Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Μπλε






Άρχισα να γράφω διήγημα για σένα
Μα κατάλαβα πως ένα ποίημα
Πάντα μας ταιριάζει καλύτερα.
Ήσουν αυτό που λέμε πρώτη αγάπη
Και μπόλιαζες μέσα στη καρδιά μου
Από τα παιδικάτα μου,καθώς λένε οι παλιοί.
Ήσουν τυλιγμένη από ακριβό μετάξι,
Βυθισμένη ευλαβικά στα θαμπά νερά
Μιας λίμνης ,κάπου στο κορμί μου μέσα.
Τα χρόνια που πέρναγαν έριχναν λίγο
Στάλα στάλα τη μαγεία στο πέπλο σου,
Καθώς στιγμές μονολογούσα σκεφτικός,
Να εκείνο το κορίτσι χαμογελάει σε μένα,
Σε κείνο το σινεμά Μπλε στην Πάτρα,
Να,χαμογελάει, κοκκινίζω, είμαι ευτυχισμένος. .

 
 
Τα χρόνια πέρασαν, έφυγα προς το Βορρά,
Οι γυναίκες που ήρθαν στη ζωή μου
Έφεγγαν και έκαιγαν μετά τα πάντα,
Εσύ σιωπηλά στη γωνιά της ψυχής
Μονομαχούσες ασυνείδητα με όλες .
Το ποιος κέρδιζε δεν ξέρω , μάλλον όλοι
Χάναμε από κάτι , έτσι ?


Το ίδιο λάθος κάνουμε πάντα.
Κι ας μας το λένε οι άλλοι οι σοφοί,
Το ίδιο λάθος,
Κυνηγάμε την πρώτη αγάπη
Μπας και τη ξαναβρούμε,
Και όταν τη βρούμε, αυτή πεθαίνει .
Σκοτώνουμε το χτες ψάχνοντας το αύριο
Κι αυτό είναι μια πολύ θλιβερή ιστορία.


Τα ξανθά σου μαλλιά είχανε γίνει κόκκινα,
Τα μάτια σου κύκλους μπλε από κάτω
Και ανάσα αλκοόλ τα ρούχα σου .
Δεν σε γνώρισα , Καθώς οι φίλοι
Μάς σύστηναν ξανά σαν παλιούς γνωστούς,
Σε ένα γωνιακό μπαράκι της Αθήνας,
Και μια μελαγχολική Beth Gibbons σκόρπιζε
Ανάμεσα στα ποτήρια,γύρω στον μπλε αέρα
Τη ραγισμένη της φωνή…

2 σχόλια:

  1. Ένα ακόμη από τα πολύ υπέροχά σου!
    με έκανε να γράψω αυθόρμητα
    αυτό


    Έτσι κι έγινε
    η κυρά της λίμνης άφησε το σπαθί
    στον αναστεναγμό του νούφαρου
    πέταξε το σμαράγδινο μανδύα της
    αυτή βιάστηκε συχνότερα στο όνομα της αγάπης
    γιατί αρνήθηκε τη βασαλική πίστη

    για να ξυπνήσει ξανά
    στο σύμπαν των θαυμάτων
    στη βουή της πόλης
    με κομμένα τα μαλλιά
    χαροποιό πένθος σε ψημμένο κόκκινο
    καπνίζοντας μηχανικά στο ψηλό σκαμπώ
    τεκίλα sunset και ξεχασμένα τραγούδια του Dylan
    το key bar στις δόξες του μικρέ!

    Μη λησμονάς τη βασίλισσα των τσιγγάνων ροκαμπίλλι
    που έστεψαν ο Αdorno με τον Μάξιμο
    η φωτιά των ιεροεξεταστών της γνώσης
    τα κοχυλάκια του Σαρωνικού


    Κι ένα τραγούδι που
    άκουσα ξανά τελευταία,
    τόσο γλυκό και μακρινό...

    http://www.youtube.com/watch?v=U_yvrugtnpo&feature=related

    Την εκτίμηση και την αγάπη μου Ηλία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Xαίρομαι που σου άρεσε το συγκεκριμένο ποιημα...νομίζω εκφραζει μια μεγαλη αλήθεια..
    Καλό ξημέρωμα
    Ηλίας Δεσύλλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή