Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Ο ήχος από ένα βιολί μέσα στη νύχτα


Δεν μπορώ πια να ξεχωρίσω
την μουσική από τους στίχους.
Τις εικόνες από τις αναμνήσεις.
Το αχνό χαμόγελο ενός κοριτσιού
από την ομίχλη στο κρεβάτι μου.

Οι μέρες κάπως έτσι είναι τώρα.

Η χλωμάδα του πρωινού
φέρνει μια ζάλη ξεγνοιασιάς.
Και η ησυχία του δειλινού
τις προσευχές μιας θάλασσας.

Δεν μιλήσαμε ποτέ για ελπίδα
γιατί ποτέ δεν το παλέψαμε.
Η δικιά μας μάχη ήταν εξαρχής
ένας παλμός ξεψυχισμένος.

Αυτό ονομάσαμε συμβιβασμός.

Αφήνω το παράθυρο ανοιχτό.
Ο κρύος αέρας σπάει λίγο
την ακινησία του δωματίου.
Αχνό κίτρινο φως δίνει ρυθμό.
Και η σκιά μου μοιάζει
να μαζεύεται,να αναδιπλώνεται,
να αλλάζει μορφές στον τοίχο.

Κάποιος φίλος είπε
πάντα είναι χειρότερα όταν ξεχνάς.
Σε αυτό επιμένουν αυτοί οι στίχοι
σε αυτό αντιστέκονται
αυτές οι γραμμές.
Καντηλάκι αναμμένο
σε ένα σκοτάδι που συνέχεια ορμά
με μανία.

Κράτα με σφιχτά
Μην κοιμηθείς πριν από μένα Ηλία...

Όχι αγάπη μου


Ο καπνός από το τσιγάρο
ανεβαίνει σιγά σιγά προς το ταβάνι
χορεύοντας.
Εκεί ψηλά κρέμεται ανάποδα κι απόψε
η ψυχή μου.

Δεν ξύπνησες ποτέ αγάπη μου..

5 σχόλια:

  1. Αν έσβηνες το τσιγαρο
    θα έβλεπες την αχνή μου ανασα να ανεβαινει ως το ταβανι..
    ν'αγγιζει την ψυχή σου...
    και να της ψιθυρίζει λόγια ανάποδα γραμμενα..
    με συναισθήματα ευθυγραμμισμένα στην αναγκη για να ΘΥΜΑΣΑΙ...


    να θυμασαι...
    είναι θανατος να ξεχνας...

    Τα φιλιά μου... αναμνησεις γεματα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η λησμονιά είναι ο χειρότερος εχθρός, οι αναμνήσεις μπορεί να πονούν ή να φέρουν μια γλυκιά μελαγχολία αλλά σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός. Έζησες και συνεχίζεις να ζεις…

    «Δεν μιλήσαμε ποτέ για ελπίδα
    γιατί ποτέ δεν το παλέψαμε.
    Η δικιά μας μάχη ήταν εξαρχής
    ένας παλμός ξεψυχισμένος.»
    Κάποια πράγματα δεν έχουν ελπίδα και ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε, συμβιβασμός ίσως, αλλά εμείς δεν το δεχόμαστε ήμαστε εκεί φυλάσσοντας Θερμοπύλες μέχρι να σβήσει και το τελευταίο καντήλι. Αλλά ο θάνατος πάντα έρχεται για να μας σφίξει στην ψυχρή του αγκαλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. να γιατί μου αρέσει η γραφή σου... γιατί δεν μπορώ να πω γιατί... γιατί απλά βιώνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ για τα καλά σας σχόλια...Κακια,πάντα τα σχόλια σου αφήνουν μια γλύκα μέσα μου όταν τα διαβάζω..
    Φίλε μου Αντώνη να κάνω έναν ποιητη- στοχαστή σαν κι εσένα να νιώθει έτσι είναι μεγάλη μου τιμή..
    ''Κάποιος φίλος είπε
    πάντα είναι χειρότερα όταν ξεχνάς...''
    Φίλε μου ακόμα θυμάμαι αλλά κάτω από πιο απαλό φως,πιο ήρεμο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή