Club Κόλαση

Οι ποντικοί κάτω στο κελάρι

2012-01-29T08:53:00.000+02:00

Ο ήλιος βγαίνει σιγά σιγά,

Οι πολυκατοικίες βάφονται χλωμές
Στο νεογέννητο φως του -
Στέκομαι γυμνός στο παράθυρο
Και κοιτάζω τη νέα μέρα.
Ο καφές στο χέρι μου αχνίζει,
Καθώς αόρατα σωματίδια
Διαπερνούν κατά χιλιάδες
Το σώμα μου.
Βγαλμένα από την αρχή του σκότους
Αφηγούνται την ιστορία τους.
Πώς κάναμε έτσι τον κόσμο μας;

Οι ποντικοί κάτω στο κελάρι
Ξεσκίζουν τη νεκρή γάτα με μανία.
Σκέφτομαι,
Η αλήθεια αυτή είναι Μαρία -
Μια μικρή λάμψη
Και το σώμα μου αναφλέγεται
Καθώς
Ο ήλιος ανατέλλει σιγά σιγά
Πίσω από τις χλωμές πολιτείες …

Captain Swing

2012-01-24T04:16:00.001+02:00

O Captain Swing

χόρευε στο δρόμο των πεύκων
και οι όμορφες
νέγρες κοπελιές σαν μπαλαρίνες
ύψωναν θεληματικά το πιγούνι
γιατί ο τύπος ήταν
ο βασιλιάς της μουσικής
κι εκείνες ήταν ωραίες
και γόνιμες
και η Νέα Ορλεάνη ήταν έρωτας
στο αίμα τους,
καθώς με πείσμα σκύλου
ο μπακάλης
μάγκωνε τον μικρό κλέφτη
από το βρώμικο πέτο
και μια λευκή άπλωνε σεντόνια
στον ήλιο
κορτάροντας
μια άλλη λευκή απέναντι.

Ένα δάκρυ νοσταλγίας

κυλά
στη ροζιασμένη παλάμη
που είχε για κονάκι.
Είναι δύσκολα
τα χρόνια της φθοράς,
μονολογεί ,
Ενώ οι τύποι στήσαν καυγά
στο πίσω μπαρ
και τα δάχτυλά του
ξεγλιστρούν
Σε ένα τελευταίο swing χορό
πάνω
στην ξύλινη μπάρα,
στην ίδια
που ο Λέτζι τίναξε τα μυαλά του
ένα δειλινό
κι ο γέρο Μπομπ έφτυνε
με περισσή αηδία
το τομ κόλλινς στα νεφρά.

Διαδρομή προς το σπίτι

2012-01-22T10:52:00.000+02:00

Όταν λιώνουν τα παγάκια στο κονιάκ δύο συνεχόμενες φορέςχωρίς να το έχεις ουσιαστικά αγγίξει , τότε υπάρχει πρόβλημα.Γαμώτο, υπήρχεπρόβλημα και στον αέρα από το μεσημέρι , μύριζε ψημένη σάρκα , να όπως εκείνη ημυρωδιά που έβγαζε το κρέας με τα εντόσθια που τρώγαμε παλιά όταν σαν παιδί μετράβαγε ο παππούς μου στο σφαγείο. Μύριζε άσχημα , αλλά η γεύση ήταν καλή. Ημπλόφα της μύτης,το ονομάζω αυτό.

Είχα φάει σπλήνα και λίγο συκώτι , οι εργάτες μετά συνέχισαννα ξεκοιλιάζουν τα αρνιά κι εγώ συνέχισα να παίζω μπάλα πιο κει στο χορτάρι .Τα χρόνια έφεραν θαμπάδα σε αυτή τη σκηνή και ερήμωση στο πρώην σφαγείο. Αλλάθυμάμαι την άγρια χαρά , ναι ήμουν ένα μικρό σαρκοβόρο ζώο που έτρωγε με τηνυπόλοιπη φυλή τα θηράματά της , εκεί σε μια υπαίθρια μεστή φωτιά.
Αυτό ο φλώρος της Ιατρικής που είναι δίπλα μου δεν θα τοκαταλάβει ποτέ , όταν γεμάτος απορία με ρωτήσει , γιατί τελικά είσαι θλιμμένος? Όλα τα έχεις άδοξε μπάσταρδε , γιατί μελαγχολείς ?
Ούτε το παιδί του χ ψ κωλοστρατηγού ή μητροπολίτη που μπήκεστο στρατό για τη μαμά πατρίδα και σε κάθε ευκαιρία γαμά τους γύρω του για τημαμά πατρίδα , ρουφιανεύει τους γύρω του για μια διάκριση εκ ανωτέρων ,ανακάλυψε ότι έχει πουλί στα 24 του και πρέπει κάπως να το χρησιμοποιήσει .
Τα εκπαιδευτήριά τους εκπαιδεύουν Εφιάλτες . Βγάλε τηνγαμημένη ζωγραφιά του Λεωνίδα , βάλτε τον ξυρισμένο κώλο του Εφιάλτη στιςαίθουσες των σχολείων , των σχολών σας , των γραφείων σας.
Ξέρω κούκλα μου , όταν νευριάζω πολύ χάνω το δίκιο μου ,καταντάω γραφικός . Ε λοιπόν , ας τα αφήσουμε αυτά , σας είπα για την άγριαφωτιά στα μάτια μου σαν μικρό αγρίμι που καταβροχθίζει την σάρκα του Για τις βόλτες μου στο περιβόλι του άλλουπαππού , για τα ζουμιά από τα πορτοκάλια που κόλλαγαν στα χείλη μου και ταχέρια μου κάθε φορά που πήγαινα εκεί .
Τώρα αυτή η πόλη μοιάζει φέρετρο ζωντανών απολεσθέντων ψυχώνκι αυτό είναι πιο τραγικό και από τα νεκρά φύλλα του φθινοπώρου , που έλεγεκάποτε ένας μεγάλος ποιητής . Το μόνο καλό είναι οι γυναίκες . Μοιάζουν όλο καιπιο ευάλωτες τελευταία.
Πιο έτοιμες να κατακτηθούν, ίσως είναι και η ηλικία πουείμαι , η ηλικία που ψάχνει και ψάχνεται όπως οι άστεγοι σε στοίβες σκουπιδιώνδίπλα στους δρόμους. Να αυτό εδώ είναι πραγματική αγάπη ? Μμμ… όχι ένα κουτίκόκα κόλα είναι , το πετάω . Αυτό είναι μήπως ο αληθινός έρωτας? Μμμμ όχι άδειακονσέρβα τόνου με καλαμπόκι είναι.
Ξεκίνησα να βγω να πάρω ένα μπουκάλι κονιάκ , έκανεαπίστευτο κρύο έξω , έτσι που το σκεφτόσουν τριπλή φορά να κάνεις τηνσυνηθισμένη ευθεία διαδρομή των 200 μέτρων για το εφημερεύον ψιλικατζίδικο τηςγειτονιάς .Αλλά είτε ήταν εκείνος ο γλοιώδης υπουργός με το κάλπικο – α ρεΣάλιτζερ μου το κόλλησες – χαμόγελό του στην tv είτε είχα στέρηση αλκοόλ , η πίεσηείχε ανεβεί , το αίμα χτύπαγε στον κρόταφο και η ζέστη έκαιγε το σώμα από μέσαπρος τα έξω. Πώς μπορεί ο καριόλης να είναι ακόμα υπουργός , πώς μπορεί οκερατάς να βγαίνει και να λέει διάφορα ενώ η κυβέρνηση του ήταν τόσα χρόνιαπάνω και γένναγε σκατά , η κυβέρνησή του μας έχωσε σε πιο βαθιά σκατά μεψεύτικα στοιχεία το 2009 , με τρομοκρατία πέρναγε κ περνάει τα μέτρα τωντραπεζών τόσο καιρό κι ωστόσο ακόμα κυβερνά κι ούτε ένας στην φυλακή ?Ταγαμημένα τα ΜΜΕ τους κρατάνε ζωντανούς ακόμα .ΜΕΓΑλα κανάλια – μαριονέτες .
Κύριε Υπουργέ , δεν είμαι κακός άνθρωπος , είμαι κι εγώαμαρτωλός , αλλά σκατά στον τάφο σας , πάω για κονιάκ.
Περπάτησα πιο πέρα από το ψιλικατζίδικο , το βίνετοκλαμπέκλεινε . Το σκέφτηκα , έκανα ότι κοίταγα το κινητό μου , αλλά να έναςχοντρούλης τύπος χώθηκε μέσα στο μαγαζί , πήγα από πίσω του . Η γκόμεναδυσφορεί , η γκόμενα λέει ότι κλείνανε ήδη , αρπάζω μια ταινία , κάτι σαντρόμου νομίζω . Πάω στο ταμείο , μου χαμογελάει .Χαμογελάω πίσω . Ο χοντρόςακόμα να διαλέξει ταινία .
Βγαίνω στο δρόμο , ένας φασκιωμένος με κασκόλ τύπος μεπροσπερνά .
Κατάθλιψη .
Οι άνθρωποι μού βγάζουν κατάθλιψη . Στους δρόμους , σταμαγαζιά , στις γυναίκες που κάνουν ψεύτικους οργασμούς , στους άντρες πουτραβάνε μαλακία μπροστά από οθόνες στους καναπέδες του , στους αριστερούς τηςχώρας που πάνω κάτω κάνουν το ίδιο ενώ – το χειρότερο – η γκόμενα είναι κάτωστο χαλί τους και τους φωνάζει ΄΄σηκωθείτε επιτέλους και πηδήξτε με κύριε!’’..Σε όλα αυτά κατάθλιψη και αόρατη βροχήπάνω στα κεφάλια τους .
Η βροχή είχε σταματήσει αφού είχα κάνει κάτι . Και είχεξεκινήσει επειδή πάλι κάτι είχα κάνει . Άλλη ιστορία βγαλμένη από τα παιδικάταμου.
Πήγαινα βόλτα με το ποδήλατο από τον δρόμο δίπλα στη θάλασσα, ήταν μάλλον φθινόπωρο , πάντως δεν ήταν καλοκαίρι . Ήμουνα μόνος μου , αλλάτον δρόμο των ήξερα , να εκείνο εκεί δεξιά πίσω από κάτι κάδους είναι τοκαρτοτηλέφωνο , να σπασμένες τηλεκάρτες κάτω , 1997 νέα συλλεκτική , 1997 και οΟλυμπιακός στο μπάσκετ έκανε το triple , 1997 και ο πατέρας πήρε καινούργια τηλεόραση , 1997 καιμου αγόρασαν ποδήλατο .

Πιο πέρα ήταν το εικονοστασάκι , μια ξεφτισμένη εικόνα της Παναγίας μέσα , ηγιαγιά μου το άναβε πάντα όταν περνάγαμε από κει για να πάμε με τα πόδια στοσπίτι. Το τρένο μάς άφηνε κανά χιλιόμετρο πιο ψηλά και για να πάμε στο κάτωχωριό δεν ήταν και τόσο εύκολη υπόθεση .Είχα όμως εκείνα τα μεγάλα ακουστικάκαι το walkman κι άκουγα Simon and Garfunkel και Χατζή συνέχεια .

Το ποδήλατο με τραβάει στην μεγάλη παραλία , εκεί που τοκαλοκαίρι γίνεται χαμός , εκεί που δέκα χρόνια αργότερα η γκόμενα θα μου πει Σεαγαπώ , εκεί που 11 χρόνια αργότερα η γκόμενα θα μου πει σε χωρίζω , σε μισώ ,εκεί που είπα δεν ξανακάνω το ίδιο λάθος και να 13 χρόνια αργότερα πάλι η ίδιαιστορία . Χαμογελώ.
Ο εαυτός μου πάνω στο ποδήλατο χαμογελά , το εικονοστασάκιείναι σβηστό , διστάζω , σκέφτομαι να το ανάψω , έχει σπίρτα μέσα , δενβαριέσαι σιγά , βάζω μπρος και φεύγω μονοπεταλιά για παραλία.
Να μαι πιο κάτω πρέπει να ψιλοκλαίω , το λάστιχο έσκασε κιεγώ δεν ξέρω πως , θα γυρίσω με τα πόδια σπίτι σέρνοντας δίπλα μου το νέοποδήλατο που πέθανε. Περπατώ κι αρχίζει να βρέχει . Τρέμω , κρυώνω και φοβάμαι, στέκομαι κάτω από ένα υπόστεγο σπιτιού . Η βροχή όμως αργεί να σταματήσει ,σκέφτομαι τη γιαγιά μου θα με φώναζε , αλλά είναι καλή , στο τέλος θα μουέφτιαχνε εκείνες τις υπέροχες τηγανητές πατάτες που λάτρευα . Μπορεί να τιςέχει φτιάξει και να έχουν κρυώσει όμως .
Η βροχή δεν σταματάει με τίποτα , θέλω να κατουρήσω αλλάκρατιέμαι .
Τυλίγομαι πιο πολύ στο παλτό μου , έχω το μεταξά και τηνταινία στο χέρι μου . Απόψε είναι δύσκολο βράδυ λέω στον εαυτό μου . Από αυτάπου σου αρέσουν απαντάει μια φωνή δίπλα μου . Γυρνάω τρομαγμένος , είναι έναζευγάρι έξω από ένα ζαχαροπλαστείο . Ο τύπος έχει αγκαλιά την γκόμενα και τηςδείχνει κάτι πάστες στην βιτρίνα . Ε πάμε να πάρουμε από αυτά που σου αρέσουνμωρό μου ?
Η μαυροφορεμένη γριά μπήκε στο πλάνο μου όταν η βροχήσταμάταγε σιγά σιγά . Πλησίασε εκεί στο υπόστεγο που ήμουνα , είχε κάτι χόρτα στοχέρι της και μύριζε λιβάδι . Έπρεπε να φοβηθώ αλλά δεν το ένιωσα αυτό . Απλάτην περίμενα να έρθει .

Ωραίο ποδήλατο , μου κάνει.

Ευχαριστώ κυρία, της λέω.
Και αποκλείστηκες εδώ μικρέ,με ρωτάει χαμογελώνταςκαλοσυνάτα .
Ναι κυρία , η βροχή …, της απαντάω.
Της έκανες τίποτα και νευρίασε μαζί σου , μικρέ? , με ρωτάειλίγο περίεργα.Ωστόσο απαντάω , πάντα απάνταγα στις ερωτήσεις των μεγάλων απόσεβασμό .
Χα! Χαμογελάω , ο πατέρας μου κρεοπώλης με πτυχίομαθηματικού , ήξερε πιο πολλά να μου διδάξει από τρόπους από κείνον τονλουστραρισμένο δικηγόρο που μετά έγινε βουλευτής και που ο γιος του καθόταν στοίδιο θρανίο με μένα , έτρωγε Goodys συνέχεια , τραγούδαγε τις διαφημίσεις των Goodys συνέχεια, έκλανε και κόλλαγε τις μύξες , τις Goodys μύξες του στο θρανίο από πάνω .Μια φορά τον προκάλεσα να τις φάει και το είχε όντως κάνει ο μπάσταρδος!
Η γριά είναι καλοσυνάτη αλλά κομμάτι περίεργη – Σάλιτζερ –κοιτάει τον ουρανό που είναι τίγκα στα σύννεφα . Γυρνάει και μου κάνει:
Πολλές φορές κάτι που κάναμε ή κάτι που παραλείψαμε νακάνουμε φέρνει τη βροχή. Αλλά στο χέρι μας είναι να τα διορθώσουμε .
Δεν κατάλαβα και πολλά , η γριά με χαιρέτησε και τράβηξεκούτσα κούτσα την πορεία της προς τον Κασιδιάρη.Πήρα και γω το πεθαμένοποδήλατό μου και τράβηξα το δρόμο μου προς τις τηγανητές πατάτες και τηζεστασιά στο τζάκι . Αλλά να εκεί βλέπω το σβηστό εικονοστάσι και ξαφνικά όλαλύνονται μέσα μου. Πάω εκεί και με το δεύτερο σπίρτο το ανάβω . Η όψη τηςθλιμμένης Μαντόνας φωτίζεται , κλείνω το τζαμάκι και συνεχίζω.
Σου το λέω κούκλα μου , ο ήλιος έκανε ένα υπέροχο ουράνιοτόξο τα επόμενα 5 λεπτά . Ένιωσα ωραία , το αγρίμι ζει , νιώθει , καταλαβαίνει. Η γιαγιά μου με περιμένει , οι πατάτες έχουν κρυώσει , με φωνάζει λίγο αλλάμε αγαπά , το βλέπω στα μάτια της . Όταν ακούει την ιστορία μου , έκπληκτηκάνει το σταυρό της .
Στο κτίριο που βαδίζω δεν έμενε κανείς .Μόνο ένας κόκκινοςσταυρός είναι απέξω στην σπασμένη πόρτα . Δεν έμενε κανείς αλλά εδώ και λίγεςμέρες μένουν . Ανέκαθεν τα τελευταία χρόνια πρέπει να μένουν άστεγοι εκεί ,αλλά η παρουσία τους σε κείνο το μέρος μού έγινε γνωστή πριν λίγες μέρες καιάρα άρχισαν να υπάρχουν για μένα. Είναι τραγικό και εγωιστικά ανθρώπινο αυτό ,υπάρχει μονάχα ό,τι γνωρίζεις .
Ήταν , λοιπόν , η νύχτα που λέγανε όλοι εδώ κι εκεί , καιειδικά στα μέσα, η νύχτα που θα πέθαιναν πολλοί από το κρύο ΕΚΕΙ ΕΞΩ .Είχανεδώσει κάτι τηλέφωνα στην τηλεόραση και στο δίκτυο , επικοινώνησα με ένα , μούείπε ένα σημείο να πάω ρούχα και τρόφιμα αν ήθελα . Άρχισα να ξεδιαλέγω μερικάόταν ήρθε η κοπέλα μου σπίτι . Εντυπωσιάστηκε ευχάριστα για την κίνηση αυτή ,είπα οκ έχω τόσα ρούχα που δεν φοράω γιατί πάχυνα και οκ και ας κάνω δίαιτα ,στην προηγούμενη φόρμα δεν θα είμαι ποτέ . Χαμογέλασε και με βοήθησε να κάνωμια ωραία σακούλα . Με ρώτησε που θα τα πάω και της είπα για το κέντρο . Μα,μου λέει παραξενεμένη , το σπίτι εδώ κοντά δεν το ξέρεις που μένουν άστεγοι? Νακαι κάπως έτσι έμαθα για αυτούς τους γείτονές μου.Από έναν άγγελο .
Προσπερνάω το κόκκινο σταυρό , κοιτάω λίγο προς τα μέσα ,δεν φαίνεται τίποτα , συνεχίζω .Αυτή η πόλη είναι σαν την Καλυψώ , σε μαγεύειστην αρχή αλλά μετά σε εγκλωβίζει σε ένα μονότονο παρόν φθοράς και θλίψης . Ηζωή που κάνεις και η ζωή που θα ήθελες να κάνεις . Να οι ζωές αυτές είναι στονβούρκο του Θερμαϊκού και πρασινίζουν τα νερά του.

Μια τύπισσα ψάχνει το σκυλί της , φωνάζει Τζακ ! μες στοσκοτάδι , με ρωτάει που είναι , ψέματα της κάνω προς τα κεί , και μέσα μου ηψυχή μου σαν να της φωνάζει γύρνα πίσω έλα για ένα κονιάκ και καμιά ιστορία ,είμαστε τόσο μόνοι μας όλοι.

Μάνα γιατί κλαις ?
Νιώθω τόσο μόνη μου τώρα που η γιαγιά σου θα φύγει.Παλιαρρώστια…
Θυμάμαι δάκρυσα , αλλά δεν το άφησα να βγει , το σκότωσα .
Όλα θα πάνε καλά δεν θα φύγει η γιαγιά, της λέω .
Πήγαινε για ύπνο παιδί μου , Λύκειο είσαι πια , πρέπει ναξεκουραστείς.
Ο παππούς ακολούθησε ένα χρόνο μετά τη γιαγιά .
Το περιβόλι θάφτηκε κι αυτό όπως το σφαγείο κάτω απόξεραμένα κλαδιά και ψηλούς θάμνους .
Στο πάρκο που περνάω, κάτω από το σπίτι μου, έχει κάτιπορτοκαλιές , το περιβόλι φύτρωσε εδώ παππού.
Έχω αρχίσει και τρέμω από το κρύο . Κούκλα μου , γιατί ναμην είσαι εδώ απόψε .
Καθώς πλησιάζω την είσοδο της πολυκατοικίας βλέπω ένα μικρόπαιδί στα σκαλιά να κάθεται με γυρισμένη την πλάτη του σε μένα .Δεν μπορώ νακαταλάβω τι κάνει εκεί έξω τέτοια ώρα , κάνω να πάω κοντά του να το ρωτήσω ότανγυρνάει και με κοιτάει .
Παγώνω. Το μπουκάλι με το κονιάκ πέφτει στα σκαλιά καισπάει.
Έχει το πρόσωπό μου μόνο που μοιάζει πρόωρα παιδικάγερασμένο. Μασάει κάτι. Ξάφνου εκεί που κοιταζόμαστε μού προσφέρει με το χέριτου μια μισοψημένη χολή που κουνιέται σαν ζελές στο δεξί του χέρι. Κλείνω ταμάτια και κρατάω την αναπνοή μου.
Τα ανοίγω , το παιδί έχει εξαφανιστεί και η σακούλα με τοκονιάκ είναι ακόμα στο χέρι μου. Ανοίγω με τρεμάμενα χέρια την εξώπορτα καιμπαίνω μέσα.
Κούκλα μου , όταν άνοιξα το κονιάκ για μισή ώρα έψαχνα τοκαπάκι του και δεν το έβρισκα ενώ ήμουν σίγουρος το είχα αφήσει στην κουζίναπάνω δίπλα από την καφετιέρα .
Μίλησα στο τηλέφωνο με έναν φίλο , μού είπε δε βλέπεις με ταμάτια μαλάκα , με τον εγκέφαλο βλέπεις κι αν αυτός δεν θέλει να δει κάτι τότεαπλά δεν υπάρχει αυτό για σένα.Κοίταξε πιο ήρεμα στην κουζίνα .
Πήγα εκεί και κοίταξα , το καπάκι ήταν εκεί αφημένο δίπλαστην μαύρη καφετιέρα για γαλλικούς . Άφησα μια εκπνοή ανακούφισης και έκλεισαπάλι τα μάτια .Έπρεπε να δω πάλι τα πράγματα όπως είναι…
Άνοιξα τα μάτια , η βροχή είχε σταματήσει κάπως και από τουπόστεγο έτρεχαν στην γη ρυάκια νερό. Στο χέρι μου δίπλα κρατώ το ποδήλατο καιέχω αρχίσει να κρυώνω.
Στο πλάνο μου τότε μπαίνει μια μαυροφορεμένη γριά .Κρατάειμια σακούλα με κάτι χόρτα και μυρίζει λιβάδι .Με πλησιάζει .
Και αποκλείστηκες εδώ μικρέ,με ρωτάει χαμογελώνταςκαλοσυνάτα .

Ναι κυρία , η βροχή …, της απαντάω...

Ο τράγος και η πεταλούδα

2012-01-18T18:52:00.000+02:00

Ξεπέρασέ με,

είπε ο τράγος στην πεταλούδα
Κι εκείνη ευθύς πετάρισε τα φτερά της
Προσποιούμενη πως χορεύει δίπλα του.
Μου αρέσουν τα ψέματά σου
Στις αλήθειες που τάχα λες.
Κι ο χορός αυτός
Είναι τόσο ψεύτικος όσο το φεγγάρι
Κει ψηλά.
Το ποτάμι είχε μια δόση αλκοόλ
Κι ο τράγος έπινε αρκετό νερό.
Έχεις φαίνεται ανοσία στο ποτό,
Του είπε η πεταλούδα.
Για μια στιγμή τα μαλλιά σου
Βάφτηκαν κόκκινα,
απάντησε αυτός.
Η πεταλούδα χαμογέλασε πικρά.
Αλλάζουν με τις εποχές,
αποκρίθηκε.
Και ένευσε καταφατικά ο τράγος
Καθώς βάδιζε σκυφτός
Προς τη σπηλιά του.

Το τελευταίο αστικό - Πέτρος Αν.

2012-01-18T18:41:00.000+02:00

Η μελωδία της κρύας νύχτας

ηχούσε σαν τραγούδι στην καρδιά.

Αυτός μεθυσμένος από τα μάγια

κάτω από το φως του φεγγαριού

και το ρολόι έδειχνε μεσάνυχτα.

Η μυστήρια κοπέλα χαμογέλασε

κι η σπίθα άναψε φωτιές.

Η μαύρη γάτα άσπρισε από το κακό της

και ο Βαρδάρης ξάφνου φύσηξε.

Οι λέξεις έμειναν σκέψεις.

Τα αισθήματα χύθηκαν στο πάτωμα

μπροστά σε μια βιτρίνα με παπούτσια.

Το παλικάρι στη στάση, εκεί

θυμήθηκε τα λόγια ενός γνωστού:

«Γάμα τα όλα, δεν αξίζει.

Πρόσεχε τον εαυτό σου.»

και γέλασε με την αφέλειά τους.

Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να τις ζεις

και Γαλλιδούλες που αξίζουν να τις ερωτευθείς

-κι ας μην ήξερες Γαλλικά απ’ την αρχή.

Πέτρος Αν.

Bud, King of beers

2012-01-15T05:21:00.000+02:00

Θα πιω την μπύρα

Και θα γράψω ένα καλό ποίημα.
Στην πορεία
Ίσως τελικά να μην το κάνω,
Ίσως νυστάξω και πέσω
Για ύπνο.
Μπορεί η μπύρα να είναι καλή
Και το ποίημα σκάρτο.
Μπορεί – σπάνια- το ποίημα καλό
Και η μπύρα σκάρτη.
Τελικά μάλλον θα συμβιβαστώ-
Με πόνο ψυχής αλήθεια –
Με το καλύτερο δυνατό
Συνδυασμό.
Μια μέτρια μπύρα σε ένα μέτριο
Ποίημα.
Άλλωστε το καλύτερο ποίημα
Μένει πάντα μέσα σου.

Το Ω της Αναστασίας

2012-01-12T10:40:00.001+02:00

Ψηλά Θεέ μου οι γλάροι πλέκανε βωβοί

Αόρατα οχτάρια σαν μεθυσμένοι επαίτες
Κι η βροχή μοίραζε σταγόνες αγνό οξύ
Στα παράθυρα των ξέφρενων οδηγών.
Ευχόμουν Αναστασία να υπήρχε ποτάμι
Κάτω από τα διχτυωτά σου μαύρα πόδια.
Ευχόμουν Αναστασία να είχε ήλιο κείνη
Την μέρα.

Η γυναίκα ακροβατεί πάνω στα κάγκελα,

Οι λεωφόροι από κάτω διασταυρώνονται
Σε ένα μεγάλο Ω που καταπίνει τα πάντα,
Κατακλείδα σε ένα ξεφτισμένο αλφάβητο
Ποτισμένο με λυγερή βέργα στις παλάμες,
Που μόνο το αίμα φωτίζει το κάθε γράμμα.
Ευχόμουν Αναστασία να υπήρχε ποτάμι
Κάτω από τα διχτυωτά σου μαύρα πόδια.
Ευχόμουν Αναστασία να σε συνοδεύουν
Ηλιόλουστες μέρες στο τελευταίο σου
Ταξίδι …

Το Ξύλινο Καφέ

2012-01-03T12:31:00.000+02:00

Λέγανε τα παιδιά – οι φίλοι μου παλιά -

Βγες Ηλία το κρυφτό τελείωσε πια .

Τώρα βλέπω ανθρώπους γύρω μου,

Το Ξύλινο Καφέ είναι γεμάτο,

Δύο μεγάλα τζάκια καίνε στη μέση,

Ρωτάω την κοπέλα μου κάτι,

Κοιτάει κάτω τη θάλασσα , δεν ακούει.

Περνάει άλλος ένας γνωστός,

Με χαιρετάει , εύχεται καλή χρονιά

Κάποιος πιο πέρα του φωνάζει ΄΄γειά!’’.

Θέλω ένα τσιγάρο , στο μυαλό μου

Ήδη καπνίζω ένα εκεί κάτω στην παραλία,

Τα κύματα χτυπάνε τα ακριβά μου

Μαύρα σκαρπίνια , και η γραβάτα μου

Πλέει προς τα πίσω, άλυτη, ίδιο μπολερό

Αποτυχημένης Γαλλικής Επανάστασης

Σε ένα δεύτερο Παρίσι κάπου μέσα

Στη ψυχή μου .Στοπ.

Η γυναίκα μου κάτι με ρωτάει .

Χωρίς να ακούσω απαντάω ναι,

Μου χαμογελάει, το ζευγάρι δίπλα μας

Χαμογελάει, ο σερβιτόρος χαμογελάει,

Ο φανταστικός εαυτός μου, εκεί κάτω

Στην μανιασμένη παραλία, γυρνάει

Και μού χαμογελάει. Στοπ.

Είναι όλα τόσο τρομαχτικά απλά ∙

Μέσα στη ζεστασιά αυτής της φωτιάς,

Μοιάζει το μαζεμένο πλήθος μνημόσυνο,

Για τα καλοκαίρια της ζωής μου

Μέσα στη δίνη του χειμώνα.

Και ο λαιμός της φωτιάς, δίδυμη αδερφή

Μιας κάργιας γκόμενας που αγάπησα,

Χιλιάδες χρόνια πριν σε ένα ξύλινο καφέ

Στους πρόποδες μιας θάλασσας

Από ασημένιες κλωστές .

Τα παιδιά της Θέτιδος

2011-12-27T04:17:00.000+02:00

Το πρόσωπό μου είναι ανέκφραστο,

Μια σταγόνα σκάει στη μύτη, διαλύεται.
Νιώθω λίγη δροσιά να ξαπλώνει στο μάγουλο,
Μυρίζω γη φρεσκοποτισμένη από βροχή.
Η καρδιά μου, η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα,
Ο παλμός, ο χτύπος ταξιδεύει σε όλο το σώμα
Κι ένας κόμπος στο στομάχι σφίγγεται πιο πολύ.

Πεθαίνω, λέει μια φωνή μέσα μου σιγανή

Γεννιέμαι, λέει μια άλλη πιο απαλή.

Το σκοτάδι στα μάτια μου διαλύεται σιγά σιγά
Χέρια με τραβούν γυμνό έξω από αυτό
Πνίγομαι, Μητέρα πνίγομαι , πεθαίνω
Ένας πόνος μού σφίγγει στο στήθος την καρδιά,
Πεθαίνω , λέει μια φωνή μέσα μου σιγανή
Καθώς οι χτύποι σταματούν, ο παλμός χάνεται.
Σιγή .
Θαμπό φως.
Τα πνευμόνια συρρικνώνονται για ύστατη φορά
Και μετά με έναν βρόντο τινάζεται το σώμα
Το στέρνο ανυψώνεται εκατοστά πιο πάνω
Και το στόμα μου αφήνει μια μεγάλη κραυγή,
Το πρώτο κλάμα, το πρώτο δάκρυ.
Μυρίζω γη φρεσκοποτισμένη από τη βροχή.
Γεννιέσαι , μου λέει μια απαλή φωνή μέσα μου.

Κι όμως, απαντάει μια άλλη….

Γυναίκα

2011-12-22T05:55:00.001+02:00

Ο Κρααλ νευρίασε καθώς είδε το ψέμα στα μάτια της και δίνοντάς της μία κλωτσιά την έριξε στη Γη όπου λένε ότι χάθηκε για πάντα μέσα στα πυκνά μαύρα σύννεφα των ηφαιστείων και του μάγματος , τότε η γη δεν είχε ακόμα πάρει την τωρινή της μορφή .Υπήρχαν κάποιοι σχηματισμοί , κάτι μικρά βουνά και όρη αλλά ήταν όλα ρευστά ακόμα , και μέσα σε αυτά και οι εκρήξεις , οι φωτιές , τα σύννεφα , καμία ζωή.

Φαντάσου λοιπόν πως θα ήταν για μια γυναίκα μόνη της όλο αυτό το σκηνικό , σκέτος εφιάλτης που κράταγε δισεκατομμύρια χρόνια ,μέχρι να εμφανιστούν δειλά δειλά οι πρώτες βροχές και να σχηματίσουν τα πρώτα ρυάκι , τις πρώτες μικρές λασπολίμνες .Σκέψου το πρώτο εύθραυστο κοντό χορταράκι που κάλυψε το μαύρο χώμα εμφανίστηκε μετά από εκατομμύρια νύχτες . Σκέψου το σκοτάδι , το απόλυτο σκοτάδι της νύχτας.

Δεν είναι μόνος ο τρόμος και η μοναξιά που έζησε τα πρώτα χρόνια στη γη ,η γυναίκα αυτή , είναι και το πριν από την πτώση της σκηνικό , ένας άντρας που την εξουσίαζε , ένας θεός δυνάστης που της φέρθηκε τόσο άσχημα. Είναι η γυναικεία οργή που φώλιαζε μέσα της ατέλειωτες μοναχικές νύχτες , είναι πιο σκληρή και φοβερή από όλα τα ηφαίστεια του πρώτου καιρού , αυτά σίγησαν με τον καιρό , όμως η καρδιά της γυναίκας πάντα θυμάται , δεν ξεχνά ποτέ τον δήμιο της .

Ώστε λοιπόν έχεις 2 στοιχεία , έζησε τον Τρόμο πιο από σένα , όταν εδώ δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο τρόμος . Έζησε τον Τρόμο πριν ακόμα τον Τρόμο της Γης στα δεσμά μιας ανελευθερίας στους ουρανούς .

Κι έχεις και ένα τρίτο στοιχείο . Θα ζήσει τον τρόμο και μετά από σένα , από τα παιδιά σου , τα εγγόνια σου , μέχρι ο τελευταίος ανθρώπινος ήχος να σωπάσει , η τελευταία εκπνοή του ανθρώπινου γένους να σβήσει , και μετά να σβήσουν όλες οι κραυγές των ζώων , οι θάλασσες να εξατμιστούν , να λιώσουν όλα , να εμφανιστούν οι γνώριμοι πέτρινοι όγκοι , να της πουν γεια σου γλύκα !, να έρθουν οι ίδιες τρομαχτικές νύχτες , μετά όλα να γίνουν μάγμα ευκίνητο , υγρό …

Πώς φαντάζεσαι την ψυχή μιας τέτοιας γυναίκας ? Λες την είδες σε κείνη τη λίμνη να κάνει μπάνιο γυμνή , λες μοιάζει με την Θεά που έπεσε από κει ψηλά , λες θα πας να της μιλήσεις . Καταλαβαίνεις πόσο μικρή κι ασήμαντη είναι η παρουσία σου δίπλα της ? Καταλαβαίνεις το μέγεθος που πας να προσβάλλεις εσύ που η πορεία σου στη ζωή , στο μυστήριο αυτό , στο σύμπαν , είναι μηδαμινή?

Κοίταξα τον γέρο , καταλάβαινα , μιλούσα σωστά , αλλά στην όλη αυτή την ιστορία , είναι και η δικιά μου ψυχή μέσα . Την λατρεύω ακριβώς για αυτό το λόγο , για την τόσο δα μικροσκοπική παρουσία της σε όλο αυτό το χάος , και για αυτό το λόγο θα της χαρίσω ευχαρίστηση , έρωτα , και μόνο με κείνη τη γυναίκα θα τα έχω αυτά .

Ο γέρος διάβασε την σκέψη μου και κούνησε ψιλοαπελπισμένος το κεφάλι του .Κάτι σκάλισε στο χώμα , κοίταξε προς τη Γη , πράγματι από τη Σελήνη η Γη ήταν μια οπτασία γαλάζιου μέσα στο απόλυτο μαύρο . Εκεί ήταν η γυναίκα που αγαπούσα ,ανέπνεε , ένιωθε , άγγιζε.

Ένας μικρός μετεωρίτης έπεσε κάπου εδώ μακριά , άρχισε να τραντάζεται όλη η επιφάνεια της Σελήνης . Ο γέρος μου είπε άντε καιρός να γυρίσεις στο σώμα σου .

Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου .

Μου λέει η ψυχή σου είναι η ψυχή του Άντρα. Θέλει να αγγίξει έστω και για λίγες στιγμές την αιωνιότητα μέσα από την επαφή με τη Γυναίκα .

Κάνω να φύγω αλλά κοντοστέκομαι , γέρο γιατί θύμωσε ο Κραάλ και την πέταξε τι ψέμα είδε στα μάτια της , δεν σε ρώτησα.

Ο γέρος χαμογελάει , πετάει μια πέτρα προς τη Γη και αυτή χάνεται σταδιακά προς το κενό διάστημα .

Την ρώτησε αν τον αγαπάει κι αυτή του είπε ναι , μου κάνει.

Κατάλαβα , του κάνω θλιμμένος .

Όχι δεν κατάλαβες , μου λέει .Ξέρεις όταν όλα πάλι πεθάνουν , όταν σβήσουν όλα και γίνει αέρας η Γη , αυτή θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά . Γιατί εν τέλει πάντοτε εκεί είναι η θέση της .Μέσα στο Χρόνο – Κρααλ .

Έμεινα σκεφτικός στην τελευταία του φράση καθώς ετοιμαζόμουν για το ταξίδι της επιστροφής .

Φεύγω προς τη Γη , η ψυχή μου ταξιδεύει στο μεταξύ διάστημα Σελήνης – Γη, αλλά η σκέψη μου είναι σε εκείνο το γυμνό κορίτσι στις όχθες μιας λίμνης .

Τώρα ξέρω τα πάντα , ξέρω την ιστορία , ξέρω τους παίχτες . Αρκεί μόνο ένα άγγιγμα στην αιωνιότητα για να νιώσεις τη μαγεία . Ένα τόσο δα άγγιγμα …

Κλικ

2011-12-19T04:45:00.005+02:00

Η ποιήτρια έβαλε δυο στίχους Ελύτη

Κι από κάτω ένα τραγούδι του Χατζηγιάννη.
Ένας άλλος καταξιωμένος συγγραφεύς
Έβαλε στη σελίδα του έτσι ακέραια αντιγραφή
Τη σφαγή της κοπέλας στην Καστοριά
Έτσι ζουμερή ζουμερή σάλτσα κόκκινη
Σοταρισμένη σε λάδι κίτρινου τύπου.
Ξέρει τι κάνει ο συγγραφεύς , κυνηγάει κλικς
Αυτοαυνανίζεται με τα κλικς ,γαμάει γυναίκες
Που γουστάρουν τύπους με πολλά κλικς.
Φοράει κασκολάκια και φουλάρια,
Στήνεται με ύφος δίπλα σε τζάκια ,
Είναι συγγραφέας , είναι ποιητής , είναι κλικ.
Η άλλη γράφει για παιδάκια Αφρικής
Και ανεβάζει φωτογραφίες με πισίνες κυριλέ
Με κοσμήματα χρυσά στο λαιμό,
Φορέματα κολλητά , κώλους , χείλη , βυζιά
Παρίσια , Νέες Υόρκες , σαλόνια , δείπνα .
Αγόρασε το βιβλίο μου,λέει για αγάπη παλιά
Και ναι πιστεύω στην ανθρωπιά, στη σελήνη
Στα ταξιδιάρικα σε ουτοπίες πουλιά. Κλικ.
Πάω για ύπνο πιτσουνάκια μου. Κλικ.

Όλος αυτός ο συφερτός με εξοργίζει ,
Νομίζει ότι περνάει σαν εκείνον τον βασιλιά,
Νομίζει ότι φοράει εξαίσια λεπτά ρούχα,
Μα ο ηλίθιος είναι γυμνός και τον βλέπω.
Οι κόλακες γύρω μου τον χειροκροτούν
Στην πλατεία της πόλης στήνουν ήδη την πυρά
Το πλήθος ουρλιάζει εκστατικό καθώς
Μια γυναίκα σέρνουν προς τα κει απ’τα μαλλιά
Είναι η Αλήθεια , μου λέει ψιθυριστά
Ένας δαίμονας στο αυτί .

Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι θάλασσες.
Έχει χιόνια στη σελήνη, ρώταγες παλιά.
Άγγελε, τείνω να πάψω να πιστεύω.
Ζούμε στην πιο παρανοϊκή εποχή μετά τους
Tελευταίους παγετώνες στο φεγγάρι .

Ο δαίμονας χαμογελάει στο αυτί μου ειρωνικά
Είσαι και συ γυμνός, το ξέρεις ?, μου λέει .

Κλικ .

Μπλε

2011-12-17T03:16:00.002+02:00

Άρχισα να γράφω διήγημα για σένα

Μα κατάλαβα πως ένα ποίημα
Πάντα μας ταιριάζει καλύτερα.
Ήσουν αυτό που λέμε πρώτη αγάπη
Και μπόλιαζες μέσα στη καρδιά μου
Από τα παιδικάτα μου,καθώς λένε οι παλιοί.
Ήσουν τυλιγμένη από ακριβό μετάξι,
Βυθισμένη ευλαβικά στα θαμπά νερά
Μιας λίμνης ,κάπου στο κορμί μου μέσα.
Τα χρόνια που πέρναγαν έριχναν λίγο
Στάλα στάλα τη μαγεία στο πέπλο σου,
Καθώς στιγμές μονολογούσα σκεφτικός,
Να εκείνο το κορίτσι χαμογελάει σε μένα,
Σε κείνο το σινεμά Μπλε στην Πάτρα,
Να,χαμογελάει, κοκκινίζω, είμαι ευτυχισμένος. .

Τα χρόνια πέρασαν, έφυγα προς το Βορρά,
Οι γυναίκες που ήρθαν στη ζωή μου
Έφεγγαν και έκαιγαν μετά τα πάντα,
Εσύ σιωπηλά στη γωνιά της ψυχής
Μονομαχούσες ασυνείδητα με όλες .
Το ποιος κέρδιζε δεν ξέρω , μάλλον όλοι
Χάναμε από κάτι , έτσι ?

Το ίδιο λάθος κάνουμε πάντα.
Κι ας μας το λένε οι άλλοι οι σοφοί,
Το ίδιο λάθος,
Κυνηγάμε την πρώτη αγάπη
Μπας και τη ξαναβρούμε,
Και όταν τη βρούμε, αυτή πεθαίνει .
Σκοτώνουμε το χτες ψάχνοντας το αύριο
Κι αυτό είναι μια πολύ θλιβερή ιστορία.

Τα ξανθά σου μαλλιά είχανε γίνει κόκκινα,

Τα μάτια σου κύκλους μπλε από κάτω
Και ανάσα αλκοόλ τα ρούχα σου .
Δεν σε γνώρισα , Καθώς οι φίλοι
Μάς σύστηναν ξανά σαν παλιούς γνωστούς,
Σε ένα γωνιακό μπαράκι της Αθήνας,
Και μια μελαγχολική Beth Gibbons σκόρπιζε
Ανάμεσα στα ποτήρια,γύρω στον μπλε αέρα
Τη ραγισμένη της φωνή…

Σου ψιθυρίζω «μη φοβάσαι»

2011-12-14T03:35:00.000+02:00

Δεν στο είπα χτες,

Είδα πως δάκρυσες.
Οι νύχτες πέφτανε νεκρές
Από σφαίρες παιδιών
Και στα πόδια μας
Γνέφανε οι κολασμένοι
Να πέσουμε στη φωτιά.
Η πόλη έλιωσε σαν κερί
Έξω απ’το παράθυρό μας,
Μωρό μου δεν είναι για μας,
Μου είπες, αυτοί οι καιροί.
Ο κόσμος έλιωσε σαν κερί
Έξω απ’το παράθυρό μας.

Έρχομαι στο κρεβάτι
Κοιμάσαι ,σού ψιθυρίζω
Μη φοβάσαι ,
Μικρός έγραφα στίχους
Σε μια ηλιόλουστη αυλή,
Θυμάμαι το δέντρο,
Οι ρίζες του έσκαβαν τη γη.

Χαμογέλασες στον ύπνο σου,
Οι εφιάλτες κυλούν στον Άδη
Και οι κολασμένοι σωπαίνουν.
Η πόλη παίρνει τη μορφή της πάλι.
Καθώς η αυγή ξημερώνει ,
Ένα δάκρυ σου , μου λέει
Καλημέρα …

Στην Ι.

Ανατροπή

2011-12-13T04:11:00.000+02:00

Το χτες ήρθε και ρώτησε που είναι το αύριο με ύφος πολύ εκνευρισμένο . Δυσκολεύτηκα να απαντήσω , σάστισα κι εγώ , ένα τσιγάρο δεν υπάρχει εδώ γύρω , μήτε εκείνο το πακέτο που είχα σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη σαν αρχαίο μνημείο αλλοτινών μεγαλείων . Κοίταξα τα άδεια μπουκάλια από μπύρες , κυρίως Bud , κι αυτά σκονισμένα περασμένα φοιτητικά χρόνια που ξεμένουν στοιχειωμένα σε μπουκάλια άδεια . Η προσπάθεια του ανθρώπου να συγκρατήσει εγωιστικά τον χρόνο , να τον δαμάσει , να τον κάνει το μπολερό του σε μια ανέλπιδη μάχη προς το τέλος.

Το χτες ρώτησε που είναι το αύριο και δεν είχα τι να του απαντήσω , του λέω να ρώτα εκείνον τον ασπρομάλλη δημοσιογράφο στην TV που τα ξέρει όλα , αυτόν με τα γυαλιά και το στόμα ξεχειλωμένο μουνί , το όνομά του θυμίζει υποκρισία σε ξένη γλώσσα. Του λέω να ρώτα εκείνον τον χοντρό πολιτικό που βαφτίζει λαΪκισμό την απλή πραγματικότητα , που γελάει όλη την ώρα και η καλοφαγομένη κοιλιά του σέρνεται σαν γιγάντια αμοιβάδα πάνω στο τραπέζι . Ρώτα την τυχοδιώκτρια πιο δίπλα τους που για αυτή ο θεσμός που ζει είναι η κληρονομούμενη ανοησία , γιατί το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει και γιατί όλα εν τέλει είναι θέμα εγωισμού και φιλοδοξίας .

Ρώτα εμένα τέλος γιατί ακόμα δεν έχω σηκωθεί από αυτόν τον καναπέ και να φυτέψω μια σφαίρα από κραυγές στο σύστημα , ρώτα τους άλλους γιατί παραμένουν ακόμα σιωπηλοί . Γιατί σιωπούν ακόμα.

Το χτες λέει οι καιροί είναι δύσκολοι , οι δαίμονες γύρισαν και διψούν για αίμα , ίσως το αύριο μού πει κάτι, λέει , μα το αύριο λείπει , κάπου χάθηκε , το ψάχνω παντού .

Ξέρω , λέω , φαντάζομαι ..

Από ιστορίες φαντασμάτων , εκείνων των σκιών που μιλάνε μεταξύ τους ψιθυριστά στο σκοτάδι , από τις ιστορίες τους άκουσα νύχτες μετά για το χτες και την αναζήτησή του . Γέλαγαν κάπως πικρά , σαν εκείνο το γέλιο που είναι κλάμα στην ουσία , στην καρδιά του μέσα είναι δάκρυ , ίσως το πιο βαρύ από όλα , το πιο μαύρο από όλα . Πλησίασα σιγά σιγά , πλησίασα το δωμάτιο το άδειο του σπιτιού μου , δεν άνοιξα το φως μόνο έστησα αυτί να ακούσω τι λένε οι σκιές .

Το χτες λοιπόν γύρισε τον κόσμο , δεν βρήκε το αύριο , πήγε στο φεγγάρι και στη φωτεινή και στη σκοτεινή πλευρά του , αλλά τίποτα , πήγε στον κόκκινο Άρη αλλά ούτε κει βρήκε το αύριο , καθώς τραβούσε προς το μάτι του Δία μια λάμψη από τη Γη το έκανε να γυρίσει πίσω . Το χτες προσγειώθηκε με δύναμη σε ένα δάσος κάπου στο βορρά , στην πορεία του τη ξέφρενη πήραν φωτιά τα δέντρα γύρω του , άνοιξε δρόμο από στάχτη , αλλά το χιόνι περιόρισε την καταστροφή .

Εκεί πίσω από ένα μεγάλο βράχο άκουσε το αύριο να του μιλά , γνώριζε τη φωνή του, αδέρφια από καταβολής στιγμών , πλησίασε αργά και πήγε πίσω από το βράχο . Η φωνή του κάνει εδώ μπροστά σου στέκομαι χτες και το χτες τρομαγμένο ρίγησε και έπεσε στη γη ξέπνοο .

Γιατί τι είδε ?, ρώτησε μια σκιά δίπλα στο κρεβάτι .

Είδε έναν καθρέπτη και μέσα τον εαυτό του , απάντησε μια άλλη.

Πόλη από Νερό

2011-12-11T21:33:00.002+02:00

http://poliaponero.wordpress.com/

Μου θύμησες μια αρχαία χορεύτρια ...

2011-12-07T04:32:00.001+02:00

Στο χέρι σου αποκεφαλίζονται

Οι μέρες, σαν φτωχοί προφήτες
Προδομένες από ένα χορό ξωτικό,
Άγαρμπα τσαλακωμένες στο μυαλό,
Ως να βρεθούν οι σκιές τους στην όχθη
Και τα σώματά τους στο ποτάμι,
Σε αυτό το ποτάμι της Λήθης που λένε,
Γιατί οι σκιές πάντα μένουν πίσω
Να σου φέρνουν κύκλους στα μάτια,
Συννεφιασμένα πρωινά,νεκρές νύχτες.
Λες καρδιά ίσως είναι καιρός πια,
Μα εκείνη σε δίνει συνέχεια κάθε φορά,
Παίζει τον ρουφιάνο της ζωής σου,
Μέχρι με έναν χτύπο να σε καληνυχτίσει .
Να σε καληνυχτίσει .

Το Τρίτο Πνεύμα

2011-12-05T05:38:00.003+02:00

Το φάντασμα κάθισε δίπλα μου

Πήρε το κοντρόλ κι άρχισε να αλλάζει

Κανάλια στην τηλεόραση

Έμεινε τελικά να κοιτά ένα με κάτι

Χαλιά , λέγανε περσικά.

<<Πόσο θα ήθελα να ξαπλώσω

Σε ένα από αυτά , να μην σκέφτομαι

Πρέπει να αγοράσεις κι εσύ ένα>>, μού είπε.

<<Φάντασμα άσε τις βλακείες και πες μου

Υπάρχεις στα αλήθεια ή φταίει το ποτό?>>

<<Ποια η διαφορά man ?>>

Γελάω , έξω έρχονται Χριστούγεννα

Στη πόλη μας ,

Στη χώρα μας ,

Στην Γαμημένα Ενωμένη Ευρώπη μας,

Στον ανθρωπισμό του ανθρώπου .

<<Φάντασμα…>>, κάνω να πω.

<<Πνεύμα είμαι >>, με διορθώνει.

<<Πνεύμα Χριστουγέννων παλιών , τωρινών

Αυριανών ,

Δεν ξέρω τι θες από μένα

Αλλά δεν κρύβω πουθενά λεφτά

Κάτι ψιλά έχω, πάρτα και φύγε.

Μόνο σε παρακαλώ μην μου χαλάς

Το βράδυ.>>

Το Πνεύμα πήγε προς τη βρύση

Έριξε λίγο νερό στο θολό πρόσωπό του

Πέταξε την πετσέτα μακριά

Είπε <<οκ man σε αφήνω

Δεν ξέρω τι με έπιασε , μια στάση έκανα>>.

Ίσως το σκουπιδιάρικο άρχισε να φορτώνει

Τους κάδους έξω,

Ίσως ήταν το αίμα που στροβιλιζόταν

Στα μελίγγια,

Ίσως η πόλη μύριζε πάλι καμένο δέρμα.

Το Πνεύμα τράβηξε στη πόρτα λυπημένο,

Πριν φύγει γυρνάει,

Με ήρεμη μπάσα φωνή μου λέει,

<<Δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω πια

Βλέπω τους φτωχούς ok

Αλλά οι άλλοι δεν φαίνονται

Όλοι στο χαμόγελό τους , στα κοστούμια τους

Στις φιλανθρωπίες τους

Τέλειοι για τα υπόλοιπα πνεύματα>>

<<Ο κόσμος αλλάζει πρόσωπα φίλε>> , του κάνω

και μια πρόποση δικιά μου φεύγει στον αέρα.

<<Και του χρόνου >>, του λέω

Πριν χαθεί τελείως μέσα στη πόρτα.

Τα φωτάκια στο απέναντι σπίτι

Αναβοσβήνουν.

Η κοπέλα μέσα μού φωνάζει

Νυσταγμένη πότε θα έρθεις ?

Και στην τηλεόραση ένας δημοσιογράφος

Ρωτάει

<<Τι φοβάστε?>> σε ένα πολιτικό

Γελάω πάλι

Το Τρίτο Πνεύμα , απαντάω σχεδόν φωναχτά..

Η κοπέλα μου μέσα αναστενάζει

Και το σκουπιδιάρικο έχει ώρα που έφυγε…

Οι σοκολάτες σου και η νύχτα

2011-11-30T01:50:00.001+02:00

Η κοπέλα έχασε το σκύλο της

Φώναζε Φόξ! μες στο σκοτάδι
Με ρώτησε αν τον είδα που πήγε
Ψέματα της κάνω προς τα κει ...
Φέγγανε λαμπάκια στο δρόμο μου
Οι άνθρωποι και οι γιορτές τους.
Σε ένα κοντινό μπαράκι πίνανε,
Νοστάλγησα στιγμές αβίωτες
Και μια ζεστασιά με τύλιξε .
Οι σοκολάτες σου και η νύχτα -
Έτσι μαγικά έρχονταν πάλι

Έτσι απλά έφευγαν τα πρωινά.

Ανάκλιντρο

2011-11-22T20:22:00.004+02:00

''Ο δραματικός διάλογος του 35χρονου μητροκτόνου με την αδελφή του λίγο μετά το φονικό στην Κάστα Κατακόλου και πριν τη σύλληψή του από τους αστυνομικούς, είναι αυτό που υποστηρίζει και στην κατάθεσή του στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Πύργου. «Ποιος θα πιστέψει ότι ήταν ατύχημα;» έλεγε και ξανάλεγε λίγο μετά το κακό, ο 35χρονος.

Και μιλώντας στους αστυνομικούς ανέφερε πως ότι έγινε ήταν ένα ατύχημα και πως δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει τη μητέρα του. Πάνω στην ένταση και το διαπληκτισμό που είχαν, το ότι έβγαλε το κυνηγετικό όπλο από τη θήκη του, ήταν μοιραίο.

Όταν πάτησε τη σκανδάλη, πυροβολώντας σχεδόν εξ επαφής, όλα είχαν τελειώσει...''

Τhe Best News Nοέμβριος 2011

''33χρονος τοξικομανής τραυμάτισε θανάσιμα την 60χρονη μητέρα του, πυροβολώντας την με κυνηγητικό όπλο, κατά την διάρκεια διαμάχης που είχαν, μέσα στο σπίτι τους στην Κάστα Κατακόλου. Ο δράστης συνελήφθη μετά από επιτυχημένη επιχείρηση της Αστυνομίας..''

Πατρίς Νοέμβριος 2011

<<Μην πεθάνεις , για να μην πεθάνουμε !>>, φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί ...
Ασκητική , Ν.Καζαντζάκης

Όσο μακριά κι αν φύγεις , κουβαλάς πάντα μέσα σου τη μυρωδιά από την παιδική κλίνη που σε γέννησε , κι οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτή , οτιδήποτε έστω την υπονοεί , σε κάνει να σκύβεις πάνω της με ιδιαίτερη συγκίνηση .

Ίσως γι’αυτό όταν έμαθα για το θάνατο της Βούλας , πριν από λίγα βράδια στη Θεσσαλονίκη , ίσως γι’αυτό δάκρυσα και ας πούμε ταράχτηκα πιο πολύ από όσο η απόσταση και ο χρόνος θα δικαιολογούσαν .Ίσως πάλι επειδή κάποιους ανθρώπους , έστω κι αν τους ξέρεις λίγο , μαθαίνεις να τους εκτιμάς για ζωές ολόκληρες , ίσως γιατί οι μορφές τους όσο μεγαλώνεις και ωριμάζεις , γίνονται πιο κατανοητές στο μυαλό σου , στη καρδιά σου , γίνονται πιο ιερές , έννοιες όπως πατέρας , μητέρα , δάσκαλος , απλοί άνθρωποι όπως η Βούλα , εμφανίζονται τόσο τρωτοί αλλά και τόσο αγαπημένοι .

Ίσως εν τέλει να φοβήθηκα ότι με την δολοφονία της Βούλας , αφαιρούσαν βίαια άλλο ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας , αμαύρωναν μια πορεία αναμνήσεων που δεν είχαν δικαίωμα , η κυρία Βούλα με το χαμογελαστό πρόσωπο που πέρναγε από το κρεοπωλείο του πατέρα μου κάθε μεσημέρι γεμάτη ψώνια , έχοντας τελειώσει από το ράψιμό της , περιμένοντας να την πάμε στο σπίτι της καθώς ήταν στο δρόμο μας , η κυρία Βούλα αυτή έγινε η Βούλα που τη σκότωσε ο γιός της με μια καραμπίνα εξ επαφής . Έγινε μια άτυχη μάνα , σύμφωνα με τα ΜΜΕ , που τη σκότωσε ο εξαρτημένος από τα ναρκωτικά γιος της , σε ένα σπίτι λίγο έξω από τον Πύργο . Ψυχρά , με λαιμαργία παροδικής δημοσιότητας , πέσανε πάνω στο μικρό αυτό σπίτι που ζούσε η χήρα Βούλα με το γιο της , πίσω από ένα παρατημένο πρώην εργοστάσιο πιάτων 20 χρόνια περίπου. Τα ΜΜΕ κάναν αυτό που κάνουν πάντα , ήρθαν , έγλειψαν το χώμα , άφησαν μια πράσινη γλίτσα κι έφυγαν .

Η ιστορία αυτή γυροφέρνει στο μυαλό μου , ίσως στη ψυχή μου καλύτερα , μέρες τώρα , από τότε σχεδόν που έμαθα την είδηση , ένας φίλος μού έστειλε μια διεύθυνση στο ίντερνετ , μπήκα μέσα , διάβασα , είδα και άκουσα βίντεο , και ευθύς κατάλαβα . Κατάλαβα χωρίς καν να ρωτήσω τους δικούς μου ποια πέθανε , κατάλαβα γιατί μού ήταν γνωστό ποιος ήταν ναρκομανής , έστω κι αν λείπω 6 χρόνια από τον Πύργο , ξέραμε όλοι σχεδόν για τον γιο της Βούλας και το πρόβλημά του . Μόνο που το πρόβλημά του ήταν δικό του , τον είχαμε περιχαρακώσει μέσα σε αυτό με τοίχους από άγνοια , αδιαφορία και κοινωνική υποκρισία . Και ζούσαμε εμείς καλά κι εκείνοι ας πνιγούν , διότι η κοινωνία αντανακλά τα σημερινά χάλια στην πολιτική σκηνή , η κοινωνία αντανακλά στον εκφυλισμό της πρόνοιας στη σημερινή εποχή , η κοινωνία έφτιαξε το τέρας που σήμερα την τρώει , και δυστυχώς η νοοτροπία αυτή δεν αλλάζει , διότι οι άνθρωποι πέρα από τα μελίγγια τους δεν μπορούν να δουν , πέρα από εκεί που φτάνει το χέρι τους δεν υπάρχει τίποτα , μόνο να ουρλιάζουν για αλλαγές και επαναστάσεις ξέρουν χωρίς καν να έχουν κάνει την επανάσταση μέσα τους.

Να κάπως έτσι ο Θοδωρής , ο γιος της Βούλας , γύρναγε στον Πύργο και ζητιάνευε λεφτά για να βαρέσει , ζητιάνευε μέσο για να πάει σπίτι του , γύρναγε γύρω γύρω χωρίς να κάνει τίποτα εν τέλει . Και η όλη προσπάθεια της κοινωνίας , ο όλος πολιτισμός της αναλωνόταν σε ένα απλό λυπημένο κούνημα του κεφαλιού των πολιτών της .

Βάζω την ευθύνη πρώτα στην κοινωνία , αυτή μετράει τον νεκρό της , δικός της ο νεκρός , δική της η οικογένεια που διαλύθηκε , η Βούλα που πέθανε νέα , ο Θοδωρής που κάηκε για πάντα σε φυλακές και τύψεις , η αδερφή του που ζει με εφιάλτες και τόσοι άλλοι που ζουν με ένα γιατί .

Μετά ίσως κοιτάξω λοξά σε πολιτικούς φορείς , εκκλησιαστικούς φορείς , και όλα τα παρακλάδια τους , που περίτρανα μού αποδεικνύουν από τότε που έπηξε το μυαλό μου , περίτρανα μου διαλαλούν σε κάθε ευκαιρία πόσο ανύπαρκτοι είναι , μάλλον πόσο ανύπαρκτοι είναι όταν σβήνουν τα φώτα . Είναι σαν τις σκιές , ζουν όταν υπάρχει φως , όταν σβήνει το φως , παύουν να υπάρχουν .

Το παιδί αυτό θα μπορούσε να είχε σωθεί , η χήρα μοδίστρα που δούλευε από τις έξι το πρωί κάθε μέρα για να τα βγάζει πέρα με το γιο της , με την ηλικιωμένη θεία της , και που ας πούμε ο χοντρός βουλευτής με την κοπριά στην κοιλιά του , εντάσσει στο σύνολο ΄΄μαζί τα φάγαμε ΄΄, η Βούλα ναι θα μπορούσε να είχε σωθεί , η κόρη της θα μπορούσε να είχε σωθεί . η ίδια η κοινωνία θα έπαυε να βουλιάζει συνεχώς και θα είχε κάπως σωθεί .

Αυτό το κείμενο δεν είναι ένα κατηγορώ σε κανέναν , είναι απλά μια περιγραφή ενός πίνακα , τα χρώματα του οποίου τώρα τελευταία πονάνε όλο και πιο πολύ το πετσί μου .Είναι μια απλή αναπαράσταση της πραγματικότητας , και Θεέ μου βρίσκω τις λέξεις τόσο εύκολα για να την περιγράψω που τρομάζω . Σκέφτομαι , ο Θεός είναι εκστατικός , ο Θεός βρίσκεται παντού , είναι εκστατικός και είναι τόσο δύσκολο να βρεις λέξεις για να τον περιγράψεις, έλεγε ο Καζαντζάκης – σκέφτομαι αυτό και τρομάζω γιατί ξέρω ότι ίσως λείπει από δω .

Ίσως να έλεγα φταίει και η κυρία Βούλα , γιατί ήξερε πως ήταν η κατάσταση του γιού της , παρόλα αυτά δεν έκανε κινήσεις για να τον βοηθήσει , δεν απευθύνθηκε σε φορείς , δεν πήρε την καραμπίνα του νεκρού άντρα της από το σπίτι , δεν , δεν , δεν…

Ίσως όμως αν σκεφτείς πως η μάνα βλέπει με τελείως διαφορετικά μάτια τον γιό της , κάθε μάνα όταν κοιτάζει τον γιο της βλέπει έναν βασιλιά , η μητρική αγάπη , ο πιο ισχυρός δεσμός στο Σύμπαν , πολλές φορές καθηλώνει , τυφλώνει αλλά είναι και η ύστατη παρηγοριά σε έναν χαμένο άνθρωπο . Για αυτό το λόγο , όσοι αρχίσουν να το παίζουν έξυπνοι και να λένε διάφορα , ας πάψουν , ας σκεφτούν τις λερωμένες πάνες τους και ποιος τους ξεσκάτιζε για χρόνια κι έλεγε μάλιστα τι ωραία μοσκοβολά το μωρό μου .

Γι’αυτό κύριοι υπάρχουν οι ανύπαρκτοι φορείς , για αυτό κύριοι μαζί με τη ψυχή μας ξεπουλήσαμε και τα παιδιά μας , για αυτό είμαστε θνητοί διότι σε μας πέθανε ολόκληρη γενιά , και οι γενιές πριν από μας , και οι γενιές μετά από μας . Αλλά είναι στη μόδα της εποχής οι εκπτώσεις .

Οργή. Μόλις η θλίψη κόπασε , έγινε οργή , ήδη από το βράδυ εκείνο που έμαθα το νέο μέσα από τα νέα της Ηλείας , μέσα από 2 με 3 ερασιτεχνικά βιντεάκια που παρουσίαζαν μέσα στο σκοτάδι το σπίτι που έγινε το φονικό και την κόρη του θύματος να μιλάει φωναχτά με τον αδερφό της . Τα βιντεάκια αυτά παρουσιάστηκαν σε όλα τα μέσα , λες κι ο καταναλωτής θεατής για να χωνέψει και να πειστεί για την αλήθεια του θέματος , έπρεπε να του πλασάρεις και άρτο – θέαμα την τραγική αδερφή να μιλάει με τον αδερφό της . Είναι τόσο προβλέψιμο το πόσο συχνά πια με αηδιάζουν τα ΜΜΕ με τις ταχτικές τους . Εκεί που χρειάζεται ας πούμε μια απόδειξη για την εγκυρότητα μιας είδησης , εκεί σε γράφουν κανονικά και σκόπιμα . ενώ όταν υπάρχει αίμα και κλάμα το τσοντάρουν αμέσως μπας και ανέβουν τα νούμερα . Φαντάζομαι ο θεατής θα δακρύσει , θα συνεχίσει να τρώει την πίτσα του , ίσως κλάσει λίγο πιο μετά , ίσως πάλι καυλώσει . Ποτέ δεν ξέρεις .

Δίπλα από τα βιντεάκια πούλαγαν σε άλλες στήλες κάτι σαμπουάν για ανταύγειες , πιο κάτω ένας τύπος αναλάμβανε να σου μάθει τα μυστικά του πόκερ , πιο κάτω μπορούσες να αδυνατίσεις σε χρόνο ρεκόρ .

Είναι επίσης τρομαχτικό αλλά όχι ασυνήθιστο το ότι τα βιντεάκια πολύ πιθανόν να τραβήχτηκαν από τους αστυνομικούς που είχαν μαζευτεί εκεί πριν μπουν μέσα στο σπίτι για να αφοπλίσουν τον Θοδωρή . Φανταστείτε λίγο , μπαίνεις μέσα στο σπίτι που μένει η μάνα σου , στο σπίτι που είναι δίπλα από σένα , που πριν λίγο είχατε μιλήσει και είχατε πει να βρεθείτε πιο μετά για καφεδάκι σε σένα , μπαίνεις με τον άντρα σου , αντικρίζεις τη μάνα σου νεκρή με παραμορφωμένο πρόσωπο και από πάνω της ο αδερφός σου με την καραμπίνα στα χέρια να ουρλιάζει τρελαμένος από την στέρησή του .

Εσύ δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη , τρέμεις ολόκληρη , χάνεται η γη , ο άντρας σου έχει την ψυχραιμία να πει κάτι , να καθησυχάσει τον τρελαμένο δράστη , να σε πάρει από το χέρι κα τρέχοντας να βγείτε έξω , να πάτε στο σπίτι σας , όπου καλείς την αστυνομία.

Η αστυνομία φτάνει , δεν κάνει ακόμα κάτι , κι εσύ μιλάς με τον αδερφό σου προσπαθώντας να τον πείσεις να παραδοθεί χωρίς άλλες σκηνές , τσακώνεσαι μαζί του , και οι αστυνομικοί τι κάνουν , βγάζουν ερασιτεχνικά βιντεάκια για να τα πουλήσουν μετά στα μέσα , βλέπεις το φωτάκι από το κινητό που αναβοσβήνει , απορείς στιγμιαία τι κάνουν , στην παράνοια της στιγμής όμως το ξεχνάς , γυρνάς στο δράμα . Κι όμως μέρες μετά που βλέπεις τα βίντεο αυτά να κάνουν γύρες τα μέσα σαν λαχταριστό χοτντογκ προς μαζική κατανάλωση , ρέψιμο και κλάσιμο μετά , καταλαβαίνεις .

Κι όλα αυτά δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας μου φίλε μου , ας πούμε η αδερφή μίλαγε , κι εγώ από μια μεριά άκουγα σκεφτικός , και δεν εκπλήσσομαι αν οι αστυνομικοί όντως φέρθηκαν έτσι , δεν εκπλήσσομαι που το κάνουν και σε άλλες περιπτώσεις αυτό , εκμεταλλευόμενοι τραγωδίες να γίνονται τα πρώτα τσιράκια των ΜΜΕ , γιατί δεν εκπλήσσομαι όπως κι όταν βαράνε ανθρώπους χωρίς προφανή λόγο σε πορείες , όταν βάζουν κουκούλες και το παίζουν ταραξίες , γιατί δεν εκπλήσσομαι όταν μονίμως κυκλοφορούν χαμογελαστοί και λουστράρουν σε δωρεάν εισόδους σε μπαρ κι άλλα τέτοια το σήμα τους , όπως δεν εκπλήσσομαι για την αυταρχική και νταβατζιλίδικη συμπεριφορά τους ορισμένες φορές , διότι όποιος κουβαλάει όπλο πιστεύεται ότι κουβαλάει και αρχίδια .

Διότι δεν εκπλήσσομαι που στην αχρηστίλα τους και στην ανικανότητά τους – σκόπιμη και μη – οι κύριοι υπεύθυνοι , οι έμποροι και οι μεγαλέμποροι των ναρκωτικών , μένουν ασύλληπτοι και θερίζουν . Διότι δεν εκπλήσσομαι που εν τέλει το μόνο που μπορούν να κάνουν σωστά είναι να ζουμάρουν και να τραβήξουν βιντεάκια για το τέρας της ενημέρωσης .

Εκείνο το βράδυ η οργή ανακατεύτηκε με τη θλίψη , έπειτα αραιώθηκαν και τα δύο με λίγο ουίσκι , ίσα ίσα για να έρθει η νύστα και ο ύπνος . Αλλά τα δύο αυτά πρώτα στοιχεία , δεν έφευγαν εύκολα ούτε τις επόμενες μέρες , ώσπου βάλθηκα να τους υποσχεθώ ότι θα τα βάλω σε χαρτί . Αλλά έπρεπε να κατέβω Πύργο για να γίνει αυτό. Nα βρω την παλιά κλίνη που έγινε με τα χρόνια ένα έκφυλο ανάκλιντρο .

Έπρεπε να πλησιάσω την παιδική κλίνη από κοντά , έστω και τρομαγμένος , έπρεπε να πλησιάσω όσο πιο κοντά γινόταν και με δακρυσμένα μάτια να κοιτάξω προς τα μέσα.

Στη Βούλα που θα μας λείψει

Έρημος από τίποτα

2011-11-16T03:49:00.000+02:00

Δεν είσαι αυτό που σε πλάσανε να είσαι ,

γενιές τώρα το κύμα χτυπά τα βράχια ,
σκοτάδια τώρα το κύμα χτυπούσε τα βράχια ,
Και τα δειλινά που δεν θα υπάρχεις ,
αυτό θα συνεχίζει να χτυπάει τα βράχια ,
μέχρι να σβήσει ο απόηχός του
στο κρύο μαύρο του σύμπαντος ,
λίγο πριν το τίποτα.
Τρομάζω ,
σα να ζω σε ένα ζεστό σπίτι
κι όταν ανοίξω επιτέλους την πόρτα ,
αντικρύσω μια παγωμένη έρημος
που θα με ταπεινώσει , θα με τσακίσει
με την κενότητά της σε όλο το μεγαλείο .
Αν υπήρχε ένα τέρας να με καρτερά ,
ο φόβος θα μοιραζόταν λιγάκι
και θα γινόταν προσμονή
της επίθεσης του κτήνους πάνω μου ,
θα γινόταν εγρήγορση ,
ίσως και μια γλυκιά χαρά ότι υπάρχει
ένα νόημα σε όλο αυτό , ένας σκοπός :
Nα μην σε φάει το τέρας.
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα
κι ο φόβος είναι ακέραιος ,
υπέροχος και τρομαχτικός στην ολότητά του.
Μιλάω για τη ζωή και το θάνατο
και το φόβο του μετά.
Μιλάω χωρίς όμορφα ηλιοβασιλέματα
και μελιστάλαχτες σονάτες .
Η κατάρα μου είναι η σκέψη και ο χρόνος .
Το ένα σε τρώει πιο ύπουλα από το άλλο
και σε φέρνουν βήμα πιο κοντά .
Μιλάω για μια παγωμένη έρημος
Χωρίς φεγγάρια και αστέρια
Μονάχα τίποτα .

Οι μέρες κυλούν σε υπονόμους και καταβόθρες παλιές

2011-11-06T05:20:00.004+02:00

Οι
μέρες κυλούν
με τα νερά
της ίδιας βροχής
Σε υπονόμους
και καταβόθρες
κάπως παλιές…

Κάναμε στάση
πάντα
για βραστό
λουκάνικο,
Φτηνό φαγητό
τυλιγμένο με ψωμάκι
φτηνό,

Καθώς
από συνήθεια
τζογάραμε
σε ανατροπή

Και χάναμε
το στοίχημα
την τελευταία
στιγμή.

Οι άγγελοι
στις μέρες μας
διδάξαν
απιστία

Κι ο Πάρις έλεγε
μην ποντάρεις σε θεούς –

Η καλλονή
δίπλα μας
έπινε ουίσκι
γελαστή,

Μέθαγε
με τους θεούς της νύχτας,
έλεγε αστεία –

Βλέπεις μια τέτοια κίνηση έχω στη καρδιά,
Κουβαλώ την κόλαση σαν λαμπάδα με φωτιά.

Τώρα
οι περαστικοί
βάζουν
τις φάτσες τους

Κοιτάνε περίεργα
μέσα
από το θολό
τζάμι ,

Ο μπάρμαν
φωνάζει
προς μια κόκκινη
μεριά,

Μια γκόμενα
ουρλιάζει
και κλαίει
γοερά,

Ένας άγγελος
μεθυσμένος
σάμπως να λέει

Κάποιος ας τον σβήσει γρήγορα ρε παιδιά…

Οι μέρες
κυλούν
με τα νερά
της ίδιας βροχής

Σε υπόνομους
και καταβόθρες
κάπως παλιές….

Ελλειπτική πορεία

2011-10-31T04:11:00.002+02:00

<<η ΕΛΛΕΙΨΗ είναι ένα σύνολο σημείων τα οποία το ΑΘΡΟΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΝ από δύο γεωμετρικά σημεία (εστίες, E₁ και E₂) είναι σταθερό…>>

Ο γιός μου , ο καρπός της γυναίκας μου κι εμένα ,ο γιος μου περπατά πάνω στα πλακάκια , κάνει τα πρώτα του βήματα , ασταθή , λες και θα πέσει σε κάθε κίνηση , αλλά συνεχίζει να περπατά , μέχρι η αγκαλιά της μάνας του να τον καλωσορίσει στη ζωή.

Σύρθηκε μέχρι το βάθος της στοάς , ίσως γιατί εκεί ένιωθε να βρίσκεται μια παραπάνω ζεστασιά από ότι στο δρόμο που τον μαχαιρώσανε . Οι δρόμοι τέτοια ώρα ήταν ερημικοί , εδώ σε αυτή την ξέμπαρκη γωνιά της πόλης , όπου μόνο οι περίεργες σκιές παίζανε παιχνίδι με τα λιγοστά φώτα των φαναριών , των ξεχασμένων φωτιστικών σε κάτι άδεια σπίτια , σε κάτι κατώγεια που ζούσαν οικογένειες , σε κάτι τρύπες που μεγαλώνανε παιδιά και όνειρα.

Σύρθηκε και σκέφτηκε αυτό το είχα δει μόνο σε ταινίες , όπου κάποιο θύμα σέρνεται και αφήνει μια μπογιά από αίμα πίσω του , μέχρι να τα παρατήσει , να αφήσει αυτή την ανούσια κόκκινη διαδρομή και να πεθάνει. Τώρα κι αυτός έκανε το ίδιο όπως κι τόσοι άλλοι φανταζόταν πιο πριν από αυτόν , έλεγε μέσα του να βρω μια ζεστή γωνιά να καθίσω , να περιμένω , μα μέσα του ήλπιζε πως θα σωνόταν εν τέλει . πως κάποιος θα τον έβρισκε , θα καλούσε ασθενοφόρο και θα τον έπαιρναν . Πως θα ήταν όλα μια κακιά ανάμνηση στο τέλος .

Ο καθένας νιώθει άτρωτος κι ίσως στις τελευταίες στιγμές μόνο να συνειδητοποιείς πόσο αφελής πραγματικά ήσουν του λόγου σου .

Η πόλη κοιμόταν σε ένα φθινοπωρινό βράδυ και οι άνθρωποί της πια ούτε στις κραυγές άλλων ανθρώπων τόλμαγαν να ξεμυτίσουν .Μπορεί δίπλα σου ο άλλος να πέθαινε αλλά εσύ εκεί τυλιγόσουν πιο πολύ στην κουβέρτα κι έκλεινες τα μάτια ή άνοιγες πιο δυνατά την ένταση της τηλεόρασης .

Η κραυγή του για βοήθεια δεν ακούστηκε ή μάλλον δεν ανταποκρίθηκε κανείς κι αυτό δεν είναι μια θλιβερή ιστορία ή μια κακοτυχία , είναι μια καθημερινότητα κι ας λες ό,τι θες . Πεθαίνεις συνήθως μόνος σου στις πόλεις κι αυτός το ήξερε , πώς να μην το ήξερε , γιατρός ήταν , αλλά ήξερε ακόμα ότι έχανε αίμα κι όσο κι αν το πίεζε με το κασκόλ του , όλο κι πιο πολύ έβγαινε , έβαφε τα πάντα κόκκινα . Το αίμα μου σκέφτηκε , τι περίεργο χρώμα , το αίμα μου.

Σύρθηκε ως το βάθος , σε μια γωνία της αδιέξοδης στοάς . Δίπλα του κάτι σωροί από σκουπίδια και χαρτόκουτα , πάνω του κάτι τείχη από τσιμέντο και σίδερα . Κανένα φως πέρα από ένα μικρό μισοσπασμένο φανάρι πιο κει. Εδώ δεν ζουν άνθρωποι ? , σκέφτηκε κι φώναξε βοήθεια όσο πιο δυνατά μπορούσε , για να νιώσει τον πόνο στη μέση να μεγαλώνει αφόρητα και τη φωνή του να χάνεται ανάμεσα στις σκιές της νύχτας μόνη της , απελπιστικά μόνη της .

Το κινητό του το είχαν κλέψει μαζί με το πορτοφόλι του και ένιωσε πάλι την οργή του να φουντώνει για τους ληστές που τον στείλανε αδιάβαστο μέχρι το κατώφλι του θανάτου , για τα γαμημένα 100 ευρώ που έχανε έτσι τη ζωή του , για την μαλακία της κοινωνίας που την ανάγκαζε να κρύβεται στις τρύπες της και να μην νοιάζεται αν ο άλλος ψυχορραγεί δίπλα της , για την ώρα που ήταν περασμένη και κανένα αμάξι δεν πέρναγε τον και καλά κεντρικό δρόμο της περιοχής. Ο πόνος φουντώνει και το κρύο γίνεται εντονότερο . Έτρεμε , ανάσαινε γρήγορα . Σαν να κύλησε ένα δάκρυ στο μάγουλό του .

Ο γέρος βγήκε από ένα χαρτοκούτι λίγα μέτρα πιο μακριά του . Στην αρχή τον κοίταζε τρομαγμένος αλλά μετά κατάλαβε πάνω κάτω τι παίζει και τον πλησίασε διστακτικά . Φορούσε παλιά βρώμικα κουρελο-ρούχα κι ένα σκουφάκι στο κεφάλι που κάποτε ήταν άσπρο και τώρα σκούρο καφέ. Έτρωγε φιστίκια κι όταν κάθισε δίπλα του τού πρόσφερε μερικά από τη χούφτα του . Ο άλλος χαμογέλασε και κούνησε αρνητικά το κεφάλι του .

Πρέπει να με βοηθήσεις , ακούς? Πρέπει να πας να φέρεις βοήθεια , είπε κι ένας σπασμός τον τάραξε από κάτω μέχρι το κεφάλι . Δεν έχω ώρα , καταλαβαίνεις ?

Ο γέρος τον κοίταξε με σχεδόν ανέκφραστα μάτια κι έπειτα κούνησε καταφατικά το κεφάλι του σκάζοντας ένα θλιμμένο χαμόγελο . Αντί να φύγει όμως , πήγε προς το κουτί του κι έφερε μια κουβέρτα . Την τύλιξε πάνω στον τραυματία κι σηκώθηκε όρθιος .

Πήγαινε ! Πήγαινε γρήγορα !, είπε αυτός καθώς σφίχτηκε πιο πολύ πάνω στην κουβέρτα χωρίς όμως το κρύο να φεύγει . Ένιωθε αντίθετα το μυαλό του να φεύγει , τις εικόνες γύρω του να φεύγουν , ο πόνος έφευγε γινόταν σαν γλυκό χάδι σε όλο του το σώμα , οι ανάσες φεύγανε και λιγόστευαν . Ξαφνικά σε μια από τις τελευταίες του αναλαμπές , το μυαλό του έδωσε μια φωναχτή εντολή στον γέρο ζητιάνο

Όχι μείνε! Κάνε μου παρέα , δεν έχει νόημα να φύγεις πια .

Ο γέρος σαν να περίμενε από πιο πριν αυτές τις λέξεις , κάθισε πάλι δίπλα του κι άρχισε να τον κοιτάει αυτή τη φορά με πιο μαλακωμένο βλέμμα , με κατανόηση και με συμπόνια .

Σε κοίταγα , σε λυπόμουν , δεν σε βοήθαγα σχεδόν ποτέ , σε όλους τους δρόμους που σε είχα συναντήσει εσένα και τους όμοιούς σου . Και τώρα να πεθαίνω στα χέρια σου , και με κοιτάς εσύ με συμπόνια και με βοηθάς στις τελευταίες μου στιγμές , είπε κι γέλασε κάπως ειρωνικά καθώς έπιανε από το μπράτσο τον γέρο κάνοντας να ανασηκωθεί .

Δεν μιλάς φίλε μου ε? Μάλλον δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα μου ή απλά δεν έχει νόημα να μιλήσεις .Σάμπως θα τα θυμάμαι μετά αυτά ?? χαχα , γέλασε κι ο βήχας κάλυψε τις λέξεις του , λίγο αίμα φάνηκε στ χείλη του , το ένιωσε κι δάκρυσε πάλι .

Τα καλοκαίρια πηγαίναμε όλη η οικογένεια στο χωριό δίπλα στη θάλασσα , παίζαμε κρυφτό με τα παιδιά , παίζαμε κλέφτες αστυνόμους , κυνηγητό , τότε σε μια κόντρα είχα σκίσει πρώτη φορά το χείλος μου , είχα νιώσει το αίμα και τη μεταλλική του γεύση στο στόμα μου . Θα περάσει είχαν πει . Αγαπούσα εκείνα τα καλοκαίρια .

Ένα αμάξι πέρασε με μεγάλη ταχύτητα στον έξω δρόμο , άκουσε τα νερά που πέταγε στο πέρασμά του.Ο γέρος έστριβε τσιγάρο , του πρόσφερε ένα .

Όχι ευχαριστώ , θα με σκοτώσει . χα! Στην ιατρική βλέπεις όλο τον πόνο , τον πόνο των άλλων , νιώθεις κάπως ευάλωτος αλλά ταυτόχρονα και πολύ ισχυρός ή τυχερός . όπως το δει κανείς . Πάντα όμως πίστευα θα πέθαινα κάποια ωραία βραδιά με τους αγαπημένους μου δίπλα . Σε μαξιλάρια πάνω θα άφηνα την τελευταία μου πνοή φίλε .

Αλλά η πραγματικότητα μάς προδίδει όλους έχουν πει .

Ο γέρος συμφώνησε κουνώντας προς τα κάτω το κεφάλι του και μια γάτα νιαούρισε κάπου μέσα στο σκοτάδι .

Η γλυκιά νύστα τον συνέπαιρνε σιγά σιγά και προσπαθούσε να κρατάει ανοιχτά τα μάτια του όσο μπορούσε .

Έπρεπε να είχα πάρει το αμάξι …έπρεπε …τίποτα δεν θα είχε συμβεί, παραμιλούσε ο πληγωμένος τύπος.

Η γυναίκα μου …. Πες της την αγαπώ όσο τίποτε άλλο , πες της το ..ο γιός μου περπάτησε πριν λίγο καιρό , πες του...πάντα μαζί του …να προσέχει..

Έβηξε κι έβγαλε κι άλλο αίμα , αυτή τη φορά πιο πολύ από την προηγούμενη .

Κοίταξε τον βουβό σύντροφό του όσο πιο καλά μπορούσε.

Γέρο φίλε μου ξέρεις αυτή η ελιά που έχεις στη μύτη , να την προσέξεις , ξέρεις πήγαινε στον …. Πες του από μένα , θα σε δει …

Ο γέρος του έσφιξε πιο πολύ το χέρι καθώς καταλάβαινε ότι δεν θα αργούσε να έρθει η στιγμή που το κερί του τύπου θα έσβηνε δια παντός .

Άρχισε να κλαίει ήρεμα , πέθαινε και το ήξερε πια .

Φοβάμαι φίλε , φοβάμαι το Μετά . Φοβάμαι …Πού είναι ο Θεός , δεν βλέπω δα κανένα φως , κανένα τούνελ , πεθαίνω φίλε και είμαι στο τίποτα.

Ο γέρος τον κοίταξε και του χάιδεψε τα μαλλιά . Και τότε για πρώτη φορά μίλησε , ίσως και για τελευταία εκείνο το βράδυ

Οι γνωστοί μου με φωνάζουν Αμίλητο Χάρη και αυτό επειδή δεν μιλάω ποτέ σχεδόν. Αλλά απόψε νομίζω οφείλω να μιλήσω σε έναν ετοιμοθάνατο καθώς όπως είπες δεν παίζει να καρφώσεις την φλυαρία μου σε κανέναν μετά.

Πεθαίνεις και φοβάσαι , όπως εγώ φοβάμαι κάθε φορά που έρχεται η νύχτα και δεν με χωρίζει τίποτα από αυτόν τον κόσμο παρά μόνο ένα χαρτόνι .Οι άνθρωποι με κατουρούν και με βαράνε αλλά μου δίνουν και φαγητό . Το άγνωστο όλους μας τρομάζει και το γεγονός ότι δεν έχουμε και επιλογές πάνω σε αυτό,το κάνει πολύ πιο τρομαχτικό .

Ο γέρος σταμάτησε να μιλάει και κοίταξε τον άλλον κατάματα .

Είχε σταματήσει να τρέμει , κοίταγε σχεδόν έκπληκτος τον γέρο .Ξαφνικά έβαλε την τελευταία του δύναμη κι έβγαλε μια χρυσή αλυσίδα με έναν μικρό σταυρό από το λαιμό του . Την έτεινε προς το γέρο .

Εγώ δεν σε κατούρησα , ούτε σε βάρεσα , αλλά ακόμα χειρότερα δεν σε πρόσεξα ποτέ . Να πάρε θα σου δώσει λίγο φαί , είπε προς τον άστεγο .

Εκείνος γέλασε και το γέλιο του σκέπασε τα κλάματα των γατών και το ροχαλητό του πρώτου ορόφου . Μια γριά φώναξε να σκάσουν.

Τελικά πήρε την αλυσίδα και την έβαλε στην τσέπη του .

Φεύγω ..., έκανε αναπνέοντας όλο και πιο βαθιά ο τραυματισμένος τύπος .

Οι πράξεις είναι σταγόνες σε ωκεανό .Τα κύματα που αφήνουν φτάνουν στην αιωνιότητα.., είπε ο γέρος λίγο πριν αφήσει ο άλλος την τελευταία του πνοή , λίγο πριν λάμψει στιγμιαία μια μικρή φωτιά στα μάτια του καθώς κοίταζε τον ζητιάνο .

Η γάτα κάπου σε κάποια στέγη χωμένη , φώναζε τον ερωτικό της σύντροφο και οι πρώτες στάλες μιας ακόμα φθινοπωρινής βροχής έπεφτε από ψηλά.

Ο αστυνόμος Γ. κοίταζε το βίντεο που είχε τραβήξει ο μικρός από το παράθυρο του σπιτιού του στον δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας στο στενό που ο γιατρός είχε βρεθεί τα ξημερώματα νεκρός , πιθανόν από ληστεία , από τα συνεργεία καθαρισμού.

Γαμημένη πόλη ,έβρισε από μέσα του ο αστυνόμος καθώς σκέφτηκε την αλληλουχία γεγονότων που οδήγησε στο πεθάνει κάποιος πάλι χωρίς κανέναν να φωνάξει για βοήθεια.

Το παιδί είδε τον τραυματία , φώναξε τους γονείς του αλλά λιώμα και οι δύο , δεν του δώσανε σημασία , πήρε τηλέφωνο με το κινητό της μάνας του την θεία του αλλά εκείνη του είπε να πάει να κοιμηθεί και να μην λέει βλακείες βραδιάτικα κι ότι θα το πει στην αδερφή της το πρωί και θα δει και τέτοια. Το παιδί έβγαλε το βίντεο όση ώρα ο τύπος ξεψυχούσε , σαν απόδειξη ότι να υπήρχε ένας πληγωμένος και να δεν είμαι τρελός που σας ζάλιζα χτες .

Γαμημένη πόλη ,είπε τώρα φωναχτά και η συνεργάτης του τον άκουσε.

Όλα καλά αστυνόμε ?

Ναι οκ , λέει εκείνος κι έπειτα συνεχίζει να κοιτάει το βίντεο στο κινητό . Ο άνθρωπος πέθανε εκεί μόνος του σε ένα άδειο σοκάκι . Λίγο πριν πεθάνει σηκώνει το χέρι και αφήνει μια αλυσίδα στον αέρα θαρρείς κι αυτή πέφτει κάτω.

Πες μου βρήκατε την αλυσίδα δίπλα του ε? , ρωτάει την βοηθό του.

Ναι αστυνόμε .

Καλά πως και δεν τον άκουσε ή δεν τον είδε άλλος πέρα από τον μικρό ?, αναρωτήθηκε πιο πολύ φωναχτά , παρά ρώτησε κάποιον.

Τι να πω αστυνόμε , οι άνθρωποι φοβούνται … είπε η υπαστυνόμος και συνέχισε

Ήταν και άτυχος γιατί σε κείνο το στενό δεν μένουν και άστεγοι ..Τούς μετέφερε ο δήμος πριν κανά μήνα σε έναν ξενώνα . Πάντως ο μικρός είπε τον άκουσε να μιλάει σε κάποιον αλλά δεν έβλεπε κανέναν.

Ο αστυνόμος δεν μίλησε παρά έγνεψε στην κοπέλα να αποχωρήσει από το γραφείο του .

Κοίταζε πάλι το τέλος του βίντεο με τις τελευταίες κινήσεις του άντρα, κουνούσε τα χείλη του σε όλο σχεδόν το βίντεο λες και μιλούσε σε έναν αόρατο σύντροφο δίπλα του . Ο αστυνόμος ξαφνικά ένιωσε μια έντονη και διαπεραστική ανατριχίλα σε όλο του το σώμα . Εκεί στις τελευταίες κινήσεις του θύματος , εκεί στη στιγμή που άφηνε στον αέρα την αλυσίδα , αυτή δεν πήρε την φυσιολογική της άμεση και πτωτική πορεία στο έδαφος , αλλά αντίθετα σαν να επιβραδύνθηκε η πτώση της , σαν η πορεία της να μην ήταν κάθετη αλλά ομαλή κι ελλειπτική σε ένα σημείο εκατοστά πάνω από το τσιμέντο . Το βίντεο σταματούσε εκεί και ο αστυνόμος έκανε να πιάσει με τρεμάμενα χέρια τα τσιγάρα του , καθώς έξω η φθινοπωρινή βροχή που είχε ξεκινήσει το βράδυ , συνέχιζε ακάθεκτη προς τη γη , όχι σε κάθετη πορεία αλλά ελλειπτική , περνώντας πάνω από τις στέγες των σπιτιών και τις πλάτες των ανθρώπων …

Στην Ι.Γ

Πριν το δάσος γίνει αλκοόλ στο αίμα

2011-10-27T05:54:00.001+03:00

Το δάσος ξεκίναγε από τα βουνά

Κι έπιανε όλη την πάνω πλαγιά
Κατέβαινε μέχρι τη θάλασσα
Πέρναγε μέσα από το σπίτι μου
Και χανόταν πέρα στην ανατολή.

Κοιμάμαι σε κορμούς δέντρων

Τα βράδια που οι ήχοι του δάσους
Ζωντανεύουν στο σαλόνι μου
Και νιώθω την ανάσα του λύκου
Που γυρνάει χωρίς να πειράζει

Κερνάω ουίσκι τις γέρικες ρίζες

Και ποιήματα τους λύκους μου
Καθώς τα αστέρια στέλνουν φως
Ξεπλένοντας αλήθεια τους στίχους
Που μιλάνε για νύχτες στην πόλη.

Και πάντα,πριν έρθουν οι άνθρωποι

Πριν σηκωθούν οι πέτρινοι τοίχοι
Και σχηματίσουν ένα διαμέρισμα ,
Πριν τα δέντρα γίνουν αλκοόλ στο αίμα
Και οι λύκοι σειρές από βιβλία

Μια φωνή μου λέει:

Η αυγή χτυπάει πάντα σαν κύμα
Και χαμογελάω καθώς το δάσος φεύγει
Τραβάει για άλλες νύχτες,άλλες πόλεις
Και μένουν λίγα φύλα πεσμένα
Λίγες μικρές πατημασιές στο χαλί

Υπόσχεση ότι τα βράδια
Πάντα είναι αλλιώς….

Οι θάλασσες σού δίνονται το χειμώνα

2011-10-25T04:23:00.001+03:00

Ο διάβολος πέταγε σκεφτικός πέτρες
Πλατιές στη θάλασσα
Και ο ψαράς μέσα στο σκούρο μωβ
Έκανε πως δεν τον είδε.
Είναι ωραία η δύση εδώ έξω λέγανε
Με γυάλινα μάτια τα ψάρια
Και το δίχτυ τα αγκάλιαζε σαν
Κουβέρτες ζεστές.
Ένα παιδί πιο πέρα πετάει μια μπάλα
Κι αυτή μένει ακίνητη,
Καρφωμένη σαν χάντρα στον αέρα.

Οι θάλασσες σού δίνονται το χειμώνα
Μου έμαθε πιο μετά η ζωή,
Καθώς η πόλη αυτή βγάζει κραυγή,
Καθώς καρφώνω στον τοίχο μωβ εικόνα
Με ένα παιδί στον αέρα
Σε μια μπάλα να ακροβατεί.

Μπαλαρίνα

2011-10-20T03:21:00.007+03:00

Η αναπνοή μου γίνεται μια ομίχλη μικρή στο τζάμι

Καθώς απόψε η βροχή κυλά βωβή ανάμεσα στο πλήθος

Και η ομοιοκαταληξία κι ο ρυθμός στο ποίημα δε βγαίνει.

Η ζωή θυμίζει πάντα την ασυμμετρία στους μοναχικούς

Και ο θάνατος την μοναδική συνέπεια στους κυνικούς .

Δες! Σου ζωγράφισα μια μπαλαρίνα,είχες πει χαμογελαστή

Κι είχες φυσήξει διπλά στο υγρό γυαλί η εικόνα μη χαθεί.

Τώρα το σπίτι αυτό μοιάζει με μια μεγάλη άδεια σκηνή

Και το σώμα ένας σκύλος δειλός που φαντάζεται χορούς

Με μπαλαρίνες χλωμές , με μπαλαρίνες γυμνές …

Η αναπνοή μου γίνεται μια ομίχλη μικρή στο τζάμι

Καθώς το δωμάτιο πλημμυρίζει από γυναίκες μικρές

Που σαν μέδουσες χορεύουν και χάνονται στο ταβάνι .

Δες! Σου ζωγράφισα μια μπαλαρίνα ,είχες πει …

Ο τελευταίος αυτοκράτορας της Γης

2011-10-17T06:16:00.004+03:00

Η συνειδητοποίηση αυτή είναι τόσο ξαφνική όσο να σου τραβάνε βίαια κι απότομα την ζεστή σου κουβέρτα ένα χειμωνιάτικο πρωινό και να σου λένε σήκω .

Φαντάζομαι ανάμεσα στο διάλειμμα της φωτιάς και της σιωπής, ξεφύτρωσαν οι ζωές μας , σαν φτέρνισμα , πως είχες πει ένα ποίημα μου μικρό κάποτε , φτέρνισμα ή βήχας.Οι θεοί γλυκάθηκαν από το αστείο αυτό και είπαν ας το προκαλέσουμε πάλι . Ας παίξουμε κι ας τους πούμε ότι όλο αυτό είναι κάτι , έχει κάποιους κανόνες και κάποιο βραβείο εν τέλει , διαφορετικά θα τρελαθούνε και δεν τους αδικώ .

Έξω είχε πέσει κρύο και η νύχτα σήμανε σιωπητήριο στη γειτονιά από τις 7 και κάτι, τα καλοριφέρ βράζανε μέσα νερό και όσο κι αν μου λέγανε οι φίλοι άνοιξέ τα , εμένα αυτός ο ήχος μου άρεσε ,θύμιζε νερό που κυλάει , ποτάμι - και να ήδη άρχισα πάλι να ξεφεύγω , να ονειροπολώ κι όμως δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που όταν ακούει νερό να κυλάει να μην κάνει συνειρμούς . Τι στο διάολο στο κάτω κάτω σκέψου ένα απλό κατούρημα .

Κοίταγα έξω από το παράθυρο και έλεγα να τη η νύχτα που μου αρέσει , να τη , την υποδέχομαι με μια χαρά , όχι γιατί περιμένω να μου φέρει κάτι σπουδαίο , αλλά γιατί μαζί της έρχεται η ηρεμία , η ησυχία , , επιτέλους έρχονται οι ώρες της ημέρας που μπορείς να νιώθεις λίγο πιο ασφαλείς , πιο χαλαρός , να βάλεις τη μουσικούλα σου , να δεις καμιά ταινία , να διαβάσεις κανένα βιβλία , να πάρεις την κοπέλα δίπλα σου να της κάνεις έρωτα πάνω στον καναπέ , στο χαλί , στο μπάνιο , παντού , να γράψεις κάτι , να σβήσεις κάτι , να μην κάνεις απολύτως τίποτε . Η μέρα με τρελαίνει , έχει έναν συνεχή φόβο μέσα της , οι ώρες της μοιάζουν λάμιες που μονίμως παραμονεύουν κάθε σου βήμα να σε φάνε . Όπως εκείνος – να συνειρμός – όπως ο μαλάκας εκείνος ο Αμερικανός που ήταν τίμιος και σωστός οικογενειάρχης και επειδή δεν γούσταρε τις πουτάνες που κάνανε πιάτσα έξω από το σπίτι του , τις έπαιρνε από πίσω με μια κάμερα και τις τράβαγε βίντεο την στιγμή που δουλεύανε και το έβγαζε – ακόμα το κάνει – στο ίντερνετ . Με αυτά και με αυτά , η λάμια αυτή έγινε γνωστή και η ξεφτιλισμένη σταυροφορία του παίζεται σαν αρετή σε εκπομπές και ο ίδιος δηλώνει ακάθεκτος και σωστός χριστιανός πάνω από όλα . Και δεν καταλαβαίνω εγώ πως ακόμα δεν έχει βρεθεί κάποιος να τον σπάσει στο ξύλο και να του χώσει την κάμερα στον κώλο και σκέφτομαι ίσως είμαστε ανίκανοι να διώξουμε τις λάμιες μας γιατί οι λειψές ώρες , όπως έλεγε ο Μπουκ. , μάς οδηγούν στις λίγες καλές . Και λέω εγώ , οι μαλάκες άνθρωποι μάς κάνουν να εκτιμάμε τους καλούς .

Είμαι σίγουρος ότι ο τύπος τραβάει μαλακία , πιθανόν και με την γυναίκα του μαζί , με τα βίντεο των δυστυχισμένων κοριτσιών που μαζεύει , είμαι επίσης σίγουρος ότι καμία εκκλησία ούτε φορείς είναι ανάμεσα στο πλήθος των πελατών του στο διαδίκτυο . Θα έλεγα ότι μόνο καυλωμένα παπάρια για κώλους και τσιμπούκια κάνουν κλικ στα βίντεό του .

Η αλήθεια είναι ότι ο παραλογισμός είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας της γης . Βλέπεις το παράλογο παντού , ακόμα και στην ίδια μου την επιλογή να γουστάρω τη νύχτα πιο πολύ από τη μέρα . Ίσως είμαι καταθλιπτικός , ίσως επειδή συνήθιζα παλιά να γλεντάω τη νύχτα , ίσως επειδή νιώθω ότι ο φόβος φεύγει τη νύχτα . Αλλά όλα αυτά είναι μπούρδες . Τίποτα δεν συγκρίνεται με το φως και κάπου μέσα μας ελπίζουμε να μην χρειαζόμασταν ποτέ τις νύχτες , που σημαίνει πολύ απλά πως όταν λες ότι γουστάρεις κάτι αλλά μέσα σου ελπίζεις για τη μέρα , ο φίλε μου είσαι πιο πολύ καψούρης με την αυγή , πιο πολύ και από τα ηλιοβασιλέματά σου που υμνείς τα βράδια στα χαρτιά .

Αυτό το στυλό δεν γράφει πια , δυσκολεύεται να χαράξει γράμματα πάνω στο χαρτί , βλέπω δεν γίνεται να συνεχίσω την ιστορία μου με αυτό το στυλό , χρειάζομαι άλλο. Αλλά δες το παράλογο σου επιβάλλει να συνεχίσεις με το ίδιο σκάρτο στυλό , όπως συνέχισε αυτή κοινωνία με την ίδια σκάρτη πολιτική τάξη που την έφερε έως τα σκατά . Είναι παράλογο αδερφέ μου , να εμπιστεύεσαι το μέλλον σου στους ίδιους ανθρώπους που στο έκοψαν κομματάκια μικρά και το πούλησαν ζεστό ζεστό όπως την μπουγάτσα στο γωνιακό μαγαζάκι που πας κάθε πρωί . Τώρα κάθε δεύτερο πρωί .

Η ηλιθιότητα του παραλογισμού είναι η γυναίκα του αυτοκράτορα .

Το κρύο χαϊδεύει τα πόδια μου και η μύτη μου παγώνει . Στα άκρα πάντα κρυώνεις πιο πολύ και είναι βάσανο να πεθαίνεις στους δρόμους μιας πόλης , νηστικός , ξεπαγιασμένος , χτυπημένος , ξεχασμένος . Η εποχή μου με τρομάζει γιατί το όνειρο κρύβει τρομαχτικά τέρατα που στα παραμύθια ήταν και καλά πρίγκιπες με λευκά ατιά και χρυσές πανοπλίες . Ακούω , διαβάζω , τόσους όρους , τόσα δικαιώματα , τόσες εξελίξεις , ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ , ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ , ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , ΙΣΟΤΗΤΑ , ΙΣΟΝΟΜΙΑ , ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ , και μπορώ να σου πω κι άλλες τέτοιες μπούρδες φίλε και τώρα θα πεταχτούν και θα με πούνε λαϊκιστή και θα τους γράψω στα αρχίδια μου όπως αυτοί γράφουν στα αρχίδια τους εμάς και εμείς γράφουμε στα αρχίδια μας αυτούς που πεθαίνουν και βιάζονται καθημερινά στην σύγχρονη κοινωνία των μεγαλείων. Οι δημοσιογράφοι που φτύνουν σάλιο μπροστά στην οθόνη θα πουν έναν επικήδειο για κάποιον , θα βάλουν λίγο μελό , θα κάνουν ότι νοιάζονται , και όταν σβήσουν τα φώτα θα πουν στα αρχίδια μας . Οι πολιτικοί δεν νοιάστηκαν ποτέ πέρα από την κοιλιά τους . Οι λίγοι πλούσιοι που κινούν τις μαριονέτες στο παιχνίδι , στο εμπόριο των εθνών , θα χαρούν γιατί θα βάλουν κι άλλο ένα μηδενικό στα λεφτά τους , άσχετα αν στάζουν αίμα , άσχετα αν εν τέλει κι αυτοί το ίδιο σκατένια κοπριά με όλους θα γίνουν . Κι εμείς θα συνεχίζουμε να κρυβόμαστε στις νύχτες μας και να λέμε δεν γαμιέται θα αδράξω τη μέρα αύριο .

Ο τελευταίος αυτοκράτορας προστάζει να κοιμηθώ, όσο η μέρα ξημερώνει και η οργή υποχωρεί αφήνοντας τη θέση της σε μια γλυκιά κούραση . Μια μάνα νανουρίζει το μωρό της από πάνω και ο ύστατος συνειρμός πριν κλείσω τα μάτια έρχεται να με καληνυχτίσει βουβά .

Καθώς οι γονείς διαβάζουν παραμύθια στα παιδιά τους για έναν καλύτερο κόσμο και ο χαμηλός φωτισμός κρύβει το δάκρυ τους στο ψέμα του παραμυθιού

΄΄κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα ΄΄….

Έναστρη Νύχτα

2011-10-17T01:39:00.000+03:00

Αν ήσουν δική μου για μια νύχτα,

-όχι εσύ! η εικόνα που έπλασα-

θα παρατηρούσαμε μαζί τα αστέρια!

Δεν εννοώ αυτά του βραδινού ουρανού..

αυτά είναι για τους ερασιτέχνες

αστρονόμους και ρομαντικούς.

Θα ήταν πιο όμορφα εκείνα τα άστρα

στο ταβάνι του σπιτιού μου πάνω

από το διπλό κρεβάτι του δωματίου μου.

Εκείνα δε γεννιούνται από νεφελώματα

παρά μόνο από νύχτες παθιασμένου σεξ

-σαν σε πορνό, καθόλου ερασιτεχνικό.

Ανατέλλουν μετά από την ολοκλήρωση

μιας μοιραίας ένωσης σε μια αγκαλιά,

στα σπάργανα ενός ποιητικού έρωτα...

Πέτρος Αν.

Πριν ο σκύλος κροταλίσει καληνύχτα

2011-10-13T03:46:00.003+03:00

Κι έπρεπε να βιαστώ,

Να προλάβω να κλείσω τα φώτα,

Πριν αυτό το πράγμα σαν σκύλος σκελετωμένος,

Περπατώντας γρήγορα στο ταβάνι ,

Διασχίζοντας από τη μια άκρη ως την άλλη,

Κροταλίσει καληνύχτα’’ με τη μουσούδα του

Κολλημένη στο τζάμι να κάνει συννεφάκια.

Πριν χασμουρηθούν οι χοντρές

Στα σαλόνια της κυριλέ ποίησής τους

Και με πουν ατάλαντο παραμυθά .

Πριν ξαπλώσεις εσύ και κοιμηθείς

Και πεις δεν πειράζει κι απόψε …

Κύμα

2011-10-07T05:27:00.001+03:00

Ο τύπος έλεγε συνέχεια ότι έβλεπε περίεργες φάτσες να τονκοιτάνε, τρομαχτικά πρόσωπα να τον καρφώνουν στα μάτια και να μην τον αφήνουνσε ησυχία . Ο τύπος έπνιγε τον τρόμο του στα γειτονικά μπαράκια αλλά σιγά σιγάξέκοψε κι από κει όταν οι φοιτητές τα ανακάλυψαν και τα έκαναν στέκι τωνμεταμοντερνικών ανησυχιών τους και της σύγχρονης ηλιθιότητάς τους. Ένας μαλλιάςμε την εικόνα του Τσε τον είχε πλησιάσει ένα βράδυ και τον είχε αγκαλιάσει απότους ώμους με μια φτιαχτή φιλικότητα , λέγοντάς του φωναχτά << Και συδικός μας είσαι μεγάλε !>> και τον κέρασε βότκα σκέτη . Τα τωρινά παιδιάδεν ξέρουν να πίνουν , σκέφτηκε , κι έφυγε από το μαγαζάκι αυτό . Η αυτό-εξορία του συνεχίστηκε και στα υπόλοιπα καταγώγια που πήγαινε παλιά.

Ο φόβος επέστρεφεόταν έμπαινε στο σπίτι , όταν έπρεπε να αντικρύσει το σαλόνι του με τα πεταμέναβιβλία εδώ και κει , τις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες με γνώριμες αγαπημένεςφιγούρες από τη ζωή του , που είχαν πια φύγει είτε με τον έναν είτε με τονάλλον τρόπο , ή είχε φύγει αυτός είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο από τη ζωή τους . Περίεργο , σκέφτηκε , οιαναμνήσεις του είναι σε άσπρο – μαύρο , το παρόν του σε μια γκρίζα απόχρωση καιτο μέλλον του σκέτο μαύρο .

Θυμάται μόνο το παλτό της ήταν κόκκινο , ένα κόκκινο παλτό πουτύλιγε τα πάντα , το σώμα της , τα στήθη της , την αναπνοή της , τους λυγμούςτης , το άρωμά της , την καρδιά της , την καρδιά του , την καρδιά του και κάπουεκεί το παλτό έγινε πέπλο και σκέπασε τον τόπο γεμίζοντάς τον με σκέτο μαύρο .

Κάποιος του είχε πει αν τολμάς θα ζήσεις , αλλά πάει καιρόςπου κατάλαβε ότι ένας κανόνας ισχύει μόνο παντού , στους τολμηρούς , στουςέξυπνους , στους δυνατούς , στους δειλούς , στους ύπουλους , στους εγωιστές ,στους ρομαντικούς , στους πεσιμιστές , στους αισιόδοξους , στους κυνικούς ,στους ρεαλιστές , στα αποβράσματα , στους αγίους , στους θεοσεβούμενους , στουςάθεους , σε αυτόν : O τυχερός θα ζήσει , ο άτυχος θα πεθάνει .

Μάλλον άτυχος ήταν καθώς έβλεπε φάτσες που τον τρόμαζαν ,του έκλεβαν τα βράδια , του ρούφαγαν τη ζωή , σαν ένα πλοίο που προσάραξε σεξέρα και μένει εκεί να σαπίζει με τον καιρό , σαν έναν σκύλο που γυρίζει με τακόκαλα να σκίζουν το δέρμα σε κάθε ανάσα και οι άνθρωποι είναι τόσο φτωχοί πουδεν μένουν αποφάγια για αυτόν , που κάποια στιγμή χωρίς λόγο τον πετάνε μέσα σεένα βρώμικο λιμάνι να ψοφήσει . Και που η τύχη είναι τόσο καλή στιγμιαία πουσώζεται , αλλά μετά αποδεικνύεται ατυχία , γιατί η ζωή του λέει ζήσε πάλι στασκατά φίλε μου καλέ .

Λέγανε κάτι σοφοί κάποτε για το ότι ο άνθρωπος έχει την μοίραστα χέρια του κι αυτός καθορίζει τηντύχη του . Ο ένας πέθανε μετά από λίγα χρόνια από ανεύρυσμα .

Έτρωγε την σούπα του , μια ζεστή ωραία σούπα ιδανική για τοχειμωνιάτικο δειλινό έξω . η μυρωδιά της τον τρέλανε , τα σάλια του παραλίγο ναστάξουν , λάτρευε αυτή τη σούπα , η γυναίκα του έφερε και καθαρά κουτάλια κιεκεί που πήγε να την γευτεί , εκεί την πούτσισε για αλλού, παίρνοντας τηνμυρωδιά της εξαίσιας σούπας μαζί του στο ταξίδι στο τρομαχτικότερο άγνωστο τωναγνώστων , σε καταπράσινα λιβάδια ή σε θερμαινόμενες κολυμπήθρες με καυτό λάδιμέσα ή ακόμα σε κάποιον αστερισμό σαν σκόνη ή σε ένα άλλο σώμα ανθρώπου ή ζώου, ή σε καμιά λίμνη με σκιές γύρω γύρω που μαζεύονται στο φρέσκο αίμα και τον βαρκάρη που τις μεταφέρει συνέχεια .Ή απλά στο ΤΙΠΟΤΑ.

Είχε την τύχη στα χέρια του και αυτή γλίστρησε σαν ψάρι στοβυθό και χάθηκε για άλλους ωκεανούς και παράλληλους . Ο τύπος σκεφτόταν αυτάκάθε φορά που οι μορφές που τον στοιχειώνανε πλησιάζανε δίπλα του σαν φίλοικαλοί , κάθε φορά που ίδρωνε και έτρεμε φοβισμένος .Έλεγε από μέσα του , αυτόείναι το τέλος , αυτό είναι το ταξίδι , τώρα έρχεται .Την πούτσισα κι εγώ.

Αλλά η αυγή έφερνε πάντα το φως και όλα έφευγαν , διαλύοντανστο άσπρο του πρωινού , και μόνο τότε ηρεμούσε και ξάπλωνε στο κρεβάτι του γιαύπνο .Δεν είχε πολλά όνειρα . Άλλωστε είχε εφιάλτες στο ξύπνιο του κι αυτό ήταναρκετό .Η ατυχία που θα σε χτυπήσει μπορεί να είναι μοναδική , μόνη της , μίααυτούσια ή πολλές μαζί . Δεν θα είναι ποτέ μερική .

Το πεπρωμένο πέταγε γύρω του , κρεμόταν στα κάγκελα τουμπαλκονιού και του έλεγε εδώ είμαι , δεν με αποφεύγεις μεγάλε . Έβαζε τα ρούχατου στο πλυντήριο να τα πλύνει , νόμιζε ότι στράγγιζε το πεπρωμένο αλλά αυτόέμενε εκεί , πάνω στα ρούχα του , πάνω στ δέρμα του , πάνω στις τρομαχτικέςφάτσες που τον κυνηγούσαν .

Μεγάλος σοφός αυτός που είχε πει αδύνατη τη φυγή από τοπεπρωμένο . Και θυμάται στο αμφιθέατρο είχαν ξεσηκωθεί οι πιο πολλοί και τονβρίζανε , τον λέγανε ψώνιο και παλιομοδίτη ,και πως ο άνθρωπος κρατάει τη τύχηστα χέρια του κι αυτός δεν είχε πει τίποτα , γιατί ήξερε ότι οι άνθρωποιγούσταραν την πλάνη , το ψέμα , το παραμύθι , πόσο μάλλον όταν έμοιαζε αληθινό. Γούσταραν την ψευδαίσθηση ότι έχουν παραπάνω δύναμη από όσο τους αναλογείστον κόσμο , παραπάνω επιρροή στα γεγονότα που γίνονται στη ζωή τους και ακόμαπιο πέρα.

Και σηκώθηκε εκεί στο αμφιθέατρο εκείνο το κόκκινο παλτό μετα καστανά μαλλιά κι όλοι σώπασαν , γιατί ήταν μια ωραία γυναίκα και ήθελε ναμιλήσει , γιατί τον κοίταξε με τα μάτια της και αυτός κάθισε στη θέση τουμαγεμένος , γιατί στην ροή της ζωής του ήταν εκείνη η στιγμή που το άτομο αυτόέμπαινε μέσα στην πορεία αυτή , γιατί εκείνη η στιγμή είχε διαλεχτεί για να τηνγνωρίσει μέσα σε μια αλληλουχία από σκοτάδια ,εκρήξεις , διαστολές και συστολές, σεισμούς , φωτιές , κατακρημνίσεις , βροχές , πλημμύρες , παγετώνες , σφαγέςζώων , σφαγές ανθρώπων, μεταναστεύσεις ανθρώπων , αρρώστιες , τεχνολογίες ,καταστροφές , σιωπή , εκρήξεις , διαστολές , συστολές , σκοτάδι και πάλι φως .

Τους εξήγησε πόσο υπεροπτικά ηλίθιοι είναι και πως από τηστιγμή που γεννήθηκαν στη δύση , ξαφνικά η μοίρα τους αλλάζει κατά πολύ από έναπαιδί που γεννήθηκε στην Ανατολή ή σε μια καλύβα από λάσπη στην Αφρική .Τουςεξήγησε πως από τη στιγμή που γεννήθηκαν σε μια βόρεια χώρα της Ευρώπης , η ζωήτους αλλάζει κατά πολύ από έναν που γεννήθηκε στον νότο . Τους εξήγησε πως απότην στιγμή που βαφτίζονται νήπια καθολικοί και λατρεύουν το Βατικανό , η ζωήτους είναι αρκετά διαφορετικοί από έναν που δηλώνει άθεος ή βαφτίζεταιορθόδοξος . Τους εξηγεί πως από τη στιγμή που οι γονείς τους είναι δικηγόροι ήιατροί κι όχι υδραυλικοί ή χτίστες ή πλανόδιοι έμποροι , αυτόματα η μοίρα τουςείναι κάπως διαφορετική . Τους εξηγεί πως από τη στιγμή που ήρθαν στον κόσμοαρτιμελείς κι όχι χωρίς κανά χέρι ή πόδι λειψό ή με κανέναν όγκο στο σώμα ,αυτόματα το πεπρωμένο τους είναι διαφορετικό από άλλους . Από τη στιγμή πουβλέπουν , που μιλάνε , που ακούνε , που γεύονται όλα είναι κατά πολύκαθορισμένα .Και είπε , θα μπορούσα να συνεχίσω για όλες τις ηλικίες για ναδείτε πόσο η μοίρα δεν είναι στα χέρια σας και πως πολύ λίγη επιρροή έχει οάνθρωπος σε αυτήν και πως ο παράγοντας τύχη είναι αυτός που καθορίζει τα πάντα, αυτός που πλάθει το πεπρωμένο κάθε στιγμή αν δεν είναι πλασμένο αιώνεςπριν και καταχωνιασμένο σε καμιά γέρικηβιβλιοθήκη με δερματόδετα παλιά βιβλία στο μυαλό κανενός κατεργάρη κλέφτη .

Βαδίζουμε , είπε τελειώνοντας , σε μια ευθεία με πολύ γλιστεράβράχια και γύρω μας από παντού η αφρισμένη θάλασσα μάς χτυπά συνέχεια με κύματαάλλοτε μικρά άλλοτε μεγάλα . Περπατάμε προσεχτικά κάποιοι , άλλοι ανέμελοι ,άλλοι γενναία , αλλά όλων μας τα πόδια γλιστράνε στα βράχια , όποιο βήμα κι ανκάνεις γλιστράς , και αν συνεχίζεις να περπατάς και να μην πέφτεις στη θάλασσαείναι γιατί το κατάλληλο κύμα δεν σε βρήκε ακόμα . Είναι γιατί είσαι τυχερός .

Είχανε μείνει όλοι σιωπηλοί , κάποιοι κοιτάγανε κάτω ,κάποια κάτι τάχατες σημειώνανε στο χαρτί τους . Αυτός την είχε πλησιάσει καιτην είχε ρωτήσει αν μπορεί να του χαρίσει την παρέα της για ένα ποτό μέχρι νατον χτυπήσει το επόμενο κύμα . Χαμογέλασε , τυλίχτηκε στο κόκκινο παλτό της καιβγήκανε έξω .

Οι φάτσες είναι περίεργες και τον τρομάζουν γιατί μοιάζουν νατου λένε κάτι , μοιάζουν να του μιλάνε , αλλά δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι τουλένε . Τα στόματά τους ανοίγουν και κλείνουν , μα όσο κι αν προσπαθεί δενμπορεί να τα διαβάσει . Ίσως γιατί φοβάται και αποστρέφει το βλέμμα του απόαυτά .

Τα πρόσωπα άρχισαν να εμφανίζονται εδώ και 3 μήνες , μαζί μετον πόνο εκεί κάτω από το διάφραγμα στα δεξιά της κοιλιάς . Άρχισε να καπνίζειπιο πολύ , έλεγε μέσα του βροχή είναι θα περάσει , όλα θα πάνε καλά . Να ήδητώρα ηρεμεί και τα πρόσωπα απομακρύνονται , να αποκοιμιέται ήσυχος στον καναπέτου .

Η θάλασσα χτυπάει με κύματα τα πόδια του καθώς παλεύει νακρατήσει την ισορροπία του πάνω στα βράχια που γλιστράνε . Δεν μπορεί ναξεχωρίσει αν είναι μέρα ή νύχτα , μάλλον δεν είναι ούτε μέρα ούτε νύχτα ,μπροστά του κι άλλοι βαδίζουν πάνω στην πέτρινη ευθεία στη μέση μιας περίεργηςθάλασσας . Που οδηγεί δεν ξέρει , δεν ξεχωρίζει . Ένα κύμα χτυπάει τον τύπο πουήταν μπροστά του και τον ρίχνει στη θάλασσα , ένα ρίγος , ένα τρέμουλο τονπιάνει καθώς ο άλλος χάνεται μέσα στο νερό . Κρυώνει. Στρέφει το κεφάλι τουπρος τα δεξιά , ένα κύμα έρχεται καταπάνω του . Ξυπνάει από το όνειρο .

Καθώς κάνει να ανάψει τσιγάρο , αφήνει την κίνηση μετέωρηστον αέρα . Εκεί στο τζάμι απέναντί του , είναι μια από τις φάτσες που τονκυνηγούν εδώ και λίγους μήνες . Πάλι κάτι μοιάζει να του λέει . Κάνει νααποστρέψει το πρόσωπό του μα δεν το κάνει . Κοιτάζει τη σκιά στα χείλη .Κοιτάζει τη σκιά στα χείλη επίμονα καθώς παλεύει να τα διαβάσει .

Το πρωινό χαράζει έξωσιγά σιγά , ένα σκουπιδιάρικο αρχίζει να μαζεύει τις βρωμιές από κάτω , κάποιαπόρτα δίπλα στον όροφο ξεκλειδώνει , κι ένα ραδιόφωνο αρχίζει να παίζει απόπάνω .

Η μέρα έρχεται καθώς ακούει τη φωνή του σιγά σιγά να λέειαυτό που διαβάζει , αυτό που πάλευε καιρό να καταλάβει από τα πρόσωπα που του στοίχειωναντα βράδια , αυτό που λέει μόλις τώρα με τραχιά φωνή : Κύμα .

Για τώρα, για πάντα

2011-10-05T04:24:00.002+03:00

Ο άγγελος ξάπλωσε ήρεμα και είπε σκέπασέ με

Και έριχνα τις σκιές μας πάνω της για πάπλωμα

Καθώς τα μαλλιά της διαχέονταν στα μαξιλάρια

Στο σύμπαν που γύρναγε μανιακά γύρω μας .

Όσο και να κρυώνεις εγώ θα είμαι πάντα εκεί

Για σένα , για τα χαμόγελά σου , για τα όνειρά σου

Να σου δείχνω ότι τίποτα δεν τελειώνει ποτέ

Κι ας δείχνει έτσι η αυγή κι ας δείχνει έτσι η δύση

Και ας το λένε τα αναθεματισμένα σώματά μας

Που γερνάνε μέρα με τη μέρα , που πεθαίνουν

Μέρα με τη μέρα , που νοσταλγούν πάντα τα παλιά.

Εσύ είσαι πάντα σε άσπρα σεντόνια πανέμορφη

Από το ανοιχτό μπαλκόνι μπαίνει αεράκι που

Έρχεται κάτω από τη θάλασσα και το ηφαίστειο-

Κι εγώ είμαι εκεί όρθιος στα γύψινα κάγκελα

Να σε κοιτάζω ερωτευμένος για τώρα , για πάντα .

Ένα παιδί μετράει τα άστρα *

2011-10-01T17:48:00.001+03:00

Ο Θεός ,είπαν, ήρθε από τον ουρανό αυτό το βράδυ

Κι έσκασε με το κεφάλι πάνω στην άσφαλτο .

Κάποια αυτοκίνητα πέταξαν το κορμί του πιο πέρα,

Τσάκισαν τα κόκαλά του σαν κλαδιά και τα πλευρά

Μείνανε καρφωμένα σαν βελόνες στα φανάρια .

Αγγελούδια κλαίγανε σπαραχτικά πάνω από το σώμα,

Παρθένες κοκκινομάλλες από το λιμάνι έραιναν σιωπηλά

Τον χώρο με κρασί και λέγαν το αίμα του πιείτε πιστοί ,

Καθώς οι φωτογράφοι τράβαγαν με μανία τις στιγμές τους

Και οι σχολιαστές έσκαγαν θλιμμένη μούρη στο γυαλί

Η βροχή ήρθε να ενώσει τη σιωπή μες στο αυτοκίνητό μου,

Ενώ κύλαγαν σαν ύπουλα φίδια οι σταγόνες της στο τζάμι ,

Είδα θαμπά έξω πλήθος μαζεμένο , κάποιοι μόρφαζαν βοήθεια,

Ένας γέροντας ζητιάνος έκανε το σταυρό του τρομαγμένος

Και κάποιος πίσω άρχισε να κορνάρει από συνήθεια .

Ο γιος μου φτιάχνοντας ένα ανθρωπάκι στο παράθυρο

Ρώτησε,τι τρέχει εκεί πέρα και κλαίνε έτσι μπαμπά,

Δεν ξέρω μικρέ είναι περίεργα τα βράδια αυτά ,

Ένα αστέρι μου λέει λείπει απόψε από κει ψηλά ,

Δύσκολες απορίες, σκέφτομαι,από κάποιον που δεν ζει πια .

Κάποιοι μόρφαζαν από συνήθεια, κάποιος κόρναρε βοήθεια

Ενώ οι σταγόνες κύλαγαν σαν τρομαγμένη σιωπή στο τζάμι …

* Ας με συγχωρέσει ο Λουντέμης για τον τίτλο που του δανείστηκα από το υπέροχο βιβλίο του - Ηλίας Δεσύλλας

Θεσσαλονίκη

2011-09-28T11:06:00.001+03:00

Έσβησα τρία - κατά πως τα λέω ποιήματα -

Μέχρι να αρχίσω να λέω αυτά – όπως σκέφτομαι -

Κι όμως έτη φωτός μακριά από το κέντρο ,

Σε έναν παγωμένο πλανήτη χωρίς ήλιους και φεγγάρια,

Με λέξεις απαγορευμένες για δορυφόρους

Και βροχές φθινοπωρινές για κατοίκους .

Το ποτάμι της ιστορίας πέρναγε από μια αρχαία καμάρα.

Κάτω από πολεμικές σκηνές και ανακατεμένες ιαχές,

Βαφτίζονταν οι άνθρωποι στην αγάπη και την απώλεια,

Καθώς οι σαύρες έψαχναν για υστεροφημία στο χρόνο,

Αλαζονικά κουνώντας την ουρά τους .

Τα σύννεφα γύρναγαν σαν παλιό αργό καρουζέλ

Σε έναν αόρατο άξονα στον ουρανό και πάντα η καρδιά

Χτύπαγε πολύ δυνατά μέχρι την πρώτη κουβέντα,

Μέχρι οι ευχές να φτάσουν στα κάστρα πάνω

Και να γίνουν βέλη προς το λιμάνι κάτω .

Να πάρει η θάλασσα το χρώμα της το μωβ

Και να καληνυχτίσει τρυφερά σαν κουρασμένη μάνα.

Καθώς το χέρι πέρναγε πίσω από τη μέση

Και η αγκαλιά οδηγούσε στο πεταχτό φιλί ,

Τα φαντάσματα των φυλακισμένων του πύργου

Σέρνονταν ως το νερό να ξεδιψάσουν την οργή .

Είναι η πόλη αυτή ένας παγωμένος πλανήτης

Χωρίς ήλιους και φεγγάρια , με κάτι φθινοπωρινές

Βροχές για κατοίκους …

Εκείνο το ρομαντικό καλοκαίρι ...

2011-09-25T04:35:00.002+03:00

Εκείνο το ρομαντικό καλοκαίρι ο Λατίνος ο Μάρκο δεν επέστρεψε στην Τζίνα και δεν γαμηθήκανε κάτω από τον ήχο κιθάρας σε μια ερημική παρθένα παραλία δίπλα που σκάει το κύμα , σε ένα νησί του Αιγαίου. Αντίθετα η Τζίνα πήγε στην Μύκονο , γαμήθηκε με δύο τρεις νέους που φοράγανε μπλούζα πόλο και είχαν κότερο , ένιωσε ξανά νέα , πήρε τον άντρα της να του πει σε αγαπώ μωρό μου , κι όταν γύρισε χορτασμένη στην Αθήνα ,επειδή έπληττε ΠΟΛΥ είπε να βάλει πλώρη για το νέο της βιβλίο . Ο εκδότης της τής είπε πάλι έμπνευση Τζινάκι κι αυτή χαμογελώντας του είπε φταίνε οι διακοπές κι έχω πάλι οίστρο ντάρλινγκ. Κι αφού γύρισε σπίτι από τα ψώνια κάθισε στον υπολογιστή της και ξεκίνησε να γράφει …

Οι κατσαρίδες πετούν . Το διαπίστωσα κανά χρόνο πριν αλλά η άτιμη ξανθιά κατάφερε να με εντυπωσιάσει κι απόψε. Πέταξε πάνω από τον καναπέ μου και προσγειώθηκε λίγο πιο δίπλα από το ψυγείο .Την άφησα να ζήσει , τέτοιες επικές προσπάθειες αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Έτσι δεν είναι ?

Τελευταία η αηδία μου μεγαλώνει όλο και πιο πολύ για αυτές . Όχι για τις κατσαρίδες, οι οποίες έχω διαβάσει ότι σιχαίνονται απίστευτα την επαφή με το ανθρώπινο δέρμα . Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια , δεν ήμουν ποτέ κατσαρίδα , κι αν έζησα σαν κατσαρίδα , δεν το θυμάμαι . Μπορεί να το γράφουν έτσι για παρηγοριά στην ηλιθιότητα του ανθρώπου που κατά πλειοψηφία ουρλιάζει όταν τις βλέπει .Μην φοβάσαι μαλάκα , όσο την σιχαίνεσαι εσύ άλλο τόσο και πιο πολύ σε σιχαίνεται κι αυτή .ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΓΓΙΞΕΙ , ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ .

Τελευταία η αηδία μου μεγαλώνει όλο και πιο πολύ για αυτές . Όχι για τις κατσαρίδες , αλλά για τις ρομαντικές αερολογίες – αιθερολογίες που βγαίνουν πυκνά συχνά στην δημοσιότητα , με κάθε τρόπο, βιβλία , ίντερνετ , τύπος . Δεν είμαι κανένας γραφικός ή έστω κι αν είμαι , απλά λέω τι νιώθω . Να χαϊδεύω αυτιά δεν ήταν ποτέ το ατού μου , ίσως γι’αυτό είμαι μόνος τώρα και πίνω την φτηνή μου μπίρα και κάνω το φτηνό μου πούρο , που φαντάζομαι τάχα πως τα φύλλα του τα τρίβουν στα γυμνά τους στήθη γυναίκες από την Κούβα. Ίσως πάλι δεν είναι ο λόγος αυτός , ίσως επειδή τα λεφτά ποτέ δεν είναι αρκετά και ειδικά τώρα με τους μαλάκες καιρούς που μπλέξαμε και με τους ακόμα πιο μαλάκες άρχοντες που διαχειρίζονται τα δικά μας , τα όνειρά μας , τα πουλιά μας , τα πισινά μας , όλα . Με τους μαλάκες εαυτούς μας που τόσο καιρό κάναμε τα στραβά μάτια και τα σίδερα που περνούσανε στα χέρια μας τα βλέπαμε για μεταξένια ρούχα . Τίποτα δεν είναι άσπρο μαύρο , καμιά αιτία δεν είναι μοναδική και κανένας εφιάλτης δεν είναι προνομιούχος στη ψυχή μας .

Και οκ υπερβάλλω κάπως , ποτέ δεν είσαι αληθινά μόνος σου , έχεις τον εαυτό σου που σε αγαπά ή και ένα άλλο άτομο που αγαπά το τομάρι σου πιο πολύ κι από σένα . Είναι ο άγγελος σου στη ζωή , η ηλιαχτίδα που μπαίνει μέσα από μια χαραμάδα και φωτίζει το σκοτεινό δωμάτιο της ψυχής σου . Είδες πάλι σκέφτηκα εσένα και ξέφυγα …

Μίλαγα για την αηδία . Λέω ναι στα όνειρα, αλλά αυτή η γλίτσα που τυλίγουν τους στίχους τους και τις γραμμές τους κάποιοι, αυτή η υποκρισία τους με εξοργίζει . Και δεν γίνεται να αδιαφορήσω , δεν γίνεται να το παίξω απλά υπεράνω γιατί απλά έχω αίμα κι αυτό βράζει , το γαμημένο βράζει και μιλάει . Ξέρετε φίλοι μου κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τη φωνή του αίματός του .

Κυρίως γκόμενες , ναι , γυναίκες μεσήλικες , μετά την εμμηνόπαυση , κατά κανόνα ευκατάστατες , γράφουν γράφουν γράφουν γράφουν συνέχεια ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΓΛΥΚΑΝΑΛΑΤΕΣ ρομαντικούρες για γαμημένα καλοκαίρια που ήρθαν κι έφυγαν , για έρωτες που ήρθαν και δεν έμειναν , για τα τριαντάφυλλά τους που μαραίνονται και περιμένουν τον πρίγκιπα και το φιλί τους . Και πληρώνουν τους εκδότες αδρά ποσά για να τις εκδίδουν , για να βλέπουν τα βιβλία τους με καμάρι στα ράφια , στις βιτρίνες , με τις ΙΔΙΕΣ ζωγραφιές στο εξώφυλλο , γυναίκες νεράιδες πανέμορφες δίπλα σε μια μωβ θάλασσα ή ένας θαμπός ήλιος ή ένα ζευγάρι να κρατιέται χέρι χέρι .Πιστεύω στην αγάπη , είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει .Δεν πιστεύω στο ξεπούλήμά της.

Και τις διαβάζουν τα πλήθη στις παραλίες και στα γραφεία , γιατί στα πλαίσια της μαζικής κατανάλωσης , όπως συνηθίσαμε τα χάμπουργκερ , τις σειρές στην τηλεόραση ( ΙΔΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ) , έτσι συνηθίσαμε να κλάνει το μυαλό μας μαζικά και να μην σκέφτεται , μην κουράζεται να σκέφτεται .

Έχει πλάκα , μπορώ και ξεχωρίζω αυτές τις συγγραφικές πίπες εύκολα πια , κατάρα δυστυχώς ναι γιατί αναγκάζομαι να περιφέρομαι για ώρα σε ένα βιβλιοπωλείο μέχρι να διαλέξω τι να πάρω να διαβάσω . Αφήνω τις μοντέρνες και μοδάτες εκδόσεις με τις κλανιές μέσα, τις αφήνω στην άκρη να πάρουν τον δρόμο που συνήθως παίρνουν – πολτοποίηση ή κάποια στην επόμενη χιλιάδα , είπαμε χάμπουργκερ . Και έτσι το μήνυμα περνάει , το βαθύτερο κι όμως πολύ απλό μήνυμα που οι γερασμένες αυτές γκόμενες κραυγάζουν μέσα από τα βιβλία τους και τα ποιήματά τους – ΓΑΜΗΣΤΕ ΜΕ , ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΣ ΜΕ ΓΑΜΗΣΕΙ . Η εμμηνόπαυση είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος είπαμε..

Είναι παράλογο , με εξοργίζει , αυτό το γαμήσι και αυτή η παράνοια , αυτή τρομοκρατία και ο εκφυλισμός που βλέπω γύρω μου στις κοινωνίες , τα ανθρώπινα δικαιώματα γαμιούνται πάνω στο βωμό του ξεπουλήματος και του κέρδους , η πείνα έρχεται , κι αυτές να μιλάνε για τις μαλακίες τους , ΝΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ , ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ για το γαμημένο ΕΓΩ τους , να μιλάνε για το ΕΓΩ τους και να στήνουν ένα κατεστημένο πάνω στα μέτρα τους ,σκοτώνοντας μέσα σε αυτά τα δίχτυα όποιες άλλες αυθεντικές φωνές υπάρχουν .

Όταν η κοινωνία σε πονά , όταν η αδικία στην καθημερινότητα γύρω σου σε πονά ή δεν γράφεις τίποτα από την οργή που νιώθεις ή όταν γράφεις , γράφεις φωτιές που καίνε δάση στην πορεία τους . Όχι ίδια ονειροπολήματα τάχα τρυφερής χαμένης αθωότητας. Δεν κάνεις μπαλέτο πάνω σε σκατά κι από κάτω άνθρωποι να ουρλιάζουν χαμένοι. Αυτό δείχνει αναισθησία και ψευτοσυναισθηματισμό για πώληση.

Ο καλός μου φίλος έκανε χρόνια να γράψει ποίηση ή μάλλον να την δείξει παραέξω εξαιτίας της αηδίας του αυτής , οκ και κάποιων άλλων παραμέτρων , οικονομικών κυρίως , γιατί τα χρήματα πάντοτε είναι μέσα σε όλα και τα κινεί , όπως το νερό στα όντα . Αλλά κανείς δεν αμφισβητεί το αυθεντικό του ταλέντο . Πέθανε χρόνια πριν αναγνωρισμένος από όλους και με ένα γλυκό ανάθεμα στα χείλη του .

Άλλοι φίλοι μου τώρα ζουν και γράφουν , γράφουν απίστευτα όμορφα , αλλά τα βυζιά τούς έχουν παραγκωνίσει . Δεν είμαι μισογύνης , λατρεύω τις γυναίκες , ο άγγελός μου γυναίκα είναι – ούτε γουστάρω αναγνώριση και τέτοια , αν ήθελα θα είχα πράξει αναλόγως εδώ και καιρό , το ίδιο και οι φίλοι μου πιστεύω – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω το δικαίωμα να λέω την άποψή μου , αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω το δικαίωμα να διαμαρτύρομαι . Αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή πνίγομαι σε αυτόν τον τοίχο και το ανθρώπινο δέρμα με πλησιάζει απειλητικά , δεν θα πετάξω να φύγω . Όπως η φίλη μου η κατσαρίδα .

Η ζωή έβαψε με κόκκινα φτερά το ταβάνι

2011-09-23T02:02:00.003+03:00

Ήταν τα όνειρά σου που σε σκέπαζαν ζεστά,

Εκείνα τα βράδια που η ψυχή σου πετούσε ελεύθερη,

Μέχρι πέρα , σε κείνες τις πολιτείες όλο φώτα .

Εκεί που ερωτευόσουν κάθε νύχτα κι άλλη γυναίκα,

Όχι επειδή ήταν ωραία , αλλά επειδή ήταν ιδέα.

Και γύρναγες κουρασμένος στο σώμα σου

Για να σε ξυπνήσει το πρωί η γλυκιά φωνή της μάνας.

Και τώρα βλέπεις τα πεταμένα χαρτιά στους δρόμους

Καθώς τα παίρνει ο αέρας , τα σέρνει εδώ και κει ,

Λες , σκέφτεσαι φωναχτά από μέσα σου, ‘‘αυτά είναι’’,

Ενώ ανάβεις τσιγάρο και σκουντάς κακόκεφος

Τους άλλους κακόκεφους περαστικούς , αυτούς

Με τα γκρίζα κοστούμια και τα γκρίζα παιδιά .

Η θλίψη είναι απλή , ο φόβος είναι πολυδιάστατος

Σε αυτούς τους τοίχους που εγκλωβίστηκε η ζωή

Και έβαψε με κόκκινα φτερά το άσπρο ταβάνι

Για να βλέπει εκεί ψηλά η ψυχή και να θυμάται.

Είναι η τραγωδία που σταλάζουν τα πάντα, λέει μια φωνή,

Καθώς τα βλέφαρα βαραίνουν και το κρασί τελειώνει,

Τα σκονισμένα βιβλία σταματούν να ουρλιάζουν υστερικά,

Το ποίημα αυτό χαμηλώνει τη φωνή του

Και μένει μόνο μια γνώριμη σκιά να με κοιτά .

Costa de Prata

2011-09-14T05:07:00.000+03:00

Ο πόνος πέταξε πάνω από τη θάλασσα,

Ερχόταν από το νότο

Και κάθισε πάνω στα χέρια μου ,

Καθώς η βραδιά σίμωνε στη μέση της

Και οι φίλοι μου με καληνύχτισαν

Ο ένας μετά τον άλλον ,

Ο πόνος άνθισε κι έγινε τσιγάρο ανάμεσα

Στα δάχτυλα ,

Έγινε δέντρα .

Το δάσος μπροστά με τρομάζει ,

Ο θάνατος με ζυγίζει με λοξές ματιές

Και τα φύλλα κάνουν νεύμα να πλησιάσω.

Μιμούνται όμορφα πράγματα αγαπημένα .

Κάποιος έλεγε ,να ακούς την ανατριχίλα

Στο πετσί σου ,

Δεν θα σε προδώσει ποτέ.

Μια κοπέλα τραγουδάει μελαγχολικά

Σε ένα καταπράσινο λιβάδι της Πορτογαλίας

Μιλάει για ένα όνειρο κι ένα παράπονο

Δεν ξέρω τι λέει , μα καταλαβαίνω ,

Λέει κάτι για fantasia και για ένα καράβι .

Το δάσος μπροστά με τρομάζει ,

Καθώς ο πρώτος ναυαγός άνθρωπος

Σαλπάρισε για την Costa de Prata αιώνες πριν

Αφήνοντας την ακτή στους κανίβαλους

Και τους θεούς .

Αναβάτης ονείρου

2011-09-14T02:14:00.001+03:00

Υπέμενα την νύχτα σιωπηλός,
στωικός.
Ο ύπνος θα ταν λύτρωση που εγώ δεν ζητούσα
ίσως λίγο μετά να τον καλοδεχόμουν,
ίσως.
Μα το τζιτζίκι μου 'λεγε πως δεν θα γίνει ποτέ
αλήθεια
τα κόλπα της νύχτας γλυκά μου τραγουδούσε
κι εγώ σκεφτόμουν, μήπως κοιμόμουν;
Όχι.
Θα το 'ξερα γιατί παρακαλούσα,
τον ήχο στην πόρτα μου να ακούσω
Θα το 'ξερα γιατί δεν ζούσα,
αυτά που ήθελα να δω και να αγγίξω
Πόλεμος αισθήσεων
κι έχανα
Άλλη μια γύρα λοιπόν στο σκοτεινό δωματιάκι
βγες λίγο στο μπαλκόνι, ξαναμπες
στήσε αυτί, τίποτα.
Ξαναγύρνα στην πόρτα, κοίταξέ την
σαν ένας σκοτεινός σύγχρονος δαίμονας
ανάμεσα στους ανθρώπους
φαίνεται να σε χλευάζει
Θέλεις να την γκρεμίσεις αλλά είναι αργά
Αργά και στην ώρα, αργά και στην εποχή
Ο κόσμος φτιάχνει πόρτες κι εσύ θες να τις γκρεμίσεις;
Ανόητε,
το τζιτζίκι γελούσε μαζί σου
η μήπως έκλαιγε, δύσκολο να καταλάβεις
Αλλά το αγαπούσες, ναι
Σου κρατούσε παρέα μέχρι να πέσει η αυλαία
γιατί τώρα
Ήσουν απλά μια σκιά μέσα στην σκιά του σπιτιού σου,
νεκρός μα ζωντανός στις σκέψεις του μυαλού σου,
σαν ίχνος νερού στην φωτιά που δεν σβήνει,
αστροναύτης μικρός που κοιτάει την σελήνη,
αναβάτης ονείρου που ποτέ δεν θα γίνει...

Νίκος Μπέης

Φοβάμαι

2011-09-13T05:00:00.000+03:00

Φοβάμαι.

Γιατί

Οι πράξεις

Είναι

Άσχημες

Άλογες .

Βυθίζονται

Κάθε μέρα

Στη

Ψυχή

Και γεννούν

Φόβο .

Έτσι που

Κάθε ώρα

Υπάρχει

Συντροφιά

Μια

Σκιά .

Κρυφή Παραλία

2011-09-09T13:09:00.000+03:00

Ο θάνατος είπε αν με σκέφτεσαι θα τρελαθείς

Αν όμως με ξεχνάς , διπλά θα ξαφνιαστείς .

Κι έτσι ανηφορίσαμε στο λόφο που πίσω ξέραμε

Ότι ήταν η θάλασσα και κείνος ο ξύλινος μόλος ,

Που παιδιά φωνάζαμε το μέρος Κρυφή Παραλία

Και μετράγαμε ανάσες από την ανατολή έως τη δύση.

Ο θάνατος είπε τα βουνά απέναντι είναι ωραία

Γιατί είμαι μέσα σε αυτά , γιατί είμαι μέσα σε όλα.

Κι έτσι κάναμε πως γδυνόμαστε και ρίχναμε βουτιές,

Πως συγκρίναμε μακροβούτια και παιδικές βρισιές .

Από μακριά πέρα τάχα φωνάζανε οι μάνες για φαγητό

Και κρυφά γεμάτες ντροπή μάς βλέπανε τα κορίτσια .

Ο θάνατος είπε τώρα μην αργείτε σάς χάρισα τη στιγμή,

Ήταν όσα θέλατε γέροντες σαν τελευταία ευχή .

Κι έτσι ανηφορίσαμε το λόφο γεμάτοι άμμο καλυμμένοι,

Γεμάτοι φύκια και μικρά κοχύλια στα άσπρα μαλλιά.

Κάποιος θυμάμαι τραγούδαγε κάτι από τα παλιά,

Ένας άλλος έλεγε πως στο τέλος μοιάζουν όλα με ζωγραφιά.

Γόπες και λίπος

2011-09-06T14:23:00.000+03:00

Έβρεχε σταγόνες δέρμα ανθρώπινο

Καθόταν πάνω στα μαλλιά μας σαν γλίτσα,

Πάνω στα βλέφαρά μας που βαραίνανε.

Οι γόπες ουρλιάζανε μπροστά στη θάλασσα,

Μπορούσαν να μιμηθούν τις γάτες άνετα

Αλλά δεν το κάνανε κι αυτό ήταν η νίκη τους,

Έστω κι αν το ανθρώπινο δέρμα τις βούλιαζε

Βαθιά μέσα στη γη, κάτω από το λιωμένο τσιμέντο,

Στους υδροφόρους ορίζοντες της αιώνιας υποκρισίας,

Καταλήγοντας εν τέλει σε θάλασσες από λίπος .

Οι άνθρωποι ξυπνάγανε τα πρωινά και πίνανε νερό

Κάνανε γαργάρες στους λαιμούς τους και φτύνανε ,

Πλένανε το σώμα τους και λούζανε τα μαλλιά τους

Και κανείς δεν είδε το δέρμα , το λίπος, τις γόπες

Που κάλυπταν τα πάντα στο πέρασμά τους .

Τη γαμημένη τη βρωμιά κανείς δεν την είδε

Ή υποκρίθηκε ότι δεν την είδε.

Η γαμημένη υποκρισία έπεφτε βαριά πάνω στα πάντα.

Θα γυρίσω

2011-08-30T13:22:00.001+03:00

Το πρόσωπό σου είναι

ένα καλοκαίρι

Και το χέρι μου στα μαλλιά σου μετράει

Τις μέρες

που απομένουν μέχρι να φύγεις .

Λες κάτι για γυρισμούς

και παντοτινές αγάπες

Παρηγορείς με τα λόγια σου

το χειμώνα

Που σε τραβάει σε δρόμους

και πόλεις άλλες.

Εκεί που η συνήθεια μπερδεύεται

με τη λήθη

Και η αγάπη υποχωρεί σε περσινές φωτογραφίες .

Το ξέρω αγάπη μου

πως πάει η ιστορία συνήθως ,

Μα εγώ θα σου πω ένα παραμύθι από τα δικά μου

Και θα το σφραγίσω με ένα φιλί

γι’ αντίο .

Καθώς το ποίημα πεθαίνει

αφήνει ένα ήχο που μένει

Η αρχή ξεχνιέται στην πορεία

και γίνεται γαλάζιος ορίζοντας

Γίνεται παραμύθι ρομαντικό .

Στις βροχερές μέρες , οι σταγόνες

θα σου μιλούν ,

Θα σου ψιθυρίζουν

Δεν είσαι εσύ εδώ μίλια μακριά σε ένα γκρίζο γιατί .

Σε άφησα σε μια άσπρη παραλία που βρέχει αστέρια,

Δίπλα σε ξωτικά κοχύλια και χρωματιστά φύκια,

Ήρεμη να αποκοιμηθείς υπό τον ήχο των κυμάτων.

Και σαν τριαντάφυλλο στα χείλη σου

Κάρφωσα μια μικρή υπόσχεση

΄΄ θα γυρίσω΄΄. …

Στη Δ. και τον Π. για το καλοκαίρι τους

Ο αποστάτης του Μαγγελάνου

2011-08-29T05:14:00.000+03:00

Συχνά όταν φοβάμαι σκέφτομαι εκείνον τον αποστάτη ναυτικό

Που ο Μαγγελάνος εγκατέλειψε σε μια ξένη παραλία μόνο

Κάπου κοντά στην Γη του Πυρός , εκεί ανάμεσα στο πουθενά

Της εποχής .

Αναρωτιέμαι , είχε μαζί του κανένα όπλο , κανένα μαχαίρι

Καμιά σκαλιστή εικόνα Μαντόνας ή έναν ξύλινο εσταυρωμένο

Ή έμεινε μόνο με τις τρομαχτικές του σκέψεις για προίκα.

Κανείς δεν ξέρει.

Όμως ο φόβος πέρασε μέσα στους αιώνες σαν αεράκι

Και καταστάλαξε σαν καλοκαιρινή σκόνη πάνω μου ,

Πάνω στα δέντρα , πάνω σε αυτή την θλιμμένη πόλη

Που όλο στολίζεται και όλο χαμογελάει ηλίθια ,

Για να υποδεχτεί τους άντρες της , τους νταβατζήδες της

Σε εκθέσεις με αριθμούς , για αριθμούς , από αριθμούς .

Συχνά όταν φοβάμαι σκέφτομαι εκείνον τον αποστάτη ναυτικό –

Να το σκουπιδιάρικο πιστό στις 4 παρά άρχισε να μαζεύει –

Εκείνον τον κατεργάρη που ξέμεινε σε μια ακτή το 1500 .

Βουνά

2011-08-25T23:00:00.001+03:00

Ο κόσμος έφερνε στροφή μια γύρα κι εκεί που πιο πριν ήταν ένας μικρός Κινέζος που κάπνιζε σε ένα σοκάκι της Σανγκάης , που πιο πριν από αυτόν ροχάλιζε κάτω από έναν ίσκιο κίτρινης τέντας ένας χοντρός Μεξικανός , εκεί στο σημείο αυτό τώρα ήμουν εγώ που πάλευα να ακούσω τι λέγανε ο πατέρας με τη μητέρα σκυφτοί πάνω στο ξύλινο τραπέζι . Οι παράλληλοι με βοηθούσαν να κοιμηθώ παλιά αλλά τελευταία αυτό το παιχνίδι που μου είχε μάθει ο θείος Τζ. δεν έπιανε καθόλου . Η παράλληλη γραμμή πάνω στην οποία κινιόμουν εγώ και τόσοι άλλοι άνθρωποι , δεν με νανούριζε , ίσα ίσα με κράταγε ξύπνιο βραδιές τις οποίες μέσα μου ευχόμουν να κοιμάμαι .

Ο πατέρας ανησυχούσε για τον μικρό που ζεμάταγε στον πυρετό μια βδομάδα τώρα χωρίς κανείς να μπορεί να κάνει κάτι γι ‘ αυτό . Ο ιατρός είχε πάει στο λιβάδι κάτω στο Εξ. για δουλειές αλλά είχε ένα μήνα να φανεί .Οι δρόμοι είχαν κλείσει για τα καλά από το χιόνι και άγνωστο πότε θα ξανάνοιγαν . Μέσα στο μήνα αυτό όμως ο Ντ. ο ξυλουργός είχε καταφέρει να σπάσει το πόδι του και να περιφέρεται άσκοπα 3 μέρες με το κόκαλο να προεξέχει σαν σπασμένο κλαδί από το καλάμι του , πριν η καπάτσα Χρ. η ταβερνιάρισσα του το πιέσει μέσα με μια δυνατή σπρωξιά . Οι λύκοι πάνω στις χιονισμένες κορυφές άκουσαν την κραυγή που έβγαλε τότε ο Ντ. και λούφαξαν πιο πολύ στις σπηλιές τους τρομαγμένοι .

Το πόδι κακοφόρμισε λίγο αργότερα κι ο ξυλουργός ήταν φανερό πως πέθαινε καθώς δεν δεχόταν κουβέντα για ακρωτηριασμό του άκρου του . Ο πατέρας είχε προτείνει να τον μεθύσουνε και μετά να κάνουνε τη δουλειά αλλά κανείς δεν είχε εν τέλει το κουράγιο για κάτι τέτοιο . Ο πατέρας είχε πει θα το έκανε μόνος του και μάρτυρές του οι ψυχές του βουνού πως δεν θα άφηνε έναν άνθρωπο να πεθάνει όσο αυτός ήταν υπεύθυνος της κοινότητας αυτής . Τότε αρρώστησε ο μικρός .

Οι γριές του χωριού είπαν πως ήταν θεία δίκη καθώς ο πατέρας είχε διαπράξει ύβρη στις ψυχές του βουνού με τον τόσο αλαζονικό τρόπο του να τις επικαλεστεί και την διάθεσή του να δείξει μια τέτοια πυγμή που σε βουνίσιο άνθρωπο ποτέ δεν έκανε καλό στο τέλος. Εξάλλου ήταν η ώρα του Ντ. να πεθάνει και δεν καταλάβαιναν γιατί τέτοια μανία του πατέρα να τον σώσει .

Η γυναίκα του ξυλουργού παρακαλούσε τον πατέρα να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει καθώς δεν άντεχε στην ιδέα να φύγει ο άνθρωπός της , ενώ το νεογέννητο παιδί της δεν είχε προλάβει ακόμα να γνωρίσει το πατρικό χάδι . Ο πατέρας έγνεψε θετικά , φόρεσε τον μαύρο σκούφο του και βγήκε έξω στο χιόνι . Έμεινε στο σπίτι των Αυγερινών όλο το βράδυ . Στο τέλος γύρισε στο σπίτι κουρασμένος και με τα ρούχα του γεμάτα αίματα , ενώ θυμάμαι πριν μπει άφησε το πριόνι έξω δίπλα στην πόρτα . Είπε στην μάνα να ζεστάνει το νερό και τράβηξε προς το δωμάτιό του . Ο ξυλουργός είχε σωθεί κι ας ξύπνησε την άλλη μέρα βρίζοντας θεούς και θεία όταν κατάλαβε την μαλαγανιά που του είχαν παίξει . Δεν πειράζει θα του περάσει είχε πει η γυναίκα του χαρούμενη που είχε ακόμα τους δύο άντρες της στο σπίτι . Έστω κι αν ήταν ανίκανοι και οι δύο , προς το παρόν , να δουλέψουν .

Ο μικρός μου αδερφός όμως ήταν άρρωστος τώρα και ο πατέρας με τη μάνα ανησυχούσαν καθώς το μικρό κοιμόταν μία μέρα τώρα και δεν είχε ξυπνήσει καθόλου , ούτε για να αναζητήσει τη ρώγα της μάνας ούτε για να τον καθαρίσουν από τα περιττώματά του . Ούτε καν για να δείξει ότι καίγεται στον πυρετό .Αλλά εγώ ήξερα , καταλάβαινα ότι ο μικρούλης είχε πέσει σε έναν δύσκολο ύπνο όπου οι βαριές και δύσκολες ανάσες του έδιναν ρυθμό σε ένα σωρό εφιάλτες μέσα στο μυαλό του .

Δεν έχουμε φάρμακα , δεν έχουμε τίποτα γυναίκα , φαίνεται να είπε ο πατέρας , μόνο με νερά και βρεγμένα πανιά δεν κάνουμε τίποτα στο παιδί . Δεν το ρισκάρω να μου πεθάνει εδώ και γω να μην έχω κάνει κάτι , συνέχιζε ο πατέρας τον μονόλογό του καθώς η μάνα είχε το βλέμμα της καρφωμένο μες στη φωτιά σαν να έψαχνε μάταια κάτι να βρει ανάμεσα στις πύρινες φλόγες της .

Με το ξημέρωμα θα κατέβω στην κοιλάδα , λέει ο πατέρας και σέρνει τα βήματά του στο κρεβάτι . Η μάνα καθαρίζει κάτι πιάτα , στρώνει την φωτιά κάπως καλύτερα , μου σκάει ένα φιλί στο μέτωπο , μετά φιλάει το μικρό αδερφάκι μου και ακολουθεί στο δωμάτιο τον πατέρα. Μένω μόνος μου και αρχίζω πάλι να σκέφτομαι .

Να τώρα δα εδώ που κάθομαι εγώ ήταν πριν λίγο ένας Ιταλός που έλεγε ρομαντικά λογάκια στην καλή του κάπου στο Μιλάνο και πιο πριν ένας Αφγανός που πότιζε με νερό την καμήλα του δίπλα από ένα γκρεμισμένο σχολείο . Η παράλληλη γραμμή μάς ενώνει αόρατα στο κενό μπροστά μας έτσι που μπορώ να ακούσω τα τελευταία λόγια του ερωτευμένου Ιταλού , να μυρίσω το άρωμα της ερωμένης του , να νιώσω τη δροσιά από το νερό της καμήλας στο πρόσωπό μου .

Κοιτάζω μες στο σκοτάδι και βλέπω το καντηλάκι που σιγοκαίει πάνω στο τραπέζι . Φωτίζει το χώρο πίσω του και φανερώνει το κεφάλι της καφέ αρκούδας που χρόνια πριν είχε σκοτώσει ο παππούς σε μια από τις εξορμήσεις του στα βουνά . Το στόμα της είναι ανοιχτό , ο ένας της κυνόδοντας σπασμένος και η γλώσσα της κομμένη .

Ο πατέρας έλεγε στον παππού ότι σκοτώνει άδικα και τα πνεύματα θα πάρουν την εκδίκησή τους κάποια στιγμή . Οι γριές είχαν πει ότι το άσκοπο θάρρος δεν ταιριάζει σε έναν βουνίσιο κι ότι αργά ή γρήγορα οι ψυχές του βουνού θα τον σέρναν μαζί τους στο σκοτάδι . Το σώμα του παππού όμως γλίστρησε κατά το λιβάδι κάτω και κανείς δεν το ξαναείδε , μονάχα ο γκρεμός από όπου έπεσε εκείνο το απόγευμα , ονομάστηκε ΄΄Τιμωρία’’ κι από τότε όσοι περνάνε από κείνο το σημείο της πτώσης κάνουν το σταυρό τους .

Το καντηλάκι φωτίζει και σηκώνομαι από το κρεβάτι .Πλησιάζω τον μικρό μου αδερφό και τον κοιτάω . Πόσο ήρεμος και όμορφος είναι .Χαϊδεύω το πρόσωπό του , τα δάχτυλά μου ζεματάνε σχεδόν από τη ζέστη αλλά δε τα τραβάω πίσω , λες κι αυτό το απαλό δέρμα με μαγνητίζει με έναν περίεργο τρόπο . Ο μικρός μέσα στον ύπνο του χαμογελάει .

Σ αγαπάμε μικρέ μου αδερφέ κι όσο πονάς εσύ άλλο τόσο πονάμε κι εμείς , του ψιθυρίζω στο αυτί και δεν ξέρω αν βγάζω όντως λέξεις , μα τα χείλη μου κινούνται και νομίζω πως είπα έτσι , τα αυτιά μου άκουσαν αυτή τη φράση καθαρά .

Η αρκούδα εκεί ψηλά έχει μείνει σε έναν ακίνητο μορφασμό δεκαετίες τώρα , παλιά με τρόμαζε όμως τώρα τον έχω συνηθίσει , ο πατέρας κοιμάται αγκαλιά με τη μάνα στο βάθος του άλλου δωματίου κι ο αδερφός μου βγάζει με κόπο τις τελευταίες του ανάσες . Δεν φωνάζω , δεν κάνω τίποτα , κοιτάω μόνο το μωρό καθώς σβήνει , καθώς παγώνει η δικιά του ζεστή γωνιά σε αυτόν τον παράλληλο , καθώς σκέφτομαι ο επόμενος από μένα στο σημείο αυτό θα δακρύσει , ίσως να ανασκουμπωθεί στο παλτό του από τη ψύχρα .

Η ψυχή του αδερφού μου σκέφτομαι τραβάει προς το στόμα της αρκούδας , ήδη το μάτι της σαν να γυαλίζει από χαρά για το απρόσμενα καλό γεύμα της . Πιάνω μια ξύλινη καρέκλα και την ακουμπάω στο τείχος , κατεβάζω το κεφάλι με προσοχή και βαδίζω προς την πόρτα . Έξω ακούω τον αέρα που φυσάει αλλά η οργή μου ξεπερνάει τον τρόμο . Ρίχνω μια ματιά στο βρέφος , μοιάζει σαν ακίνητη πλαστική κούκλα . Ανοίγω την πόρτα και βγαίνω έξω.

Να τώρα εδώ που στέκομαι , στην άκρη του γκρεμού της Τιμωρίας , στη μέση ενός λευκού παγωμένου στρώματος , να εδώ που το ρίγος σπάει τα κόκαλα μου και η ανάσα παγώνει και πέφτει κομμάτια από τη μύτη μου , εδώ πριν λίγο θα ήταν μια ωραία ήρεμη θάλασσα , ένα γλυκό λιμάνι , ένα γιομάτο φεγγάρι ανάμεσα στα απαλά κύματα . Το κεφάλι της αρκούδας βαραίνει τα χέρια μου , σαν να πεισμώνει να μη φύγει μακριά καθώς το σηκώνω να το πετάξω στην κοιλάδα κάτω . Το έδαφος αρχίζει να γλιστράει και πριν χαθώ στην κατηφορική δίνη , θα φύγουμε μαζί , σκέφτομαι .

Την άλλη μέρα το μωρό φαινόταν καλύτερα, ήρθε το χρώμα στα μάγουλα , άνοιξε τα μάτια του και άρχισε να κλαίει για γάλα. Η μητέρα το πήρε στην αγκαλιά της χαρούμενη ενώ ο πατέρας άρχισε να μιλάει για θαύμα και να ευχαριστεί το Θεό .

Μόλις η χαρά κόπασε και καθίσανε στο τραπέζι δίπλα από τη φωτιά , ο πατέρας είπε πως τελικά φαινόταν ότι οι γριές του χωριού είχαν πολύ άδικο στο να προμηνύουν όλο άσχημα γεγονότα . Ο ίδιος πριν ξαπλώσει χτες έκανε μια προσευχή και να που σήμερα όλα καλά πήγαν .

Η μάνα τον ρώτησε τι προσευχήθηκε κι εκείνος γύρισε προς την πλευρά του δωματίου που μια άδεια μικρή κάμαρα δέσποζε . Πάνω από αυτή σε ένα ράφι ήταν η ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός μικρού αγοριού ίσαμε 10 χρονών το πολύ.

Σε είδα χτες που πριν ξαπλώσεις δίπλα μου φίλησες την εικόνα του πρώτου μας γιού και σκέφτηκα τη ψυχούλα του που γυρνάει κάπου εκεί στα βουνά και στις άγριες χαράδρες . Προσευχήθηκα στην ψυχή αυτή να φυλάει το μικρό μας και να μην το πάρει μαζί τους εκεί ψηλά .

Η μάνα δάκρυσε και ο πατέρας έπιασε τα γένια του στρέφοντας το πρόσωπο αλλού , συνηθισμένος σε μια κίνηση που του είχανε μάθει από παιδί να κρύβει καλά τα δάκρυά του . Τότε είδε ότι το κεφάλι της αρκούδας που υπήρχε πάντα εκεί κρεμασμένο τα τελευταία χρόνια , έλειπε εκείνο το πρωινό . Για μια στιγμή έμεινε ακίνητος , ένιωσε τον επόμενο χτύπο της καρδιάς να δυσκολεύεται να βγει , κοίταξε τη γυναίκα του που αμέριμνη θήλαζε τον μικρό , ο χτύπος βγήκε , ο άντρας κατάλαβε και με χέρι τρεμάμενο άγγιξε την πίπα του . Στούμπωσε τον καπνό μέσα της και την άναψε . Σε λίγο θα έφευγε για τη δουλειά έξω.

Το πρωινό ήταν μέσα στο άσπρο και καπνοί άρχιζαν να βγαίνουν από τις καμινάδες των σπιτιών . Οι παράλληλοι έτρεχαν με μανία καθώς οι ψυχές του βουνού κατέβαιναν στην κοιλάδα να ξεδιψάσουν τους αιώνες .

Στα αδέρφια μου

Δείπνο δίπλα στη θάλασσα

2011-07-25T04:49:00.000+03:00

Το σπίτι απείχε μόλις λίγα μέτρα από την παραλία έτσι που όποτε έσκαγε ένα μεγάλο κύμα στα βράχια, είχες την αίσθηση ότι νερό άγγιζε το πρόσωπό σου κι έβρεχε τα μαλλιά σου. Όμως ήταν απλά μια αίσθηση κι όχι η πραγματικότητα .

Η πραγματικότητα όριζε την βραχώδη ακτογραμμή στα 30 μέτρα δυτικά , όριζε το απαλό αεράκι και τα κάποια κύματα που δημιουργούσε στην επιφάνεια της θάλασσας.Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα εντάσσονταν και τα μαύρα γυαλιστερά φύκια που μαζεύονταν σε λοφάκια σε διάφορα μέρη της αμμουδιάς .Ο ήλιος είχε αρχίσει να χάνεται πίσω από την μπλε γραμμή του ορίζοντα και οι ακτίνες του αντανακλούσαν για τελευταίες στιγμές, πριν σβήσουν ,στα βουνά της Κεφαλονιάς .

Η Ειρήνη πήρε το λόγο όταν της γέμισαν με κρασί το ποτήρι .Σηκώθηκε από την καρέκλα της και με δυνατή φωνή ευχήθηκε σε όλους

<<Στην υγειά μας!Καλό καλοκαίρι να έχουμε!>>

Οι άλλοι 6 της αντευχήθηκαν τσουγκρίζοντας τα ποτήρια μεταξύ τους .Όλοι εκτός από τον Αλέξη.Αυτός ήταν κάπως κακόκεφος και καθόταν στην γωνιά του στο τραπέζι κοιτάζοντας το ποτήρι του με το λευκό κρασί . Η Ειρήνη έκανε πως δεν το πρόσεξε αυτό.Το ίδιο και οι άλλοι .

<<Υπέροχη νύχτα για ένα όμορφο δείπνο δίπλα στη θάλασσα !>> είπε ο Γιώργος και τσίμπησε ένα από τα πολλά ορεκτικά που είχε ετοιμάσει η Ειρήνη για αυτό το βράδυ.

Οι άλλοι συμφώνησαν , όλοι εκτός από τον Αλέξη.Αυτός βρισκόταν βυθισμένος στις σκέψεις του , αναζητώντας με κενά μάτια ένα σωσίβιο στη θάλασσα από λευκό κρασί , μέσα σε ένα φίνα φτιαγμένο κρυστάλλινο ποτήρι .Οι άλλοι έκαναν πως δεν το πρόσεξαν αυτό.

<<Πάντως πολύ έξυπνη κίνηση να αγοράσετε αυτό το μέρος παιδιά .Είναι τόσο κοντά στη θάλασσα και η περιοχή είναι ό,τι πρέπει για καλοκαιρινές αποδράσεις. Η Πάτρα δεν παλεύεται αυτή την εποχή…>>, είπε η Μαρία , εξερευνώντας παράλληλα με τις ματιές της τον καταπράσινο κήπο με τα μικρά φωτάκια στις πλευρές του και τις παιδικές κούνιες πιο πέρα.

Ο Χρήστος έπιασε την τελευταία της ματιά και αγκαλιάζοντας τη γυναίκα του από τον ένα ώμο είπε

<<Ναι μας άρεσε πολύ εμένα και της Ειρήνης. Αλλά κυρίως το κάναμε για τα παιδιά .Τρελαίνονται με αυτό το μέρος .Δεν χορταίνουν να τρέχουν και να παίζουν όλη μέρα! Μία στον κήπο και τις κούνιες , μία στη παραλία. Άσε ! >>

Ο Νίκος πίνοντας μια γουλιά από το κρασί του , βιάστηκε να ρωτήσει το ζευγάρι

<<Αλήθεια που είναι τα παιδιά τώρα?>> , πριν όμως ολοκληρώσει την ερώτησή του Μαρία τον σκούντηξε και καλά διακριτικά αλλά είναι σίγουρο ότι όλοι το είδαν αυτό , όλοι το πρόσεξαν , κυρίως ο Αλέξης που άρχισε να γελάει. Ωστόσο , όπως και πριν , όλοι απλά το προσπέρασαν κι αυτό και τον Αλέξη .

<<Έμειναν πίσω στης μάνας μου>> είπε απλά η Ειρήνη σχεδόν με έναν ανεπαίσθητο λυγμό και το θέμα έληξε εκεί.

Στο υπόλοιπο μισάωρο όλοι είχαν καταπιαστεί με το καταβρόχθισμα του φρεσκοψημένου αμνού και δεν άκουγες παρά μόνο τα κύματα , το κροτάλισμα των πιρουνιών και τα σαγόνια τους.Μόνο ο Αλέξης συνέχιζε το μοναχικό του διάλογο με το ποτήρι του.

Μετά από λίγο τα πιρούνια σίγησαν κι άρχισαν να βγαίνουν τα πρώτα μικρά βογγητά ευχαρίστησης και χόρτασης . Πρώτος έσπασε την σιωπή ο Γιάννης

<<Εγώ και η Τίνα φέραμε κάτι μικρά παγωτάκια από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μας.Πήγαινε ρε μωρό μου να τα φέρεις λίγο.>>

Είπε και η Τίνα σηκώθηκε με ένα χαμόγελο , επιδεικνύοντας συγχρόνως τον όμορφο κώλο της σε όλη την παρέα .Εκτός βέβαια από τον γνωστό μας Αλέξη .

<<Παιδιά δεν σας κάνω πλάκα , είναι σκέτη μούρλια αυτά τα παγωτίνια !>>, συνέχισε ο Γιάννης το παραλήρημά του

<<Για αυτό έχεις γίνει έτσι!!>> , τον πείραξε η Μαρία ενώ οι άλλοι γελάσανε με το σχόλιό της .

Μόλις φάνηκε η Τίνα με το κουτί με τα παγωτά στο χέρι , ο Χρήστος ρώτησε φωναχτά

<<Με τι είναι ? Σοκολάτα ?>>

Πριν προλάβει όμως να του απαντήσει η άλλη , πετάχτηκε ο μέχρι τότε ήσυχος έως απών Αλέξης και απάντησε

<<Με άμμο!!>> και άρχισε να γελάει ασταμάτητα μπροστά στα έκπληκτα μάτια των άλλων που όμως στο βάθος μπορούσες να διακρίνεις την οργή να αναδύεται.

Τον μισούσαν .Ήταν αλήθεια .

Το δείπνο για μια στιγμή είχε παγώσει και κάπου εκεί μέσα στο βράδυ τα πρόσωπα όλων είχαν σκληρύνει .

Ο Αλέξης άρχισε να παίρνει άμμο από κάτω και να την χύνει πάνω στο κατάλευκο τραπεζομάντιλο.

Η Ειρήνη πετάχτηκε πάνω οργισμένη

<<Μα γιατί το κάνεις συνέχεια αυτό??Γιατί μας καταστρέφεις συνέχεια αυτές τις βραδιές??>> είπε και οι φλέβες στο λαιμό της φούσκωσαν από την πίεση .

Ο Αλέξης σοβάρεψε ξαφνικά και την κάρφωσε με το βλέμμα του .Στη συνέχεια κοίταξε όλους τους υπόλοιπους έναν έναν .Οι πιο πολλοί λύγισαν και χαμήλωσαν τα μάτια τους.

Η φωνή του ακούστηκε καθαρή κι όμως μακρινή σαν από το βάθος κάποιας σκοτεινής σπηλιάς

<<Όλο αυτό το θεατράκι που στήνετε κάθε βράδυ με αηδιάζει . Η ίδια η πραγματικότητα είναι ανυπόφορη αλλά πιο πολύ είναι η συγκάλυψή της .>>

είπε και κλώτσησε το ξύλινο τελάρο από ντομάτες που χρησιμοποιούσε για κάθισμα .

<<Αυνανιστείτε όσο θέλετε με το όνειρο και την ψευδαίσθησή του , αλλά δεν παύει η αλήθεια να είναι μία . Είμαστε απόκληροι του κόσμου και τελευταίοι όλων , εγκλωβισμένοι σε μια πόλη που δεν μας θέλει αλλά και δεν μας διώχνει. Καθίστε εδώ και κάντε ότι είστε στο ωραίο εξοχικό δίπλα στη θάλασσα , αλλά βλέπετε στο βάθος τα καράβια φεύγουνε για δύση , σφυρίζουνε ταξιδιάρικα , αλλά εμείς ξυπόλητοι στο λιμάνι αυτό κοιτάμε ανήμποροι μια ζωή που δεν έχουμε.

Με ρωτάς εσύ Μωχάμετ γιατί το κάνω αυτό?Και σου απαντάω φίλε μου , που το παίζεις γυναίκα , που ντύνεσαι γυναίκα , που αποκαλείσαι Ειρήνη για τις ανάγκες της κούφιας ελπίδας, σου απαντώ ότι δεν γίνεται να αγνοώ τη βρωμιά που αναδύουν τα ρούχα μου , τον πόνο που νιώθουν τα γυμνά μου πόδια , τις ψείρες που σέρνονται στα μαλλιά μου .Και κυρίως τη θάλασσα μπροστά μου που με εγκλωβίζει στο τώρα και το ποτέ.>>

Αυτά είπε ο Αλέξης , που όμως το κανονικό του όνομα ήταν Σοφιάν και ήταν από τα βάθη της Μικράς Ασίας , από ένα χωριό χωρίς θάλασσα και που οι γεροντότεροι είχαν να το λένε με καμάρι πως παλιά ένας πλούσιος ομογενής τους από την Αμερική , τους είχε πάει όλο το χωριό ταξιδάκι στη Μαύρη Θάλασσα για να δουν επιτέλους τι ήταν αυτό το μπλε στοιχειό που όλο το ακούγανε μα δεν το βλέπανε ποτέ .

Οι υπόλοιποι της παρέας σηκώθηκαν από τα τελάρα τους και τον κοίταξαν απειλητικά .

Η Ειρήνη – Μωχάμετ μίλησε με αργή και σταθερή φωνή

<<Δεν πρόκειται να σε ξανακαλέσουμε για δείπνο Αλέξη.Λυπάμαι …>>

Ο Χρήστος – Αλί έπιασε τον φίλο από το χέρι και του το έσφιξε τρυφερά

<< Μην ανησυχείς Ειρήνη μωρό μου .Θα φροντίσω εγώ για αυτό .>>, είπε με μάτια που έκαιγαν από φανατικό μίσος και κάρφωναν τον Αλέξη .

Αυτός γύρισε μια τελευταία φορά προς τη θάλασσα και την κοίταξε .Τουλάχιστον κατάφερε κι αυτός να την αντικρύσει όπως πολύ παλιά οι πρόγονοί του .Του άρεσε κι ας μην τον ήθελε αυτή.

Γύρισε προς τον Αλί .Ερχόταν καταπάνω του αργά αργά ενώ οι υπόλοιποι σχημάτιζαν γύρω του μια φονική θηλιά .

Πιο αργά το βράδυ 7 σκιές πήδαγαν σαν φαντάσματα πίσω στις νταλίκες που έμπαιναν στο λιμάνι .Η προσπάθεια ίδια κάθε νύχτα .Ίδια και η κατάληξη λίγα λεπτά μετά.

Η ελπίδα για τη δύση έφτανε έως το αγριεμένο βλέμμα του νταλικέρη ή λίγο παραπέρα έως αυτό του λιμενικού και της κλούβας.

Η ψευδαίσθηση όμως της νέας ζωής ανασταινόταν στο ΄΄δείπνο’’ που είχαν ανακαλύψει μήνες πριν, δίπλα στο χωματένιο μέρος του λιμανιού λίγο έξω από την πόλη .Η αίσθηση μιας άλλης ζωής μέσα από ένα θεατρικό παιχνίδι με ήρωες κάποιους μετανάστες από μια πολύ μακρινή χώρα .

Όμως ήταν απλά μια αίσθηση κι όχι η πραγματικότητα .

*****

Σήμερα υπολογίζεται ότι διαβιούν στην Πάτρα περίπου 3000 με 5000 λαθρομετανάστες, με σκοπό τη λαθραία ακτοπλοϊκή έξοδο από την Ελλάδα προς την Ιταλία και τις χώρες της ανεπτυγμένης Ευρώπης.Οι συνθήκες διαβίωσής τους είναι άθλιες, ενώ η κατάσταση η ίδια έχει οδηγήσει σε έξαρση της βίας τόσο μεταξύ των μεταναστών όσο και με τους κάτοικους της πόλης . Η απροθυμία εύρεσης ζωτικών λύσεων και η ανυπαρξία φορέων εντείνουν αυτόν τον εγκλωβισμό σε μια κατάσταση χωρίς αύριο.

«Ήθελα να βρω μια καλύτερη ζωή με αξιοπρέπεια. Αυτή τη στιγμή το μόνο πράγμα που θέλω είναι να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση».

Ποτίζοντας τζιν τον άγγελο

2011-07-21T21:02:00.001+03:00

Ο άγγελος ήπιε μια γουλιά από το τζιν του

Κάνοντας παράλληλα έναν μορφασμό αηδίας.

Αγαπούσε το ποτό αλλά μισούσε την πράξη

Και όσο και αν το αρνιόταν στην παρέα,

Λάτρευε να ζει με τις διάφορες ενοχές του.

Το παιδί μίλαγε για ένα κύμα από νερό

Που υψωνόταν πάνω από το κρεβάτι του,

Τα βράδια που όλα μοιάζαν να ρέουν πάλι

Στη σιωπή και στους κρυφούς εφιάλτες του μυαλού.

Η προσευχή ξύπναγε μόνο τον άγγελο στα δεξιά.

Η σκιά έστεκε στον τοίχο βλοσυρή

Καθώς το χαμηλό φως την τάιζε ζωή.

Περίμενε με καρτερία την δική της ώρα,

Να πάρει τη θέση της στη καρέκλα δίπλα στο παιδί,

Όταν το παιδί θα είχε πεθάνει , όταν το παιδί

Θα ξύπναγε άντρας.

Μην φύγεις απόψε ,

Ψιθύριζε το παιδί μελαγχολικά,

Γεμίζοντας αλκοόλ το ποτήρι -

Ενώ ο άγγελος νωχελικά έτεινε το χέρι του

Για άλλη μια γουλιά τζιν .

Αγαπούσε το ποτό

Κι όσο κι αν το αρνιόταν

Λάτρευε να ζει με τις διάφορες ενοχές του.

Κόψε με , είπε το τριαντάφυλλο

2011-07-19T04:29:00.000+03:00

Απέναντι , στον ακριβώς απέναντι όροφο , μένει ένας τύπος ο οποίος κάθε βράδυ θρονιάζεται στην πολυθρόνα του μπροστά από την τηλεόραση.Φοράει ένα μποξεράκι και από πάνω μια λεπτή φανέλα.Κάτι πίνει αλλά δεν είμαι σίγουρος τι , καθώς δεν διακρίνω και καλά.Ο τύπος μένει μέχρι αργά.
Δίπλα από αυτόν, στον ίδιο όροφο , μένει μια ξανθιά γυναίκα.Τους χωρίζει μονάχα ένας ξύλινο τείχος στο μπαλκόνι τους και ένας τσιμεντένιος στις κρεβατοκάμαρές τους.Η γυναίκα , όπως και ο άντρας δίπλα, έρχεται κι αυτή το βράδυ από τη δουλειά.Μένει με ένα κολλητό μποξεράκι πυτζάμα και από πάνω μια αμάνικη μπλουζίτσα. Κάνει μπάνιο και μετά γυρνάει έτσι με τα βρεγμένα της μαλλιά , με την βρεγμένη της πλάτη , με τον ωραίο της στρογγυλό κώλο , γυρνάει σε όλο το σπίτι της.Βοουρτσίζει τα δόντια της , χτενίζει – ισιώνει τα μαλλιά της και κάθεται και για λίγο στην τηλεόραση.Κοιμάται νωρίς.
Το αστείο και τι τραγικό συνάμα εδώ , είναι ότι οι τηλεοράσεις τους είναι έτσι ώστε όταν κάθονται είναι σαν να κοιτάνε ο ένας τον άλλον μέσα από τον τοίχο, σαν οι ματιές τους να διαπερνάνε την τηλεόραση , να διατρυπούν το τσιμέντο και να ανταμώνουνε στα μάτια του άλλου.
Ο παππούς μέσα πάλι κάτι θέλει , πάλι κάτι φωνάζει . Ο άνθρωπος όταν πλησιάζει το τέλος του φοβάται . Δρα αψυχολόγητα και κυρίως ενστικτωδώς . Ο καρκίνος όμως έχει πολλές μορφές και έτσι μπορεί να σε πάρει είτε πάνω στις δόξες σου είτε σταδιακά αφού πρώτα σε κάνει ερείπιο .
Γυρνάω το κεφάλι πίσω προς το δωμάτιο του δύστυχου παππού μου .Ο καρκίνος κοιμάται εκεί στο κρεβάτι . Κοιτάω μπροστά στον απέναντι όροφο . Ο άντρας βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά στην πολυθρόνα του και η γυναίκα κοντοστέκεται μπροστά στον καθρέπτη της με την βούρτσα στο στόμα .
Απέναντι είναι η μοναξιά .Αλλά κυρίως η ηλιθιότητα , η δειλία. Η γυναίκα είναι μόνη της και ο άντρας το ξέρει .Αλλά προτιμά να πνίγεται κάθε βράδυ στην πολυθρόνα του , Η γυναίκα επίσης το ξέρει ότι αυτός δεν κοιμάται τα βράδια παρόλο που όλη την μέρα δουλεύει .Κι όμως στέκεται μπροστά στους καθρέπτες της, παρατηρώντας ένα είδωλο που μαραίνεται και μια κοιλιά που μένει κενή .
Εκεί έχουμε χάσει το παιχνίδι , ψιθυρίζει ένα τριαντάφυλλο δίπλα μου . Κόψε με και μην με αφήσεις να μαραθώ , συνεχίζει .
Κοιτάω πάλι απέναντι καθώς στο κάτω μπαλκόνι μια κοπέλα βάφει τα νύχια της κόκκινα .Ο μοναχικός τύπος κάνει έρωτα στην κοπέλα πάνω στην πολυθρόνα του και αυτή χύνει τα βρεγμένα της μαλλιά στο πρόσωπό του.Ωραία εικόνα . Σε λίγο αυτός κοιμάται επιτέλους νωρίς ένα βράδυ , ενώ εκείνη ήταν καιρός να ξενυχτήσει και μια νυχτιά .
Ο πόνος μοιράζεται , η μοναξιά μοιράζεται , η ηλιθιότητα εξαφανίζεται .
Ο ψαράς μέσα στον Πατραϊκό βγάζει με ζόρι τα δίχτυα του και κάπου εκεί μέσα στο δίχτυ της σκέψης είναι και το μυαλό μου .Και έτσι τραβιέμαι άτσαλα μέσα από τη θάλασσα των ονείρων , στην βάρκα της πραγματικότητας . Ο άντρας μόνος του στην θέση που είναι κάθε βράδυ . Η γυναίκα κλείνει το φως του δωματίου της και πέφτει για ύπνο.
Η αλμύρα από τη θάλασσα μένει όμως.Και δεν είναι άλλη από τη νοσταλγία .

Περιμένοντας τις ωδίνες

2011-07-06T19:22:00.000+03:00

Η Τζ. κάθισε μπροστά στον ολόσωμο καθρέπτη
Καθώς το είδωλό της από άσπρο νυφικό δάκρυζε
Και οι πλεξούδες από τα μαλλιά της πλαισίωναν
Αυτόν τον γλυκό αντικατοπτρισμό μες στο χρόνο.

Το παιδί μες στην κοιλιά της μεγάλωνε με αίμα
Επιβάλλοντας σταδιακά την κυριαρχία του στο χώρο
Με σπασμωδικές κινήσεις στην υδάτινη σφαίρα
Και ρυθμικούς χτύπους της δεύτερης μικρής καρδιάς.

Για την Τζ. όλες οι φωνές του κόσμου είχαν σωπάσει
Η αγάπη της αγκάλιαζε μια γύρα την ανθρωπότητα
Και έφτανε στα χέρια της πάνω στο αγέννητο παιδί
Για να μεταμορφωθεί σε πολύχρωμα τριαντάφυλλα .

Η Τζ. ήταν χαρούμενη έστω κι αν έξω η βροχή
Της θύμιζε μελαγχολικά πως παντρεύεται το θάνατο
Και μίλια μακριά έλιωνε το σώμα του εραστή της
Πάνω σε λόφους με παπαρούνες και μικρούς σταυρούς.

Εσύ θα τον νικήσεις γιε μου,έμοιαζε η αναπνοή της να λέει
Και μες στη γυναικεία μήτρα θέριευε το αγέννητο παιδί ,
Έσφιγγε πεισματικά σαν ατσάλι τις γροθιές του
Περιμένοντας τις ωδίνες για να ξεσκίσει τη σάρκα και να βγει.

Κόκκινο κρασί

2011-06-27T06:21:00.001+03:00

Η πόλη έχει πάρει μια όμορφη χροιά καθώς ο καιρός αλλάζει και το καλοκαίρι φεύγει αφήνοντας τη θέση του στις πρώτες βροχές του φθινοπώρου. Στάλα στάλα αυτές παλεύουν εδώ και δύο μέρες να διώξουν το ξεφάντωμα των διακοπών , να βάλουν τα κεφάλια μέσα καθώς έλεγαν και οι δάσκαλοί μας παλιά.
Την μισούσα αυτή την έκφραση . Τα κεφάλια μέσα . Ήταν απλά ένας τονισμός της αγγαρείας του σχολείου ή μάλλον της εκπαίδευσής τους.
Το χρώμα του δέρματος από σκούρο μελαψό , αλλάζει σιγά σιγά , η μελανίνη φεύγει και ξαναγίνεται πιο άσπρο . Τα γένια χάνονται σε ένα νεροχύτη γεμάτο ζεστό νερό και αφρό ξυρίσματος , από αυτούς που αφήνουν μια αίσθηση ελαφρού καψίματος στο πρόσωπο , για να σε κάνει να νιώθεις φρέσκος και δυναμικός.
Το ρολόι μπαίνει στο δεξί καρπό , γιατί έτσι βολεύει αλλά και γιατί δεν έχω βαρεθεί να ακούω την ηλίθια ερώτηση αν είμαι αριστερόχειρας . Όχι δεν είμαι .Και με κοιτάνε λες κι έχω μόλις πηδήξει μια γριά 99 ετών μπροστά τους .
Υπάρχει το κομπολόι , δώρο της γλυκιάς μου Ντ. , κόκκινο στο χρώμα του κρασιού , για να κόψω το τσιγάρο . Μέχρι τώρα πιάνει το κόλπο .Στην μαύρη τσάντα έχω πάντα όμως και ένα μικρό κουτάκι Μάλμπορο , έτσι just in case..
Το κομπολόι μπαίνει στην αριστερή τσέπη και τα κλειδιά του σπιτιού στη δεξιά . Κοιτάζομαι στον καθρέπτη καθώς φτιάχνω τα μαλλιά μου κάπως πρόχειρα , ατημέλητο στυλ και καλά.
Η γραβάτα , σιχαίνομαι τις γραβάτες , η γραβάτα σφίγγει στο ύψος του μήλου και λίγο πιο κάτω , ενώ ο κόμπος που μου έκανε η Ντι. ένα μήνα πριν , καλά κρατεί .
Τι ξέχασα να πάρω μαζί μου ?
Α τα κλειδιά του αυτοκινήτου .
Αλλά ξέχασα. Δεν έχω αμάξι , κι ούτε με απασχολεί και πολύ το θέμα αυτό.
Μόνο που άργησα πάλι για τη δουλειά.

Ο κύριος Τ. μου λέει για το πόσο δυσβάσταχτη έχει γίνει η ζωή του , για το πόσο ανούσια του φαίνονται όλα αυτά .Το χέρι του τρέμει καθώς κάνει μια απελπισμένη κίνηση στον αέρα θέλοντας να εκφράσει την αγανάκτησή του προς κάτι άγνωστο . Σε μια ύπουλη θεότητα που τον τυραννά αργά και βασανιστικά τα τελευταία 40 χρόνια.
Κοιτάω το άλλο του χέρι που ακουμπάει στο γραφείο μου. Ρυτίδες ξεχύνονται στα πλάγια ενώ από μέσα το κόκαλο σαν σώμα σε λεπτό σεντόνι , αχνοπροβάλλει . Ελιές συμπληρώνουν τον πίνακα <<Χέρι ενός σχεδόν 90άρη άντρα >>.
Σκύβω το σώμα μου προς τα μπρος και του μιλάω , του λέω για την κατάθλιψή του , για τα φάρμακα που πρέπει να προσαρμόσουμε κάπως για να τον καλύπτουν καλύτερα. Του λέω ότι αν ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες μου θα δει πως θα καλυτερεύσουν όλα .
Με κοιτάει σιωπηλός με το μελαγχολικό βλέμμα της ψυχικής του αναπηρίας και γνέφει καταφατικά .
Του χαμογελάω .

Στο διάλειμμα σκαρφίζομαι να γράψω ένα ποιήματάκι , αλλά το μολύβι κάνει κύκλους πάνω στο χαρτί . Η ώρα περνάει και ξαναπάω στο γραφείο μου. Κοιτάζω έξω από τα στόρια , ο ουρανός σκοτείνιασε από τα σύννεφα που τον καλύπτουν . Τρελή βροχή έρχεται πάλι.

Η κοπέλα τρέμει ολόκληρη . Κλείνω το παράθυρο τελείως και την ρωτάω αν θέλει μια ζεστή σοκολάτα ή καφέ . Μου απαντάει με ένα ναι .Βγαίνω έξω και λέω στην Στ. να φέρει μια γλυκιά ζεστή σοκολάτα .Υπέροχος κώλος Στ. μου…
Το κορίτσι αρχίζει και μιλάει σιγά σιγά , λέει ότι άρχισε πάλι να νιώθει ότι στο αίμα της κυκλοφορούν σκουλήκια .Την γδέρνουν κάτω από το δέρμα της , νιώθει να την τσιμπάνε με τα δόντια τους , να την ξεζουμίζουν. Δεν άντεχε.Έκανε μπάνιο με καυτό νερό 6 ώρες μέχρι που μουλιασμένη την έβγαλε η μάνα της από την μπανιέρα όταν γύρισε από τη δουλειά στο σπίτι .
Αυτή σε έφερε εδώ ε?Την ρωτάω
Ναι
Αλλά δεν την είδα έξω ,κουνιούνται τα χείλη μου καθώς προφέρουν αυτές τις λέξεις .
Πήγε μια βόλτα να ηρεμήσει , μοιάζει να μου απαντάει.
Κατάλαβα , αποκρίνομαι .

Στο μεσημεριανό η Ντ. μού παραπονιέται ότι ακόμα δεν έχω διαλέξει μέρος που θα πάμε για διακοπές .Και έκανε και ολόκληρο κόπο να φτιάξει μια λίστα με τα μέρη – επιλογές . Αφού ό,τι κι αν πω εσύ θα αποφασίσεις στο τέλος , μοιάζω να της λέω .
Θυμώνει και τσιμπάει ένα φύλλο μαρούλι στο πιάτο της . Γυρνάω και ψάχνω τον σερβιτόρο . Που είναι εκείνο το κρασί .Πνίγομαι και θέλω να πιω .
Τελικά δεν θέλεις να πάμε διακοπές φέτος ε? Τουλάχιστον μαζί.Και περίμενα σαν χαζή να περάσει η βαβούρα του καλοκαιριού για να πάμε κάπως πιο ήρεμα, μου πετάει τις λέξεις της πάνω από το πιάτο μου με τη μοσχαρίσια μπριζόλα.
Την κοιτάω και μετά κοιτάω το ελαφρά κόκκινο κρέας μπροστά μου. Καθώς κόβω το πρώτο κομμάτι, το αίμα που έχει απομείνει στη μπριζόλα , μαζεύεται γύρω από το σημείο τομής και βγάζει μικρούς αφρούς .
Η Ντ. κοιτάζει αηδιασμένη και μου κάνει ΄΄πως μπορείς να τρως αυτό το πράγμα άψητο!’’
Καθώς καρφώνω το κομμάτι σκέφτομαι , τώρα τρώω το μηρό μου .
Στο δεύτερο κομμάτι , τώρα τρώω το συκώτι μου.
Τώρα τρώω τους πνεύμονές μου , τα νεφρά μου , την ωμοπλάτη μου.
Το τελευταίο κομμάτι με καρφώνει με κόκκινο βλέμμα .
Τώρα τρώω τη ψυχή μου.

Ο καφές είναι τέλειος , το ίδιο και η θέα της θάλασσας . Η βροχή κόπασε ξαφνικά λίγο μετά το φαγητό και άφησε πίσω της μια θάλασσα που γυαλίζει . Γυαλίζει σαν την παράνοια στα μάτια τους .
Ο φίλος μου ο Ν. παραπονιέται ότι τίποτα δεν πάει καλά σε αυτή τη χώρα . Οι μισθοί, η υγεία , η εκπαίδευση .Μετά βρίζει και τους ξένους, νόμιμους και μη , έτσι για επίλογο .
Με ρωτάει τη γνώμη μου .
Τι νομίζεις εσύ ? Πώς τα βλέπεις ?
Απόψε θα πεθάνω , του απαντάω
Χωρίς να πάρω το βλέμμα μου από τα κύματα που σκάνε στο τσιμεντένιο λιμάνι , αφήνοντας το αλμυρό τους χάδι , το υπόλειμμά του , στο μόλο πάνω .
Μια γυναίκα βαδίζει γοργά στη νοητή γραμμή αυτής της πάλης .Δεν μπορώ να διακρίνω το πρόσωπό της .
Ο φίλος μου δίπλα με σκουντάει και με βρίζει . Μου λέει πως μου χρειάζεται ξεκούραση και να πάω διακοπές με την Ντ.
Του χαμογελάω και πίνω από τον καφέ μου.

Ο χοντρός βουλευτής έλεγε ιδρώνοντας και ξεφυσώντας πώς μαζί τα φάγαμε , και στο δίπλα παραθυράκι η ξανθιά παρουσιάστρια έριχνε ένα ηλίθιο χαμόγελο στο πουθενά , παλεύοντας να διαβάσει – όχι να κατανοήσει – να διαβάσει , να παπαγαλίσει αυτό που της υπαγόρευαν με μεγάλα γράμματα στη φωτεινή οθόνη .
Σε ένα άλλο κανάλι , ένας άλλος χοντρός βουλευτής ίδρωνε κι αυτός λέγοντας πως όλα είναι μονόδρομος.
Ένας γαμημένος μονόδρομος καριόλη , σκέφτηκα από μέσα μου και άλλαξα κανάλι .
Η Έρεμπρο θα κέρδιζε σίγουρα αυτό το ματς έλεγε ο τύπος με το αθλητικό καπελάκι και άξιζε κανείς να ποντάρει τα λεφτά του στο σημείο αυτό. Καλό στοίχημα για αύριο είπα και έκλεισα την τηλεόραση.
Πήρα το μπουκάλι με το μπρούσκο από το ψυγείο .
Το άνοιξα και κατέβασα δυο τρεις γουλιές .
Το ρολόι στον τοίχο έλεγε 9 και τέταρτο και σε κανά μισάωρο θα χτύπαγε το τηλέφωνο για την καθιερωμένη κλήση που είχε δύο πιθανά αποτελέσματα .
Να κοιμηθεί σπίτι της ή να κοιμηθώ σπίτι της.
Προτιμούσε το δικό της από το αχούρι αυτό εδώ ,όπως το έλεγε .

Όταν έπιαναν οι πρώτες βροχές δίσταζα να στρέφω το βλέμμα μου προς τη θάλασσα γιατί λυπόμουνα να την βλέπω να αλλάζει .Δεν μου άρεσαν τα φύκια πάνω της , παντού στην παραλία.Δεν μου άρεσε το θολό της χρώμα ,και τα άγρια κύματά της με τρόμαζαν .Έτσι έστρεφα αλλού το βλέμμα μου τις φορές που επισκεπτόμουν το χωριό με τους δικούς μου.Έκανα υπομονή , ήξερα μετά από μήνες θα ήταν πάλι η θάλασσα που αγαπούσα .Απλά ήθελε λίγη υπομονή .
Το απόγευμα εκείνο δεν ξέρω γιατί το έκανα , αλλά γύρισα να την κοιτάξω .Ήταν φουρτουνιασμένη και άγρια και έστρεψα αλλού γρήγορα το βλέμμα μου πάλι .Αλλά να , ένα κλάσμα πιο πριν , με την άκρη του ματιού μου , έπιασα μια κίνηση στην γεμάτη φύκια και ξύλα αμμουδιά .
Ξανακοίταξα στο σημείο εκεί και ναι δεν έκανα λάθος .Κάτι ήταν εκεί ανάμεσα στα φύκια , κάτι σερνόταν εκεί.Ή μάλλον κάποιος .
Κατέβηκα τα σκαλιά του σπιτιού που οδηγούσαν στη θάλασσα και πήγα προς το μέρος εκείνου του γέρου που σερνόταν σαν πληγωμένο ζώο μες στα χώματα ,καθώς τα φύκια πλέκαν γύρω του ένα περίεργο της φύσης δίχτυ και τα όστρακα κολλούσαν στο δέρμα του σαν πανοπλία παλιά .
Σήκωσε το χέρι να με αγγίξει , πήγε κάτι να ψελλίσει , ναυαγός σκέφτηκα από μέσα μου . Γύρισα προς το σπίτι και φώναξα στους δικούς μου .Δεν μου απάντησε κανείς .
Ο γέρος έκανε να πει πάλι κάτι αλλά δεν άκουσα .Τον πλησίασα πιο κοντά μέχρι που η μπλούζα μου άγγιξε τα βρεγμένα ρούχα του και έκανε κι αυτή μια υδάτινη κηλίδα εκεί στην άκρη .
Ο γέρος έσβηνε μπροστά μου αλλά εγώ 6 χρονών δεν το καταλάβαινα.
Θάνατος , φάνηκε να λέει καθώς ο αέρας πήρε τα λόγια του και τα ταξίδεψε προς τη μεριά του Κασιδιάρη και των Τριών Ποταμιών .
Έσκυψα πιο κοντά του και θυμάμαι τον ρώτησα πως είναι . Ο θάνατος .
Θα το καταλάβεις όταν τον δεις , απάντησε ο γέρο ναυαγός και ξεψύχησε εκεί στην παραλία μου ένα απόγευμα , τριάντα φθινόπωρα πιο πριν .
Το χέρι του έπεσε άψυχο δίπλα του καθώς το κόκαλο πάσχιζε από την σάρκα να βγει , ενώ κίτρινη παχύρρευστη γραμμή έβγαινε μέσα από κάποιες πληγές του , ίδια σκουλήκια που έκαναν την ηρωική τους έξοδο από το νεκρό αίμα .
Ο πατέρας είπε αργότερα ότι ο κύριος έφυγε για ένα ταξίδι .
Μα φθινόπωρο πατέρα ? Ποιος πάει ταξίδια τώρα ? , θυμάμαι να ρωτάω .

Ποιος φεύγει για ταξίδι το φθινόπωρο ? Ποιος κάνει ένα ταξίδι που μέσα του ποτέ δεν θα ήθελε?
Η Ντ. δεν πήρε τηλέφωνο απόψε . Είναι νευριασμένη υποθέτω. Αγγίζω με τα ακροδάχτυλα το κομπολόι που είναι πεσμένο στο πάτωμα δίπλα μου .Στην πορεία της κίνησης ο πόνος στο θώρακα με ακινητοποιεί στιγμιαία πάλι .Σφίγγω τα χείλη και συνεχίζω την προσπάθεια να πιάσω το δώρο της Ντ.
Ο τύπος από πάνω μου φοράει κουκούλα και στο ένα χέρι κρατάει το περίστροφο και στο άλλο κάτι επιταγές μου.
Τι ηλίθιος ληστής σκέφτομαι .Γιατί φόρεσε κουκούλα αφού είχε εξαρχής σκοπό να με σκοτώσει .
Σημαδεύει το κεφάλι μου για την τελειωτική , τη στιγμή που πιάνω το κομπολόι και το ανασηκώνω λίγο .Το αίμα μου στάζει από τις χάντρες.
Τι ωραίο χρώμα,σκέφτομαι .Ίδιο με αυτό κόκκινου κρασιού .

Κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολο

2011-06-26T10:34:00.000+03:00

Κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολο
Να γράψεις μία λέξη στο χαρτί
Έστω κι αν μέσα σου γίνεται ένας χαμός
Από σκέψεις , συναισθήματα και φωνές.
Οι πόλεις μες στο μυαλό σου βυθίζονται
Ή καίγονται άκρη σε άκρη από φωτιά,
Καράβια ξεβράζονται σαν κήτη
Ξεκοιλιασμένα στις ακτές ,
Πύρινα αστέρια σκάνε με φόρα στη γη ,
Οι άνθρωποι εξανεμίζονται ταχύτατα ˙
Και οι γυναίκες σου ,
Οι γυναίκες σου στέκονται ασάλευτες εκεί
Καθώς μια γλυκιά βροχούλα τις χτυπάει,
Καθώς το βάψιμο γίνεται μαύρο δάκρυ
Και ελαφρό τρέμουλο .
Ναι , κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολο...

Αθήνα

2011-06-22T04:27:00.000+03:00

Μια ιστορία πριν κοιμηθώ ˙

Οι λέξεις λέγανε για ομίχλη στο δωμάτιο
Μα στο σεντόνι πάντα κατέληγε βροχή.
Στις φαβέλες πωλούσαν την άσπρη με το δεμάτιο,
Στην Αθήνα εσύ το βάφτιζες αυτό ψυχή.

Σε αγαπήσανε τα περιστέρια σε μια πλατεία
Και για αντάλλαγμα έγινες στους δρόμους μουσική.
Είχες τον τρόπο σου να κερνάς όλους αλητεία
Μα μέσα σου είχες μια φοβία μυστική .

Χρόνια αναζητούσες την ευχή για το αστέρι ,
Αυτή που προλαβαίνει μονολεκτικά να ειπωθεί.
Ξέρεις πως τυλίγεται διπλά στο ένα σου χέρι
Πριν συρθεί στο πλήθος κι αναστηθεί .

Στην Αθήνα εσύ το βάφτιζες ψυχή.

Τέσσερα βράδια

2011-06-21T04:18:00.002+03:00

Μια μέρα και μια νύχτα πέρασε έξω από το παράθυρό μου.
Και ξανά μια μέρα.
Στη μέση της δεύτερης νύχτας , σκέφτηκα αυτό που είχε κάποιος πει σε ένα βιβλίο του <<Είμαι ένας Παλιάτσος της Νύχτας >>.
Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο μού ταιριάζει .
Ο ιδρώτας καθώς βαράω τα πλήκτρα μού ταιριάζει.
Θυμάμαι όταν πλησιάζαμε στην πύλη της σχολής ιδρώναμε
και τα χέρια ασυναίσθητα σφίγγαν πιο πολύ το λουράκι της μαύρης τσάντας .
Κοίταγες αστραπιαία με λοξές κάθετες ματιές προς τον θώρακά σου.Το ταμπελάκι ήταν εκεί , το ίδιο και το σήμα με την κουκουβάγια και τα δύο ακόντια.
Η τσάντα άλλαζε χέρι και από το δεξί πήγαινε στο αριστερό .
Χαιρετούσες ζωηρά ,κοιτάζοντας στα μάτια τον αρχιφύλακα στην πύλη .
Και μετά , μετά χαλάρωνες κάπως.
Μου έχουν λείψει όλα αυτά.
Μάλλον μού έχει λείψει το ΄΄μετά’’ . Και αυτό το μετά δεν ήταν άλλο από την παλιοπαρέα του 7 .
Η δεύτερη νύχτα πέρασε έξω από το παράθυρό μου .
Στο επόμενο βράδυ σκέφτηκα πως αυτή είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων. Το τσιγάρο έσβηνε , ο ήλιος έσβηνε , το ανθρώπινο σώμα έσβηνε , το σ’αγαπώ έσβηνε , το πάθος έσβηνε . Όλα ψυχραίνουν με τον καιρό . Η θερμότητα τείνει να φεύγει πιο μπροστά από μας , σε μια συνεχόμενη διαστολή του σύμπαντος, καταλαμβάνοντας τον κενό χώρο. Η φυσική πορεία των πραγμάτων.
Μέχρι να φτάσεις εκεί που δεν πάει άλλο και όλα να αρχίσουν να παίζουν αντίστροφα .
Ειρωνεία .
Το τέταρτο βράδυ με βρήκε στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας να κάθομαι ανάσκελα χαζεύοντας τάχα τα αστέρια του ουρανού , αφού είχα καταναλώσει κάποια ερασιτεχνικά κοκτέιλ . Οι άλλοι ψάχνανε αστερισμούς και πλανήτες αλλά εγώ κοίταζα τα τείχη των κτιρίων που βαστάγανε απειλητικά γύρω μας.Οριοθετούσανε το χώρο – και το χρόνο.
Ένιωσα απειλή και φόβο . Κρύωνα αν και ήταν καλοκαίρι .
Στο σπίτι κάθισα να γράψω αυτά αλλά πριν το κάνω αυτό πήγα τουαλέτα να χαλαρώσω την κύστη μου. Χτύπησα στον σάκο του μποξ που κρέμεται στη μέση του διαδρόμου.
Όταν γύρισα στο γραφείο μου , αυτός συνέχιζε να κουνιέται .Ταλαντευόταν και ο ήχος από τις αλυσίδες του έμοιαζε σαν κάποιος να κάνει κούνια μέσα στο σπίτι .
Ναι φίλε μου ήταν τρομαχτικό .
Η σκέψη μόνο , η εικόνα όχι . Αλλά η σκέψη , η λογική ,προσθέτει στην εικόνα Χώρο και Χρόνο . Και τότε είναι που αλλάζουν τα πάντα .
Αν ήταν τα πάντα εικόνες θα ήμασταν ελεύθεροι σε ένα Σύμπαν που συνεχώς διαστέλλεται και θα απολαμβάναμε την κούρσα, αλλά δεν είναι έτσι.
Είμαστε σκλάβοι της λογικής σε ένα τρομαχτικό κόσμο και η όποια φωτιά έχουμε μέσα μας , χάνεται με τη μορφή θερμότητας σε ένα κενό διάστημα μπροστά μας.
Έτσι πέρασε και το τέταρτο βράδυ έξω από το παράθυρό μου.

Έλος

2011-06-20T04:03:00.000+03:00

Κολλήσαμε σε αυτό το γαμημένο έλος ,
Τα κουνούπια ρουφάν το αίμα μας
Και ακούμε τους λύκους γύρω να σιμώνουν

Κι έχει μια ζέστη αυτή η νύχτα…

Οι διάβολοι σέρνονται στα λασπόνερα αυτά
Και οι άγγελοι ακολουθούν τα χνάρια τους,
Τάχα αυστηροί με τους κανόνες και τα δήθεν,
Τυφλά θύματα ενός διαχρονικού αυνανισμού .

Το χάδι που έγινε λουλούδι
Το λουλούδι που έγινε άστρο
Και το άστρο που έγινε βροχή

Γάμησέ μας Φωνή,πάντα μιλάς άσκοπα .
Σου ’λεγα για τρομαχτικά θανατηφόρα έλη
Και συ σκέφτεσαι λουλούδια και βροχές -
Σκάρτα παιχνίδια από άλλες εποχές.

Οι ηττημένοι προχωράνε σε σειρές ,
Καθώς ο τελευταίος σοφός ξερνά φωτιά
Πάνω στα κάστρα και τις πολεμίστρες -
Το όνειρο ξεγυμνώνεται βουβό …

Η πόλη ολόκληρη ένα ατέλειωτο έλος,
Οι στίχοι μου ψάχνουν για αίμα
Και οι παύσεις ανάμεσα στις λέξεις,
Σιωπές πριν την τελευταία κραυγή .

Όταν η όαση είναι η σκιά σου

2011-06-16T13:36:00.000+03:00

Η έρημος εκτεινόταν μέχρι εκεί
Που έφτανε το μάτι μας,
Αγγίζοντας τον ουρανό και τα αστέρια του.

Τα σώματά μας είχαν γίνει σκιές φλεγόμενες
Μέσα στην κρύα νύχτα
Και τόνοι άμμου βάρυναν τα βλέφαρά μας.

Κάπου εκεί ψηλά ένα νεφέλωμα ούρλιαζε
Συγχώρεση από τα μυρμήγκια
Και συ ψέλλιζες για λίγο νερό.

Η δύναμή μας όλη είχε αναδιπλωθεί,
Είχε συγκεντρωθεί
Στο επόμενο μας βήμα…

Σύμφωνα με πληροφορίες η αστυνομία έχει εντολή πλέον να μην κρατά αμυντική στάση...

2011-06-15T13:55:00.001+03:00

Ο Ξένος

2011-06-11T03:47:00.001+03:00

Τα τρία φεγγάρια είχαν μόλις αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στο ουράνιο στερέωμα κι αυτό τα υποδεχόταν με ένα ελαφρό μωβ χρωματισμό και μερικές πινελιές πορτοκαλί ενδιάμεσα.
Ο Ξένος σταμάτησε το άλογό του δίπλα στην γέρικη ιτιά της λίμνης Σάτιρα και σκέφτηκε πως ήταν καλό μέρος για να ξαποστάσει απόψε. Ξεπέζεψε και έδεσε την λευκή Απώλεια στο δέντρο χαϊδεύοντας παράλληλα τη χαίτη της.Εκείνη του αποκρίθηκε με ένα κούνημα του κεφαλιού της προς τα δεξιά .Χαμογέλασε ο γέρος πολεμιστής και τράβηξε κατά τη λίμνη.

Στην αρχή των πάντων υπήρχε ο ουρανός .Μετά ο χρόνος . Και αργότερα η σκέψη.
Η γη εμφανίστηκε σαν ανάμνηση του ουρανού και κείνος της χάρισε στολίδια – τις θάλασσες , τα ηφαίστειά της , τα λουλούδια της πάνω σε λόφους και πεδιάδες , τα άλογα που τρέχανε τους κάμπους και τα ταξιδιάρικα πουλιά - ΕΡΩΤΑΣ.
Όμως η σκέψη υπήρχε από πριν και υπήρχε παντού και ο χρόνος μπόλιαζε τη γη συνεχώς με σκέψη ώσπου ο ουρανός δεν γνώρισε κάποια στιγμή τη γη που αγαπούσε και παραξενεύτηκε. Αποτραβήχτηκε από κοντά της – θα θελα να πω ένα πρωινό μα τότε δεν υπήρχε ήλιος και μέρες ούτε φεγγάρια και νύχτες.
Αποτραβήχτηκε από κοντά της και κρύφτηκε πίσω από ένα πύρινο άρμα που όριζε την ημέρα . Όταν αυτό χανόταν στον ορίζοντα , έβγαιναν τα τρία φεγγάρια , τα τρία παιδιά της γης και του ουρανού , ενθύμηση τρομαχτική και προειδοποίηση : ο χρόνος σου τελειώνει γη μαζί με κάθε ένα φεγγάρι που θα σβήνει …
Οι άνθρωποι γεννήθηκαν από το χώμα – η εκδίκηση της Γης.
Και οι άνθρωποι πάνω της , τελευταία επιθανάτια κραυγή της γης , οι άνθρωποι πάνω της άναβαν φωτιές και ούρλιαζαν προς τον ουρανό χορεύοντας άγριους εκστατικούς χορούς , χτυπώντας τα γυμνά τους πόδια στο χώμα και βάφοντας τα πρόσωπά τους με χρώμα πορφυρό από τα όστρακα της θάλασσας Γιούσηφ.
Η βροχή είναι τα θλιμμένα δάκρυα του ουρανού τις στιγμές που θυμάται , και θυμάται αρκετά συχνά τώρα τελευταία – αυτό μου είχες πει κάποιο βράδυ στο πύργο της Κοιμώμενης Χαράς στο βασίλειο των Επτά Σοφών, στο βασίλειο της Γης.
Ήταν τότε που γύρναγε ο στρατός της Σωτηρίας πίσω και μαζί του έφερνε την ταπείνωση , την αρρώστια , το θάνατο . Οι πρώτες δάδες κατέβαιναν την πλαγία μπροστά από την τάφρο και και μεις είχαμε ολάνοιχτες τις πύλες να υποδεχτούμε τους ήρωές μας . Αλίμονο .

Ο Ξένος γέμισε το παγούρι του με κρύο νερό και ήπιε δυο γουλιές .Έπειτα σίμωσε προς την ιτιά και κάθισε με την πλάτη στο κορμό της . Έβγαλε το κράνος του , έλυσε την μαύρη πανοπλία του στο θώρακα και χαλάρωσε τις επικαλαμίδες του . Η Απώλεια τον κοιτούσε σιωπηλή , μελαγχολική .Της τραγούδησε ένα παλιό σκοπό από την μακρινή του πατρίδα και αυτή σαν να ηρέμησε λιγάκι .
Έγειρε το κεφάλι του πίσω στο ξύλινο σώμα και έκλεισε τα μάτια του .Ένιωσε το δέντρο να ανασαίνει και προσπάθησε να συντονίσει τις ανάσες του με αυτό . Μα ήταν τόσο βαθιές και σταθερές που κουράστηκε.Ένα φύλλο έπεσε αργά και απαλά στα γόνατά του σαν μια κίνηση παρηγοριάς προς αυτόν από το γέρικο δέντρο . Χαμογέλασε.

Είχαμε ενωθεί πίσω από κείνο το ναό του ουρανού , ένα δειλινό της πρώτης μέρας του Σκοτεινού Έτους Της Σιωπής καθώς γύρω μας θέριζε η αρρώστια και πέθαιναν στους δρόμους της πόλης οι άνθρωποι σαν μαραμένα φθινοπωρινά φύλλα , κίτρινα και απόσκελετωμενα ,αφού κάθε ίχνος ζωής είχε ξεζουμιστεί μέσα τους από καιρό πριν .
Κρατούσα το χέρι σου σφιχτά και ένιωσα το τρέμουλό σου , το τράνταγμά σου από τον βήχα καθώς το άσπρο φόρεμα γέμιζε με στικτές κόκκινες κηλίδες , ίδιες παπαρούνες σε χιονισμένο λόφο .
Ο ιερέας μπροστά φάνηκε να σταματά , να διστάζει, όμως οι ματιές μας τον έπεισαν να συνεχίσει το έργο του.
Και γω δέσποζα εκεί στην γωνιά της γης δίπλα στην αγάπη μου , με χρυσή πανοπλία και κεντημένα μαργαριτάρια πάνω της , σαν μικροί καθρέπτες , σαν μικρές ασημένιες θάλασσες .

Ο Ξένος κοίταξε την μαύρη πανοπλία του που συνήθιζε να καλύπτει το θώρακά του.
Απέστρεψε αλλού το βλέμμα του σαν να τον πονούσε η θέα του . Στράφηκε προς το φεγγάρι , το πιο μικρό από τα τρία .Πέθαινε . Όλοι το έλεγαν . Συρρικνωνόταν καθώς μια θαμπή κίτρινη αναλαμπή έβγαινε από μέσα του . Το κίτρινο , το χρώμα του θανάτου , του αργού θανάτου .
Ο ουρανός κρατούσε την υπόσχεσή του και οι άνθρωποι μετρούσαν ημέρες.
Όλοι τρέμανε τη νύχτα που στον ουρανό θα δεσπόζει ένα μόνο φεγγάρι .Το Μοναχικό Φεγγάρι . Το τελευταίο.

Ο πόλεμος ξέσπασε σαν ξαφνική μπόρα ανάμεσα στα δύο μεγάλα βασίλεια της γης . Ένας δικός τους σκότωσε έναν δικό μας ιερέα της γης και αμέσως άρχισαν οι σφαγές αντίποινα παντού . Και το κακό μας βρήκε πριν προλάβουμε να το σταματήσουμε .
Οι αποστάτες , οι άπιστοι , οι λάτρεις του ουρανού , θέλησαν να μας αφανίσουν . Με τα όπλα δεν μπορούσαν όμως , γι’αυτό έστειλαν την αρρώστια .
Μας προλαβαίνουν τα γεγονότα αγάπη μου και η απάντησή μας είναι ένα μουδιασμένο χάδι πάνω στις στιγμές και τη φρίκη τους .
Η αρρώστια μας λύγισε .
Και πριν περάσουν οι τελευταίες μέρες του Σκοτεινού Έτους της Σιωπής έφυγες κι εσύ για την Μητέρα Γη παίρνοντας το κίτρινο χρώμα των νεκρών λουλουδιών της και την ακινησία των βουνών της .
Έμεινε μονάχα η θύμησή σου και αυτός ο χρυσός θώρακας με τα διαμάντια σου πάνω , να μου μιλάνε για θάλασσες και μέρες ασημένιες μες στο φως , λουσμένες σε μια αγάπη .
Λουσμένες σε μια σκέψη .
ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Οι άνθρωποι μιλάνε την ίδια γλώσσα παντού μα κείνον τον αποκαλούν Ξένο .Και οι πιστοί της Γης αλλά και οι λάτρεις του Ουρανού .Ξένος αποκαλεί και αυτός τον εαυτό του πια.
Απόσυρε το βλέμμα του από το ετοιμοθάνατο φεγγάρι και σηκώθηκε .Πέρα από τη λίμνη , φαινόταν αμυδρά το περίγραμμα της Πόλης των Αγγέλων . Κτισμένη δίπλα στους Καταρράκτες της Βροχής και το Δάσος της Λήθης , η πόλη εμφανιζόταν μπροστά του σιωπηλή , υποταγμένη στο στρατό που ερχόταν να την κατακτήσει , να την αλώσει. Οι μέρες δόξας τους είχαν τελειώσει . Ο Πατέρας τους τούς είχε εγκαταλείψει . Κάποιοι είχαν προτείνει να χτίσουν έναν πύργο ως εκεί ψηλά προκειμένου να καταφέρουν να του μιλήσουν . Αλλά ο Ουρανός τους είχε ξεχάσει.
Πίσω του, στους πρόποδες του Βουνού της Λίμνης , ο στρατός του περίμενε τη διαταγή του να ξεκινήσει . Οι ανάσες όλων έσμιγαν από προσμονή κάπου λίγο πιο ψηλά από τα κεφάλια τους , λίγο πριν χαθούν στο μαύρο της νύχτας , πέρα προς τα τρία φεγγάρια .

<<Είμαι στο χώμα , είμαι στον αέρα που αναπνέεις , στην ακτίνα του ήλιου , στις σταγόνες της βροχής που στάζει πάνω στο πρόσωπό σου>> φαίνεται να του είχε πει πριν φύγει για τη Μητέρα της .
<<Ξέρεις ποτέ δεν ήταν πόλεμος αληθινός , ήταν μια ανοησία δικιά μας , μια αλαζονεία των ανθρώπων . Όλα είναι αλληλένδετα , στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους , σε μια αρμονία , σε μια ειρήνη που αδυνατούμε να καταλάβουμε.>>
<<Όταν σιμώνεις στο Τέλος όλα δείχνουν ξεκάθαρα , τα μάτια βλέπουν τα πάντα με το αληθινό τους περίγραμμα.>>
Η φράση αυτή κόπηκε από μια βαθιά ανάσα και μια σταγόνα αίματος έτρεξε στα χείλη της .
Θυμάμαι δάκρυσα και κάπου εκεί το δάκρυ έπεσε και διάλυσε , αραίωσε το αιμάτινη σταγόνα , που έμοιαζε πια σαν θολή σταγόνα βροχής .
Χάιδεψα τα μαλλιά της και κείνη ανασηκώθηκε πιάνοντας με σφιχτά από το μπράτσο
<< Υποσχέσου ! Υποσχέσου ! Θα το σταματήσεις αυτό ! Θα γυρίσεις την πλάτη σου σε όλο αυτό ! Υποσχέσου!>>
Θυμάμαι ψέλλισα κάτι σαν υπόσχεση καθώς αυτή ανακουφισμένη έπεφτε στο άσπρο μαξιλάρι της και οι τελευταίες λέξεις της χυθούν σαν νότες από χορδή άρπας στο δωμάτιο
<<Θα επιστρέψω ως βροχή να στο θυμίσω …>>

Ο Ξένος έπιασε να λύνει το άλογό του και τότε έπιασε και κείνη η περίεργη βροχούλα .Στάθηκε ακίνητος κρατώντας στο ένα χέρι τη χαίτη της Απώλειας .Άνοιξε την παλάμη του να πιάσει τις σταγόνες και τότε εκεί μίλια μακριά από την αγαπημένη του πατρίδα , μέσα σε μια ξένη χώρα , δίπλα σε μια αφύσικα ατάραχη λίμνη , τότε Θυμήθηκε .
Και δεν ήταν μήτε οι σταγόνες της βροχής που για πρώτη φορά μετά από χρόνια ξέπλεναν την μαύρη πανοπλία του φανερώνοντας ένα χρυσό υπόστρωμα μετάλλου από κάτω , διανθισμένο με μαργαριτάρια ίδια θάλασσες ασημένιες .
Δεν ήταν μήτε η ανάσα της νύχτας που έγινε ξαφνικά ανυπόφορη σαν κρύο χέρι που σφίγγει με λύσσα την καρδιά.
Ήταν τα λόγια της που γύρισαν στο μυαλό του << Υποσχέσου!>>

Και καθώς λυγίζουν τα γόνατά μου εδώ δίπλα στην Απώλεια και την γέρικη ιτιά , καθώς ακουμπάω το κουρασμένο από το μίσος κορμί μου στον ξύλινο κορμό ,
Καθώς πεθαίνω
Και έρχομαι σε σένα Μητέρα Γη,
Μια χάρη σου ζητώ ,
Κάνε τα μαργαριτάρια της να θυμίζουν πάντα στον κόσμο την καλοσύνη της
Την αγάπη της ,
Μέχρι τις τελευταίες μέρες των ανθρώπων ,
Μέχρι το Τελευταίο Φεγγάρι εκεί ψηλά .

Ο Ξένος πέθανε εκείνο το βροχερό βράδυ και μαζί του πέθαινε και το πρώτο από τα Τρία Φεγγάρια . Οι άντρες του γύρισαν άπραγοι στην πατρίδα τους και οι αντίπαλοι για να το γιορτάσουν άρχισαν να χτίζουν τραγουδώντας τον ψηλό τους Πύργο που θα έφτανε τον ουρανό .
Και η Γη χάρισε στον εραστή της τα μαργαριτάρια της πανοπλίας του Ξένου και ο Ουρανός κόσμησε με αυτά τη νύχτα του .
Κι έτσι γεννήθηκαν τα πρώτα αστέρια που φωτίζουν ακόμα μέχρι σήμερα τις νύχτες μας. Τις νύχτες με το Τελευταίο Φεγγάρι.

Αν σε δαγκώσουν , τότε να ξέρεις ότι κοιμάσαι

2011-06-06T03:42:00.000+03:00

΄΄Το λιμάνι της Σαντορίνης είναι άπατο ακόμα και ένα βήμα από την ακτή. Άβυσσος που είναι αδύνατο να βυθομετρηθεί. Σε αυτό το νησί συμβαίνει κάτι ασύλληπτο για μένα, μα που φαίνεται εκεί συνηθισμένο. Μερικοί από τους πεθαμένους ξαναγυρίζουν στα σπίτια τους λίγες μέρες ύστερα από την ταφή τους. Και κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που τους ξαναζωντανεύει. Οι Σαντορινιοί τους λένε «βρυκόλακες»..’’

Ιστορία των φράγκικων δουκάτων του Αιγαίου, Sauge – Παρίσι 1699

Θα ξεκινήσω από κείνη την γκόμενα που νόμιζε ότι μου την είπε σε μια παρέα , όταν έκανα ένα σχόλιο έτσι για πλάκα για την Σαντορίνη.
Κάποιος αναφέρθηκε στο συγκεκριμένο νησί και εγώ το χαρακτήρισα περιπαιχτικά ΄΄βρυκολακονήσι’’ , σαφώς υπονοώντας τις λαϊκές δοξασίες και τους θρύλους που έχουν αναπτυχθεί στο μέρος εκείνο για βρυκόλακες και απέθαντους που γυρνάνε το βράδυ και πίνουν αίμα από τους ζωντανούς .Πράγματι στις παραδόσεις αλλά και σε γραπτά κείμενα περιηγητών υπάρχουν τέτοιες αναφορές , στο σημείο να θεωρείται παγκοσμίως η Σαντορίνη ΄΄νησί βρυκολάκων’’.
Το θέμα είναι ότι δεν πιστεύω σε αυτά , απλά επειδή έτυχε να πάω κάποτε στο νησί αυτό , δεν κοίταξα μόνο για τις παραλίες του και που συχνάζουν τα γκομενάκια ή τα φαγάδικά του , αλλά κάθισα και διάβασα την ιστορία του τόπου , μέρος της οποίας αποτελούν και οι λαϊκές παραδόσεις . Οκ έτσι από βίτσιο το κάνω κι αυτό.
Το ίδιο το νησί έχει μια επιβλητική ΄΄σκοτεινή’’ ατμόσφαιρα κυρίως τις νύχτες του , πράγμα που προφανώς οφείλεται στο άγριο τοπίο του .
Και στο σημείο αυτό που έκανα το σχόλιό μου , πετάγεται αυτή η γκόμενα – ναι θα την αποκαλώ έτσι διότι κι αυτή υπεροπτικά πέταξε τις μαλακίες της απλά και μόνο για να φέρει αντίλογο – αυτή η γκόμενα λοιπόν μου είπε
<< Πολύ Λιαντίνη διαβάζεις , δεν σου κάνει καλό !>>
Ναι καλά είδατε .Είπε ΛΙΑΝΤΙΝΗ αντί προφανώς για Λιακόπουλο που εννοούσε .
Εγώ γέλασα και της είπα απλά ότι μπερδεύει την βούρτσα με την πούτσα , κι αυτή μάλλον παρεξηγήθηκε γιατί δεν μου ξαναμίλησε από κείνη τη στιγμή – ενώ εγώ θεωρήθηκα ο ΚΑΚΟΣ και ο μαλάκας της υπόθεσης.
Είπα λοιπόν να της απαντήσω πιο κόσμια από δω .
Το ότι ανήκει σε μια αριστερή παράταξη δεν με αφορά καθόλου . Ο ίδιος έχω αριστερή ΄΄ψυχή’’ . Απλά όμως το να την λες και να κάνεις αντίλογο απλά και μόνο για να το κάνεις , είναι μεγάλη δειλία –ανικανότητα – κατάντια .Δεν θέλω να γενικεύσω αλλά με πίκρα βλέπω ότι μεγάλο μέρος της αριστεράς στη χώρα αυτή αναλώνονται στην ίδια τακτική . Θυμίζουν τυφλούς από επιλογή που τραγουδάνε το ίδιο τραγούδι εδώ και 60 χρόνια περίπου .
Κούκλα μου , δεν είναι Λιαντίνης είναι Λιακόπουλος . Και όταν μια θεωρητικά ΄΄ψαγμένη’’ γκόμενα σαν κι εσένα αναφέρεται στον μεγάλο Έλληνα ( λέτε να με αποκαλέσουν φασίστα που έβαλα τη λέξη Έλληνας στο κείμενό μου??) φιλόσοφο και στοχαστή – ίσως τον μεγαλύτερο των σύγχρονων εποχών – έτσι , τότε καταλαβαίνει κανείς για τι είδους ανούσιο διάλογο θες να ανοίξεις . ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΕΧΕΙΣ ΑΥΤΟ-ΑΝΑΙΡΕΘΕΙ . ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΕΧΕΙΣ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.
Η ειρωνεία είναι ότι η γκόμενα αυτή είναι και παιδαγωγός . Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω περισσότερα .
Και κάτι τελευταίο πριν κλείσω …Μίλαγες για επαναστάσεις και ελευθερίες και συγκεντρώσεις ..αλλά εσύ έλειπες από τον Λευκό Πύργο , είχες λέει να κάνεις μια εργασία . Οκ πάω πάσο . Αλλά μετά έμαθα η παράταξή σου σας είχε καλέσει σε συνεχείς συνελεύσεις για να ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΤΕ τι στάση θα κρατήσετε σε αυτή την λαϊκή κίνηση . Και έξω ο κόσμος φώναζε κι εσείς ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΑΤΕ , ΑΠΟΦΑΣΙΖΑΤΕ επι ώρες ..Το δίχτυ της σκέψης σάς έκαψε , ή μάλλον το δίχτυ της στενοκεφαλιάς μιας παράταξης . Όπως και τόσοι άλλοι έχουν καεί σε τόσες άλλες παρατάξεις .
Δεν μπορώ να ακολουθήσω μια γραμμή , μια συγκεκριμένη στάση κομματική , μια προκαθορισμένη πολιτική διότι απλά είμαι ψυχή και η ψυχή μεταβάλλεται- αντιδρά δυναμικά με τον χρόνο και τον τόπο .Και με τις περιστάσεις . Πάντα ελπίζω προς το καλύτερο.
Ξέρεις , οι βρυκόλακες βγαίναν από τους τάφους τους και πίνανε το αίμα των ζωντανών που κοιμόνταν αμέριμνοι στη σιγαλιά της νύχτας ..Αυτό ξέχασα να στο πω.
Καλό ξημέρωμα.

Σε αργή κίνηση

2011-05-31T17:10:00.000+03:00

Το σώμα έπεσε στο πάτωμα σε αργή κίνηση ˙
Και σε αργή κίνηση βγήκε η ψυχή,ίδια με ανάσα.
Μάρτυρές μου ο Τσινάσκι και ο Λόντον ,
Ο Καμιλέρι και ο κλαψιάρης ο Χέμινγουεϊ.
Το σώμα άγγιξε το πάτωμα σε αργή κίνηση˙
Και μια θάλασσα από νερό άνοιξε να το δεχτεί.
Το κρασί ράντισε σαν ποτάμι τον τοίχο
Και γω κρατήθηκα από το τσιγκέλι πάνω μου.
Μάρτυρες μου το περιστέρι στο μπαλκόνι
Που τρομαγμένο έφυγε για το πάρκο .
Μάρτυράς μου ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ που ξεχύθηκε
Ύπουλα , επιβλητικά στο χώρο , στιγμές πριν ˙
Καθώς το σώμα έπεφτε στο πάτωμα σε αργή κίνηση …

Tομ Κόλινς

2011-05-24T02:49:00.002+03:00

1.
Όταν ξεκινάς να γράψεις κάτι,πάντα έχεις στο βάθος του μυαλού σου ένα συγκεκριμένο στυλ,ένα ύφος-πρότυπο,έναν ΄΄συγγραφέα’’ γνώριμό σου που συνειδητά ή υποσυνείδητα παλεύεις να μιμηθείς μέσα στις λέξεις σου.
Όμως ο Σύλλας δεν είχε κάποιον γνωστό που να του ερχόταν στο κεφάλι αυτή τη στιγμή.Ίσως επειδή βαριόταν τα αστυνομικά- ω ναι περί αστυνομικής ιστορίας πρόκειται- και τα άφηνε πάντα σχεδόν στη μέση.Τα αγόραζε με την ελπίδα να βρει κάτι που να του κεντρίσει το ενδιαφέρον,να κάνει τη διαφορά.
Τα μόνα αστυνομικά που μπορούσε να αποτελειώνει ήταν αυτά του Σικελού,του Καμιλέρι,ίσως γιατί του έφτιαχναν την όρεξη από τις γαστρονομικές περιγραφές τους.Ίσως πάλι γιατί του άρεσαν οι γυναίκες που έπαιζαν σε αυτά.Ίσως γιατί εντέλει ήταν απλά και κατανοητά αλλά και αυθεντικά.
Αλλά πώς να αρχίσει να μιλάει για ταβέρνες και ήλιο και θάλασσα όταν η ιστορία που ήθελε να διηγηθεί είχε μόνο βροχή και ένα απλησίαστο λιμάνι.Και μερικά βρώμικα φαγητά δίπλα σε μπύρες και Τομ Κόλινς.
Και,το κυριότερο, μοιάζει να έλειπε αυτή η Λύδια ή η Ίγκριντ.Οι δικές του γυναίκες ήταν πιο σκοτεινές…
Δύσκολη ιστορία ακόμα και για έναν Σύλλα.Δύσκολη ιστορία το γράψιμο.Να βάζεις κάτω στο χαρτί αυτά που σκέφτεσαι.Πάντα νιώθεις ότι δεν τα λες καλά.Ή όπως ακριβώς τα σκέφτεσαι.
Ο γιατρός όμως είχε πει ότι αυτό θα τον βοηθούσε.Θα πέρναγε η ώρα του όχι δημιουργικά,αλλά ανακουφιστικά.Πως το είχε πει…Α ναι,αναλγητικά.
Το μυαλό του θα είχε άλλες σκέψεις να κάνει και θα ξέφευγε από την μίζερη και καταθλιπτική κατάσταση που ήταν τώρα μετά την απώλεια της Ερμιόνης.Αυτοθεραπεία και αυτοεξιλέωση.
Ο φίλος του ο Νίκος του είχε πει άστο απλά να κυλήσει από μέσα σου.Γράφε ότι σκέφτεσαι.Μην ψάχνεις τις κατάλληλες λέξεις.Είναι απλά ένα ποτάμι που ψάχνει το δρόμο του στη θάλασσα.Μην του βάζεις φραγμούς.
Καλό παιδί ο Νίκος.Θα έκανε για ποιητής.Αλλά αντί γι’αυτό δούλευε σαν αθλητικογράφος σε μια τοπική εφημερίδα ΄΄Η σέντρα’’.Έγραφε και προβλέψεις για το στοίχημα.
Αφού το σκεφτόταν κάποιες νύχτες,τη βραδιά που αποφάσισε να αρχίσει να γράφει είχε περάσει από του Έντσο και είχε χτυπήσει 5 Τομ Κόλινς.Είχε τσακωθεί με τον Τάκη που τραγούδαγε φωναχτά ένα εμβατήριο.Είχαν πέσει κάποιες μπουνιές,είχαν ανοίξει κάποιες μύτες,στο τέλος όμως αγκαλιάστηκαν και ασπάστηκαν ευλαβικά στο μάγουλο πριν τραβήξουν για τα σπίτια τους κάτω από τις απειλές της καραμπίνας του Έντσο.
Σπίτι έφτασε με πόνους στη μέση και μια ανυπόφορη δύσπνοια.Πήγε και έβαλε το κεφάλι του κάτω από κρύο νερό για κάμποσα λεπτά μέχρι που το ένιωσε σαν πούπουλο.Τότε σκουπίστηκε με μια μικρή άσπρη πετσέτα,άνοιξε μια Bud από το ψυγείο και κάθισε στο γραφείο του.
Στην αρχή η ματιά του έπεσε πάνω στα ράφια με τα βιβλία της Ερμιόνης στον τοίχο απέναντι.Μετά σε ένα σκίτσο από την Πράγα με σημείωση κάτω δεξιά ΄΄Φθινόπωρο 2009’’.Η ματιά του σαν ύπουλη οχιά σέρνεται στα πιο ύποπτα και οδυνηρά μέρη του δωματίου.Μια κορδέλα πεταγμένη-αφημένη σε μια γωνία.Ένα κομπολόι και μια χρυσή αλυσίδα με κάτι αρχικά πάνω.Και στο τέλος-το τελειωτικό χτύπημα-μια φωτογραφία,ένα ζευγάρι αγκαλιά.Εκείνη χαμογελάει ξέγνοιαστα στον φακό καθως τα μαλλιά της πέφτουν στο πλάι και πάνω του.Αυτός κάνει μια γκριμάτσα και καλά δυσφορίας καθώς την κρατάει από τη μέση.
Ήταν ίσως όλα αυτά που τον έκαναν να σπάσει το μπουκάλι στο γραφείο και να γεμίσει τα χέρια του αίματα.Να σύρει τον φορητό υπολογιστή της κοπέλας μπροστά του , να τον ανοίξει και να αρχίσει να γράφει.
Χαμογέλασε καθώς είδε να λερώνει με αίμα τα πλήκτρα.Θυμήθηκε κάποιον που είχε πει ΄΄παίξε μέχρι να ματώσουν τα δάχτυλά σου’’ και μια άλλη φωνή ενός άλλου παλιόφιλου που έλεγε ΄΄για να γράψεις δεν χρειάζεται παρά τα δάχτυλα να βαρούν τα πλήκτρα και ελάχιστος πόνος’’.
Τα είχε και τα τρία.Πλήκτρα,αίμα και πόνο.
Έτσι άρχισε να γράφει την πρώτη ιστορία που του ήρθε στο μυαλό.
Και ο Σύλλας από το τρίτο πρόσωπο αφήγησης,πέρασε στο πρώτο…

*****

Πάντα άφηνα αναμμένη την τηλεόραση να παίζει στο αθόρυβο και κάπως έτσι με έπαιρνε ο ύπνος,άλλωτε γερμένο στον καναπέ,άλλοτε στο μπορντό χαλί μου κάτω.
Κάποια βράδια ξύπναγα και σερνόμουν στο κρεβάτι αλλά έμοιαζε αφύσικα σκληρό και ξένο.Όμως η κούραση,ναι η κούραση τα λύγιζε όλα,την απέχθειά μου προς τα σεντόνια,τον τρόμο μου προς τους σκοτεινούς άδειους τείχους και τέλος προς την τάση να ξανατραβήξω στο σαλόνι και την ανοιχτή τηλεόραση που διαφήμιζε διάφορες μαλακίες-προσφορές στους ξενύχτηδες.
Η Ερμιόνη πέθανε πριν ένα χρόνο κάπου πιο πέρα από δω.Τρια τετράγωνα πιο κάτω,στην στάση για το 7,όταν εκείνος ο μεθυσμένος γέρος τούς παράσυρε όλους με το αμάξι του πριν καρφωθεί στην βιτρίνα με τα λουλούδια.
Ανεμώνες κόκκινες στόλιζαν το πρόσωπό της,τον δρόμο,τα πάντα.Είχα,θυμάμαι,γελάσει σαν υστερικός για κάποια λεπτά.Οι περαστικοί είχαν μαζευτεί και οι πιο πολλοί κοίταζαν εμένα παρά τα θύματα που είχαν σχηματίσει κύκλο σαν σε ζωγραφιά.Η κωμωδία,η θεία κωμωδία πριν την κατάρρευση.Και η κατάρρευση σε ρίχνει στο πεζοδρόμιο να κλαις,να βρίζεις και να ζητάς το γιατί, το οποίο γίνεται μια ανίατη και χρόνια ασθένεια που σε τυραννάει συνεχώς.
Αυτός ο αναπτήρας ξεψυχάει.Παλεύω τρεις και τέσσερις φορές για να τον ανάψω και να δώσω φωτιά στο τσιγάρο μου.Ώρες ώρες τον καμαρώνω σαν παιδί μου που επιμένει ακόμα να μου δίνει τη φλόγα του,έστω και αυτή τη μικρή μπλε φλογίτσα του.
Λέγανε ότι κάποτε εδώ σε αυτή την πόλη είχε εμφανιστεί ένας άγγελος και είχε διώξει τους εχθρούς της μίλια μακριά,ηττημένους,ταπεινωμένους.Φαίνεται ο άγγελος πέθανε ή έστω κουράστηκε στην καλύτερη περίπτωση γιατί η πόλη μοιάζει σκοτεινή,εχθρική τώρα.Ίσως είναι η δουλειά μου αυτή που με έκανε να την βλέπω έτσι με το πέρασμα του χρόνου.Ο γιατρός λέει ότι φταίει η ΑΠΩΛΕΙΑ μου και ότι σιγά σιγά όλα θα φτιάξουν πάλι για μένα.Μπορεί να έχει και δίκαιο.Αυτός μου είπε να γράφω τις σκέψεις μου εδώ.Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς περιμένει από μένα να γράψω δηλαδή,αυτός μου απάντησε χαμογελαστά οτιδήποτε σου κατέβει.Σκέψεις,γεγονότα,αναμνήσεις.
Δύσκολο γιατρέ.Ειδικά οι αναμνήσεις είναι κομμάτι θάνατος.Ξέρεις είναι όπως είχε πει εκείνος ο παλιόφιλος ο Γιώργος που τα πίναμε παλιά στο μπαράκι του Έντσο.Έρχονται εκεί που κάθεσαι ήρεμα κι ωραία,σε αρπάζουν από πίσω από το σβέρκο και σε σηκώνουν ψηλά και σε πετάνε σαν τσουβάλι στον τοίχο.Αφήνουν νεκρούς αλλά ζωντανούς.Το χειρότερο δηλαδή.
Αλλά δεν έχω τίποτα να χάσω.Άκουγα και κείνο το κομμάτι των Portishead,To kill a dead man,κάπως έτσι λέγεται,και είπα δεν γαμιέται τίποτα δεν με σκοτώνει πια.Πήρα ένα ποτήρι τεκίλα και έκατσα να παλέψω με τα πλήκτρα αυτού του παλιού υπολογιστή,να παλέψω με την άνοιά μου και την θανάσιμη βαρεμάρα.Να παλέψω ας πούμε με την ΑΠΩΛΕΙΑ.Διαφορετικά η άλλη λύση είναι ένα 38άρι στον κρόταφο.
Και να ήδη έχει γεμίσει η οθόνη με μαύρες μικρές λεξούλες που λένε και λένε και γυρνάνε όλες γύρω από το ίδιο σημείο.Και παλεύω να βάλω μια τάξη,αλλά τελικά υποκύπτω και ακούω τα λόγια ενός δασκάλου μας που μας έλεγε συνέχεια ΄΄αφήστε τις λέξεις απλά να βγουν από μέσα σας,θα βρουν αυτές το δρόμο τους..’’.
Είναι ο κόσμος στα τέλη του Απρίλη,όχι όλος ο κόσμος λάθος.Κάποιοι βρίσκονται χίλια χρόνια πίσω,κάποιοι χίλια χρόνια μπροστά.Κάποιοι άλλοι δεν ξεκίνησαν ακόμα να μετρούν,κάποιοι ξέχασαν να μετρούν,βαρέθηκαν.Είναι όμως άνοιξη εδώ κι όμως βρέχει συνέχεια,λες και ο χειμώνας έχει γαντζωθεί από τη μέση της γύρω και δεν φεύγει με τίποτα.Πάντα φανταζόμουνα την άνοιξη σαν μια ωραία ξανθιά γυναίκα με λουλούδια στα μαλλιά.Με λουλούδια παντού.Χαμογελαστή και όμορφη.Δεν ξέρω γιατί την φανταζόμουν έτσι.Ίσως από το σχολείο,ίσως από τα παραμύθια.
Δεν έχει σημασία.Σημασία έχει ότι βρέχει και σήμερα από το πρωί.Και η βροχή πάντα μού ταίριαζε.

(συνεχίζεται)

Ταξίδι στον Άδη

2011-05-20T05:26:00.003+03:00

Μοιάζει να φοβάται να μου χαμογελάσει
Μοιάζει σαν η παράταση των ματιών μας
Να είναι κάτι αφύσικα μη ανεκτό.
Τα πόδια της τραβούν την προσοχή μου.
Υπέροχα πόδια για να στηρίζουν τις κινήσεις της,
Τον τρόπο που περπατάει - που πλησιάζει
Συνέχεια τον χώρο δίπλα μου,
Τυχαία κοντά μου.

Και μέσα σε όλα αυτά,μέσα στο φθινόπωρο
Και στις ξέπνοες βροχές της Άνοιξης,
Μέσα στη ζάλη από το άρωμά της
Και το γέλιο της που αναδύεται πάνω από τα
Τελειωμένα Τομ Κόλινς της Στοάς –
Μέσα σε όλα αυτά,
Έρχονται αυτοί και με παρακαλάνε
Για μια γαμημένη ψήφο,
Με αγγίζουν-με αγγίζουν- τάχα φιλικά
Και φτύνουν τα σάλια τους πάνω μου
Πετώντας υποσχέσεις και τέτοια.
Νέες κωλοτρυπίδες αγύμναστες,φωνάζει κάπου
Οργισμένος ο Ζελιαναίος
Και οι κατσαρίδες βγαίνουν και τρέχουν
Πάνω στα ποτήρια μας,πάνω στα χέρια μας.
Σφίγγω το χέρι της και νιώθω το παλμό
Να χτυπάει ρυθμικά το δέρμα από πάνω.

Οι νεκροί συνεχίζουν να μου μιλάνε,
Μα οι φωνές τους πια ακούγονται μακρινές
Και οι γραβάτες τους ξεθωριάζουν στο μάτι μου.
Η φλόγα του τσιγάρου μου τους κρατάει μακριά
Κι ο παλμός στο τρυφερό χέρι δυναμώνει.
Ουρλιάζω στις σκιές των νεκρών φίλων μου.
΄΄Δεν θα πιείτε αίμα απόψε καριόληδες!’’

(Στα κάθε είδους κομματόσκυλα)

Ο γύρος της νύχτας σε 80 κόσμους

2011-05-14T01:01:00.000+03:00

Τώρα οι σκιές κάπως μαζεύονται
Οι φωνές κάπως σωπαίνουν.
Οι φώκιες στα παγόβουνα της Ανταρκτικής
Στριμώχνονται η μία δίπλα στην άλλη
Και η λυσσασμένη βροχή στη Λισσαβώνα
Κάπως κοπάζει.
Οι ιστορίες της γιαγιάς με τα κάστρα
Και τους λύκους που μιλάνε,
Σιγοκαίνε δίπλα στο σβησμένο τζάκι-
Καθώς η μυρωδιά από ζεστό γάλα και ζάχαρη
Γεμίζει το χώρο και τις ασπρόμαυρες κορνίζες
Φτάνοντας μέχρι τα παιδικά δωμάτια.
Τώρα που οι δυνάμεις ισορροπούν
Η γαλήνη μπαίνει σιγά σιγά στη φύση των πραγμάτων.
Μέχρι το επόμενο ξέσπασμα
Μέχρι το επόμενο κλάμα.
Κάποιος σκοτώθηκε στη νότια Κίνα.
Ακούς?