Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

Λάζαρος


Ο Λάζαρος δεν ήθελε να βγει από τον τάφο του
Μάταια περιμέναμε όλοι την ηρωική έξοδό του
Άδικα τον παρακαλούσαν κλαίγοντας οι γυναίκες του

Τα σκυλιά γάβγιζαν λυσσασμένα προς την σπηλιά
Η μέρα έπαιζε σιγά σιγά κρυφτό με το σκοτάδι
Και οι περίεργοι άρχισαν να αραιώνουν

Ο Λάζαρος δεν έλεγε να βγει από τον τάφο του
Κάπνιζε ένα τσιγάρο και έπινε κρασί στα σκοτεινά
Και όταν έφυγαν όλοι ξάπλωσε να κοιμηθεί πάλι


Τέλος

1 σχόλιο:

  1. αυτή την οπτική της εσωτερικής, προσωπικής ανάγνωσης όλων των 'εικόνων' την χαιρετίζω ως καθαρόαιμη ποίηση. Αν την αντέξεις τότε τούτη η οπτική ενηλικιώνεται, πυργώνεται πάνω από την ίδια μας την ύπαρξη, κίνδυνος! Αλλά και αυτό είναι το δικό μας πέλαγος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή