Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Σαν ποίημα


Πήρα μαζί μου την ελπίδα κάτω στην όχθη.
Με κυνηγάει η βρώμικη ανάσα του ουρανού.
Ψάχνω το σημείο που έχασα από μικρό παιδί.
Μεγάλωσε ο ποταμός ή μίκρυνα εγώ?

Τα δέντρα δείχνουν τον δρόμο στα παλιά.
Φωνάζω στα θολά νερά που τα κρύβουν όλα.
Βουλιάζω στο άγνωστο με τα χέρια ανοιχτά.
Γιατί μοιάζει η απέναντι όχθη τόσο μακρινή?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου