάς πονηρά
Μα τα χέρια σου θα ξεχειλίζουν σιωπή
Και στάλες από αλμυρό νερό σε φρέσκια πληγή.

Ας μην μπω μέσα απόψε.
Ας βγω στη βροχή.

Το σπίτι που σε αγάπησα
Είναι πια άδειο.
Χωρίς ανθρώπους.
Χωρίς εσένα.

3 σχόλια:

  1. Ειναι καποιοι άνθρωποι τόσο περιεκτικοί σε συναισθηαμ, ακτινοβολία ευτυχιας, ειρμο, ροή
    που όταν φύγουν όλος ο Κοσμος Αδειαζει.....

    και η Μοναξια είναι η μονη που επιμενει να μουρμουριζει το Όνομά τους στην καρδια που κλαιει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Το σπίτι που σε αγάπησα
    Είναι πια άδειο.
    Χωρίς ανθρώπους.
    Χωρίς εσένα."
    Τα μπράβο είναι απλά λίγα μπροστά σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. reflection τόσο εύστοχο το σχόλιό σου...αυτή η διαπίστωση είναι θλιβερή και όμως αναπόφευκτη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή