Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009


Ηττημένοι.


Το κάστρο δεν έπεφτε με τίποτα
Και τα χρόνια μάς προσπέρασαν βίαια,
Αφήνοντας εφιάλτες και σταυρούς στη γη.
Οι στρατιώτες δεν τραγουδάνε στις φωτιές
Παρά κοιτάνε με γυάλινα μάτια την θάλασσα.

Η θέα της στα τείχη πάνω με πονάει
Μα τα χείλη δεν ματώνουν από οργή πια.
Της χαμογελάω και γυρίζω το βλέμμα αλλού.
Οι φίλοι μου γίναν σκιές στα γύρω δέντρα
Που πνίγουν κάθε ανατολή στην αγκαλιά τους.

Ξεμείναμε σε μια ακτή φαντάσματα
Εκείνης της παλιάς δόξας και περηφάνιας.
Τα καράβια μας θάφτηκαν σε χρυσή άμμο
Που λούζει το φεγγάρι κάθε βράδυ.
Δεν υπάρχει γυρισμός φίλε μου Ποσειδώνα…

Τέλος

1 σχόλιο:

  1. αρχίζω να σε αισθάνομαι φίλε και να συντονίζομαι μαζί σου... κατά ένα παράξενο τρόπο ξαναγυρνάω στην ηλικία σου μονάχα που βλέπω πως εσύ είσαι σε ένα άρμα πιο γρήγορο που το σέρνουν τα άλογα του Αχιλλέα... έχεις γραφίδα σαν γκλάντιους... χαίρομαι που σε διαβάζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή